I KK 486/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 29 stycznia 2026 r.
SSN Michał Laskowski
w sprawie R.Ś.
skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i in
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 532 § 3
k.p.k.),
w dniu 29 stycznia 2026 r., wniosku obrońcy oraz skazanego
o wstrzymanie wykonania
wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 77/23
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z dnia 13 lipca 2022 r., sygn. akt III K 270/18
postanowił:
oddalić wnioski.
Obrońca R.Ś. wniósł kasację od prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego
we Wrocławiu z 9 kwietnia 2025 r. Mocą tego orzeczenia zmieniono wyrok Sądu
Okręgowego we Wrocławiu z 13 lipca 2022 r. i ostatecznie skazano R.Ś. w
następujący sposób: za popełnienie dwóch przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z
art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., przy czym jedno popełnione w zw. z art.
297 § 1 k.k. – na dwie kary 5 lat pozbawienia wolności i grzywnę; za popełnienie
przestępstwa z art. 301 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – na karę 3 lat pozbawienia
I KK 486/25
2
wolności; za popełnienie przestępstwa z art. 302 § 1 k.k. w zb. z art. 300 § 1 i 3 k.k.
– na karę 2 lat pozbawienia wolności; za popełnienie przestępstwa z art. 299 § 1 i
5 w zw. z art. 12 k.k. – na karę 3 lat pozbawienia wolności i za popełnienie
przestępstwa z art. 183 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowym – na
karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę i orzeczono wobec niego karę łączną
12 lat i grzywnę oraz zakaz z art. 41 § 2 k.k. oraz dwa środki kompensacyjne z art.
46 § 1 k.k.
Do Sądu Najwyższego, niezależnie od kasacji, wpłynęły dwa wnioski o
wstrzymanie wykonania orzeczenia: obrońcy i skazanego.
Stwierdzić należało, że wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania wyroku ma charakter wyjątkowy, dlatego
potrzeby zastosowania wstrzymania wykonania kary nie może uzasadniać sama
czynność procesowa - wniesienie kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero
wówczas, gdy charakter zarzutów kasacyjnych wskazuje na ich oczywistą
zasadność, a nadto wystąpiły szczególne, wyjątkowe okoliczności pozwalające
przyjąć, iż wykonanie orzeczenia mogłoby spowodować nieodwracalne,
niekorzystne dla skazanego skutki. Analizując treść poszczególnych podniesionych
w kasacji zarzutów, w kontekście treści uzasadnienia zaskarżonego nimi wyroku
Sądu odwoławczego, nie można obecnie - niezależnie od przyszłego
rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności kasacji - przyjąć, że bardzo istotne
względy przemawiają za ich oczywistą zasadnością. Tego stanu rzeczy nie zmienia
fakt powołania w kasacji bezwzględnej przyczyny odwoławczej, którą w niniejszej
sprawie jest art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. Sama deklaracja, że na etapie kontroli
odwoławczej doszło do przeoczenia uchybienia polegającego na tym,
że ,,oskarżony w postępowaniu sądowym na rozprawach w dniach 21 kwietnia
2021 r. i 5 maja 2021 r. nie miał obrońcy podczas gdy zachodził wypadek z art. 79
§ 1 pkt 4 k.p.k.”, nie mogła odnieść oczekiwanego przez wnioskodawców efektu w
postaci przesądzenia z góry zasadności zarzutu z pkt III ppkt 1 kasacji obrońcy i co
za tym miałoby iść uruchomienia instytucji z art. 532 k.p.k., albowiem
przeprowadzona na obecnym etapie analiza tego uchybienia prowadziła do
wniosku, że Sąd odwoławczy odniósł się do przedmiotowego uchybienia (k. 53). Na
I KK 486/25
3
obecnym etapie postępowania, którego meritum nie jest wszak rozpatrzenie kasacji,
dość jedynie powiedzieć, że obligatoryjna obrona istniała w terminach rozpraw 21
kwietnia i 5 maja 2021 r. i czynności procesowe przeprowadzone wtedy zostały
powtórzone 11 maja i 13 czerwca 2022 r. w obecności obrońcy, a więc zaistniałe
uchybienie zostało sanowane, co, wbrew wywodom obrońcy, w sposób
wyczerpujący opisał Sąd Apelacyjny we Wrocławiu.
Wobec powyższych argumentów wnioski należało uznać za niezasadne.
[WB]
[a.ł]
