I KK 353/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 10 grudnia 2025 r.
SSN Paweł Wiliński
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 grudnia 2025 r.
sprawy K.G
skazanego za czyn z art. 286 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu
z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Ka 962/24,
utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu
z dnia 25 marca 2024 r., sygn. akt VI K 1423/23,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić K.G. z kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa;
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. K.C., Kancelaria
Adwokacka w P., kwotę 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć
złotych 60/100 groszy), w tym 23% VAT, tytułem zwrotu kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu skazanemu
w postaci sporządzenia i wniesienia kasacji.
[WB]
UZASADNIENIE
I KK 353/25
2
Wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z
dnia 25 marca 2024 r., sygn. akt VI K 1423/23, uznano oskarżonego K. G. za
winnego czynu z art. 286 § 1 k.k., za który skazano go na karę 8 miesięcy
pozbawienia wolności oraz zasądzono obowiązek naprawienia szkody poprzez
zapłatę 5500 zł na rzecz pokrzywdzonej I. G..
Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem Sądu Okręgowego
w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Ka 962/24, utrzymano w mocy
zaskarżony wyrok.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego,
zaskarżając go w całości oraz zarzucając rażące i mogące mieć wpływ na treść
zaskarżonego wyroku:
„naruszenie przepisów prawa procesowego:
1. art. 451 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez niedoprowadzenie skazanego K.
G. na rozprawę przed Sądem odwoławczym i wydanie w tym zakresie przez
Sąd odwoławczy postanowienia o nieuwzględnieniu w tym zakresie wniosku o
doprowadzenie skazanego na rozprawę odwoławczą, pomimo złożenia
wniosku w tym zakresie w terminie oraz pomimo że w żaden sposób nie
powodowało to konieczności odroczenia rozprawy co w konsekwencji naruszyło
prawo do obrony skazanego,
2. art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierozważenie i nieustosunkowanie się przez
Sąd Okręgowy do wszystkich zarzutów i wniosków apelacyjnych, a jedynie
zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ogólnych ocen dotyczących
rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji,
3. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 457
§ 3 k.p.k. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd Okręgowy uchybień w
wyroku Sądu pierwszej instancji i wydaniu orzeczenia nadal obarczonego
uchybieniami wynikającymi z dokonania przez Sąd pierwszej instancji oceny
materiału dowodowego, przede wszystkim przyjęciu jako własnych ustaleń i
ocen dowodów poczynionych przez Sąd pierwszej instancji, mimo że ustalenia
te były błędne albowiem sprzeczne z dowodami zgromadzonymi w sprawie i
oparte na ich dowolnej ocenie, dokonane przy tym z naruszeniem zasady in
I KK 353/25
3
dubio pro reo, jak również nieopartej na całokształcie dowodów, przy
uwzględnieniu wyłącznie okoliczności niekorzystnych dla skazanego i nie
wzięcie pod uwagę tych, które świadczą na jego korzyść, poprzez błędne
przyjęcie, że skazany K. G. dopuścił się zarzucanego czynu i nieuzasadnienie
przez Sąd odwoławczy podobnie jak Sąd pierwszej instancji w tym zakresie
stanowiska na podstawie jakich dowodów przyjął w tym zakresie
rozstrzygnięcie,
4. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym
rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji
obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 410 k.p.k. w zw z art. 4
k.p.k. i art. 7 k.p.k i utrzymaniem przez Sąd Okręgowego w mocy orzeczenia w
sytuacji gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona
kontrola odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż Sąd pierwszej instancji
wyrokujący dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zebranych w
niniejszym postępowaniu, wyłącznie na niekorzyść skazanego K. G., co
uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie uchylenie wyroku i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było wynikiem dokonania
pobieżnej kontroli odwoławczej,
5. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym
rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji
obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 410 k.p.k. w zw z art. 4
k.p.k. i 7 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. i utrzymaniem przez Sąd Okręgowy w mocy
orzeczenia w sytuacji gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo
przeprowadzona kontrola odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż Sąd
pierwszej instancji wyrokujący dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny
dowodów zebranych w niniejszym postępowaniu, poprzez błędne przyjęcie, że
skazany K. G. dopuścił się zarzucanego mu czynu, a także by działał umyślnie
w zamiarze bezpośrednim kierunkowym i nieuzasadnienie przez Sąd pierwszej
