I KK 399/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 listopada 2025 r.
SSN Małgorzata Gierszon
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 listopada 2025 r.,
sprawy Z. S.
skazanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z dnia 11 czerwca 2025 r., IV Ka 254/25,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu
z dnia 27 września 2024 r., II K 791/22,
p o s t a n o w i ł
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego Z. S. kosztami
postępowania kasacyjnego.
sądowymi
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu II Wydział Karny,
wyrokiem z dnia 27 września 2024 r., sygn. II K 791/22, uznał m.in. oskarżonego Z.
S. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i
wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawiania wolności oraz zobowiązał do
naprawienia, solidarnie z T. P., wyrządzonej szkody.
I KK 399/25
2
Od przywołanego orzeczenia wniesiona została apelacja m.in. przez
obrońcę oskarżonego Z. S. Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2025 roku Sąd Okręgowy
we Wrocławiu, sygn.. akt IV Ka 254/25, zmienił wyżej wskazany wyrok Sądu I
instancji w ten sposób, iż uzupełnił kwalifikację prawną podstawy skazania
oskarżonego o przepis art. 4 § 1 k.k. W pozostałym zakresie Sąd II instancji
utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Sądu Rejonowego.
Kasację od wyroku sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego Z. S.,
który zarzucił w niej:
- mające istotny wpływ na jego treść rażące naruszenie prawa karnego
procesowego, to jest art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez
nienależyte rozważenie podniesionego w apelacji obrońcy oskarżonego zarzutu z
punktu I, sprowadzającego się do zakwestionowania prawidłowości całości
procedowania Sądu I instancji przejawiającego się brakiem zapewniania
oskarżonemu możliwości realnej obrony a krańcowo pozbawieniem oskarżonego
możliwości skorzystania z dobrodziejstwa instytucji nadzwyczajnego złagodzenia
kary przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k., co w procedowaniu Sądu II instancji
wyraziło się:
1. przeprowadzeniem kontroli odwoławczej w sposób odbiegający od
standardów kontroli instancyjnej, podczas której sąd odwoławczy nie
uwzględnił, że Sąd I instancji w ogóle nie zajął się zagadnieniem kilkakrotnie
i bardzo dosadnie podnoszonym przez oskarżonego w toku całego procesu
związanym z udziałem osoby trzeciej (osoba o imieniu D. ze wskazaniem
dokładnego adresu), czyli, że przedmiotem rozważań Sądu I instancji nie
były wszystkie dowody i wynikające z nich okoliczności a krańcowo, że
przedmiotem rozważań nie była możliwość zastosowania prawa
materialnego z art. 60 § 3 k.k.
1. przeprowadzeniem kontroli odwoławczej w sposób odbiegający od
standardów kontroli instancyjnej, która wyraziła się poczynieniem przez sąd
odwoławczy własnych ustaleń faktycznych i oceny dowodów (oceny dowodu
z wyjaśnień oskarżonego) na temat udziału osoby trzeciej o imieniu D.,
znaczenia udziału tej osoby dla postępowania, znaczenia dowodu z
wyjaśnień oskarżonego dla rozstrzygnięcia o wymiarze kary, znaczenia
I KK 399/25
3
dowodu z wyjaśnień oskarżonego dla możliwości zastosowania prawa
materialnego, czyli instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie
art. 60 § 3 k.k., co naruszało zasadę dwuinstancyjności, naruszało prawo do
obrony i zasady rzetelnego procesu karnego.
W konsekwencji skarżący wniósł o:
- o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu w zaskarżonej części
dotyczącej Z. S. i utrzymanego w tej części w mocy wyroku Sądu Rejonowego dla
Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu,
2. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji, to kluczowe znaczenie dla
oceny postępowania sądu odwoławczego ma nie tyle stwierdzenie, czy sąd I
instancji zajął się określoną okolicznością, co zbadanie postawionego zarzutu i jego
zasadności. Nie każde uchybienie sądu pierwszej instancji może mieć wpływ na
wydany wyrok. Poza tym, mając na uwadze reformatoryjny charakter postępowania
odwoławczego należy stwierdzić, że niektóre zaniechania sądu I instancji mogą być
naprawione w postępowaniu odwoławczym.
Jednak wbrew twierdzeniom obrońcy, sąd I instancji oddalił wniosek
dowodowy obrońcy dotyczący przesłuchania mężczyzny o imieniu D.. Podstawą
jego oddalenia było stwierdzenie nieprzydatności dowodu dla ustalenia okoliczności
mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd stwierdził, że jego
przesłuchanie nie ma znaczenia dla zastosowania art. 60 § 3 k.k., na dowód czego
sąd powołał treść tego przepisu. Warunek współdziałania z dwoma innymi osobami
ma znaczenie dla możliwości zastosowania art. 60 § 3 k.k. Nie jest to jednak jedyny
warunek zastosowania tego przepisu. Sądy zajęły stanowisko, zgodnie z którym
wyjaśnienia oskarżonego nie miały takiego charakteru, jak wymagany przez art. 60
§ 3 k.k. Na s. 9-10 uzasadnienia sąd II instancji odniósł się do niejasności i braków
wyjaśnień oskarżonego, które stały na przeszkodzie zastosowaniu w stosunku do
nie go art. 60 § 3 k.k.
I KK 399/25
4
Jeśli chodzi o drugi zarzut, to sąd II instancji nie tyle poczynił własne
ustalenia, co dokonał oceny możliwości zastosowania art. 60 § 3 k.k., co ma wpływ
na zasadność podniesionego zarzutu. Skarżący koncentruje się na udziale w
czynie osoby trzeciej określanej przez niego jako D., tymczasem w badanej sprawie
nie zostały spełnione inne przesłanki zastosowania art. 60 § 3 k.k.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
[J.J.]
[r.g.]
