I KK 453/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 7 stycznia 2026 r.
SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)
SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)
SSN Kazimierz Klugiewicz
w sprawie D. S.
skazanego za przestępstwo z art. 288§1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 stycznia 2026r.
na posiedzeniu w trybie art. 535§5 k.p.k.
kasacji Prokuratora Generalnego
wniesionej na niekorzyść skazanego
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 24 kwietnia 2025r., sygn.
akt II K 326/25
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia
o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu
w Opolu do ponownego rozpoznania.
Jerzy Grubba Waldemar Płóciennik
Kazimierz Klugiewicz
UZASADNIENIE
I KK 453/25
2
D. S. stanął pod zarzutem tego, że w dniu 4 lutego 2024r., w O. przy ul. J. ,
poprzez kilkukrotne uderzanie pięścią oraz kopanie nogą dokonał uszkodzenia
mienia w postaci panelu dyspozycji i panelu kabinowego dźwigu osobowego,
powodując ich wgniecenie, czym spowodował łączne straty w kwocie 5.398,92 zł na
szkodę Spółdzielni Mieszkaniowej w O.,
tj. popełnienia przestępstwa z art. 288§1 k.k.
Wyrokiem nakazowym z dnia 24 kwietnia 2025r., wydanym w sprawie o sygn.
akt II K 326/25, Sąd Rejonowy w Opolu uznał D. S. winnym popełnienia zarzucanego
mu przestępstwa z art. 288§1 k.k. i na podstawie tego przepisu, przy zastosowaniu
art. 37a§1 k.k. wymierzył mu karę roku ograniczenia wolności, zobowiązując go na
podstawie art. 34§1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 35§1 k.k., do „wykonywania nieodpłatnej,
kontrolowanej pracy na wskazany w postępowaniu wykonawczym cel społeczny”.
Sąd orzekł ponadto o środku kompensacyjnym oraz o kosztach postępowania.
Powyższe orzeczenie uprawomocniło się nie będąc skarżone przez żadną ze stron
postępowania.
Obecnie kasację od tego wyroku, na niekorzyść skazanego, wniósł Prokurator
Generalny, zaskarżając orzeczenie w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze
ograniczenia wolności, podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść
wyroku naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, a mianowicie
art. 413§2 pkt 2 k.p.k. i art. 35§1 k.k., polegającego na orzeczeniu wobec
oskarżonego D. S. kary roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania
nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny, bez określenia wymiaru czasu tej
pracy w stosunku miesięcznym, co czyni wydany wyrok niewykonalnym w tym
zakresie.
Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku w
zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Opolu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się oczywiście zasadna w stopniu
wymaganym przez art. 535§5 k.p.k. Zaskarżone orzeczenie zapadło bowiem z
I KK 453/25
3
rażącą obrazą przepisu art. 413§2 pkt 2 k.p.k. oraz rażącym naruszeniem prawa
materialnego.
Art. 413 k.p.k. określa elementy, które winien zawierać każdy wyrok. Takim
elementem, zgodnie z §2 pkt 2 tego przepisu, jest m.in. rozstrzygnięcie co do kary,
które powinno być wyczerpujące i, co oczywiste, winno odpowiadać regułom prawa
materialnego (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2019r., sygn. akt
III KK 138/18).
Stosownie do treści art. 34§1b k.k. sąd zobligowany jest do określenia
przynajmniej jednej z form wykonywania kary ograniczenia wolności określonych
w §1a tego przepisu, tj. obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy
na cele społeczne lub potrąceniu od 10% do 25% wynagrodzenia za pracę w
stosunku miesięcznym. W przypadku zaś gdy Sąd decyduje o orzeczeniu kary
ograniczenia wolności w pierwszej ze wskazanych wyżej form, musi, na podstawie
art. 35§1 k.k., określić wymiar tej kary w stosunku miesięcznym.
W przedmiotowej sprawie zaistniała opisana w kasacji sytuacja, a mianowicie
Sąd wymierzył skazanemu karę roku ograniczenia wolności i na tym poprzestał, nie
czyniąc zadość wskazanemu wyżej wymogowi wynikającemu z art. 35§1 k.k.
Uchybienia, których dopuścił się Sąd, należało uznać za rażące i mające
istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, bowiem wada wydanego wyroku skutkuje
w rzeczywistości brakiem możliwości wykonania orzeczonej kary, a jej
konwalidowanie nie jest możliwe na etapie postępowania wykonawczego.
Zważywszy na powyższe, kasację należało uznać za oczywiście
zasadną, uchylić wyrok Sądu Rejonowego w zaskarżonej części i przekazać sprawę
w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy winien mieć na uwadze
powyższe uwagi i orzec karę odpowiadającą wymogom kodeksowym.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.
[J.J.]
I KK 453/25
4
[a.ł]
Jerzy Grubba Waldemar Płóciennik
Kazimierz Klugiewicz
