I KK 46/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 15 kwietnia 2026 r.
SSN Waldemar Płóciennik
w sprawie S.Z.
skazanego z art. 231 § 2 k.k. i art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.11 § 2 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 15 kwietnia 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 26 listopada 2024 r. w sprawie IV Ka 954/23, Sąd
Okręgowy w Poznaniu częściowo zmienił wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Stare
Miasto w Poznaniu z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt VIII K 569/17 i
wymierzył S.Z. m.in. karę łączną 7 lat pozbawienia wolności.
Zaskarżając wyrok Sądu odwoławczego w całości, obrońca skazanego,
podnosząc w kasacji zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego,
tj. art. 12 § 1 k.k., a w konsekwencji naruszenia art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art.
25 § 1 pkt 2 k.p.k., obrazy prawa procesowego, tj. art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z
art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 368 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6
Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w zw. z art. 6 k.p.k., czy art. 433 § 2 k.p.k.,
wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Rejonowego Poznań –
I KK 46/26
2
Stare Miasto w Poznaniu i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego
rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Jednocześnie wniósł o
wstrzymanie wykonania wyroku w całości.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Zasadnie zauważa obrońca, iż zastosowanie instytucji z art. 532 § 1 k.p.k.
winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie
okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem
skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie
nieodwracalne, następstwa (m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18
listopada 2003 r., IV KK 347/03, czy z dnia 20 października 2022 r., II KK 473/22).
Niejednokrotnie Sąd Najwyższy zwracał uwagę, iż tego rodzaju skutki mogą
zaistnieć wówczas, gdy już pobieżna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej
zasadności, a tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku.
Wtedy bowiem dochodzi do odbywania przez skazanego kary, która ze względu na
charakter zaistniałych uchybień, nie powinna być wykonywana.
Mimo przekonania autora kasacji, że „już pobieżna analiza zarzutów
kasacyjnych, w zestawieniu z niedostrzeżeniem przez Sąd odwoławczy licznych
wad rozstrzygnięcia Sądu I instancji, stanowiących m.in. bezwzględne przyczyny
odwoławcze, pozwala na stwierdzenie, że podniesione zarzuty prima facie zdają się
być z dużym prawdopodobieństwem zasadne. Również charakter podniesionych
zarzutów umożliwi przeprowadzenie ich rzetelnej, wstępnej oceny bez
szczegółowego analizowania zaistniałego w sprawie stanu faktycznego” (k – 35
kasacji), Sąd Najwyższy dokonując wstępnej kontroli nadzwyczajnego środka
zaskarżenia wniesionego przez trzech obrońców, nie znalazł podstaw do
jednoznacznego uznania stawianych zarzutów za oczywiście zasadne, co dotyczy
także tych, które zalicza się do kategorii bezwzględnych przyczyn odwoławczych.
Podnoszone przez obrońcę okoliczności nie mają w swojej wymowie takiego
charakteru, który jednoznacznie prowadziłby do wniosku, iż wykonanie orzeczonej
wobec skazanego S.Z. kary rodziłoby nieodwracalne i zbyt poważne dla niego
następstwa. Jednocześnie pamiętać należy, że przyjęte stanowisko nie przesądza
I KK 46/26
3
o ostatecznych rozstrzygnięciu sprawy, które musi być poprzedzone pogłębioną
analizą i oceną podniesionych zarzutów.
Sąd Najwyższy, nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii
zasadności kasacji obrońcy adw. P.K., a także pozostałych obrońców, doszedł do
przekonania, iż nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania instytucja
wstrzymania wykonania orzeczenia w trybie przepisu art. 532 § 1 k.p.k., w związku
z powyższym orzekł jak na wstępie.
[WB]
[r.g.]