w tym zakresie stanowiska na podstawie jakich dowodów przyjął w tym
zakresie rozstrzygnięcie, co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie
uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było
wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej,
I KK 353/25
4
6. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym
rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji
obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. i
utrzymaniem przez Sąd Okręgowy w mocy orzeczenia w sytuacji gdy nie było
ku temu podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona kontrola odwoławcza
powinna skutkować ustaleniem, iż brak było wskazania przez Sąd pierwszej
instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności dotyczących
zamiaru i rodzaju winy, w ramach przypisanej oskarżonemu kwalifikacji prawnej
czynu oraz sporządzenie przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienia w sposób
pobieżny, co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie uchylenie
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było wynikiem
dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej,
7. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym
rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji
obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 5 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7
k.p.k. i utrzymaniem przez Sąd Okręgowy w mocy orzeczenia w sytuacji gdy
nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona kontrola
odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż Sąd pierwszej instancji dokonał
rozstrzygnięcia wątpliwości wynikających z materiału dowodowego, w tym
zeznań świadków oraz opinii biegłej, wątpliwości wyłącznie na niekorzyść
skazanego K. G., co uzasadniało uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania oraz było wynikiem pobieżnej kontroli odwoławczej,
8. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym
rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji
obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k i utrzymaniem
przez Sąd Okręgowy w mocy orzeczenia w sytuacji gdy nie było ku temu
podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona kontrola odwoławcza powinna
skutkować ustaleniem, iż Sąd pierwszej instancji wydając wyrok nie zastosował
zasady in dubio pro reo i nie rozstrzygnął wszelkich wątpliwości na korzyść
skazanego K. G., co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie
uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było
wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej,
I KK 353/25
5
9. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym
rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji
obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 196 § 3 k.p.k. w zw. z art.
167 k.p.k i art. 193 § 1 k.p.k. i utrzymaniem przez Sąd Okręgowy w mocy
orzeczenia w sytuacji gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo
przeprowadzona kontrola odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż Sąd
pierwszej instancji w sposób nieuprawniony zaniechał powołania innego
biegłego z dziedziny grafologii celem sporządzenia opinii dotyczącej
stwierdzenia czy podpisy oskarżonego znajdują się na dokumencie umowy
sprowadzenia samochodu z dnia 2 maja 2018 r., pomimo okoliczności w ocenie
oskarżonego osłabiających zaufanie do wiedzy oraz bezstronności biegłej
sporządzającej opinię w sprawie i uwzględnienie opinii biegłej D. M.,
zmierzających do wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy i naruszenie tym
samym prawa do obrony oskarżonego, co uzasadniało uniewinnienie
skazanego, względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania oraz było wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej,
10. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 i 2 k.p.k.
polegające na nienależytym rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów
podniesionego w apelacji obrońcy skazanego K. G. tj zarzutu błędu w
ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez błędne
przyjęcie, że oskarżony K. G. dopuścił się zarzucanego mu czynu oraz
bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony działał umyślnie w zamiarze
bezpośrednim kierunkowym, podczas gdy okoliczności ujawnione w toku
postępowania przed Sądem pierwszej instancji przemawiają za przyjęciem
braku winy skazanego, co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie
uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było
wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej,
11. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 410
k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nie zastosowanie zasady in dubio pro reo
i nie rozstrzygnięcie przez Sąd Okręgowy wszelkich wątpliwości na korzyść
oskarżonego K. G. , w szczególności na niedostrzeżeniu przez Sąd Okręgowy
uchybień w wyroku Sądu I instancji i wydaniu orzeczenia nadal obarczonego
I KK 353/25
6
uchybieniami wynikającymi z dokonania przez Sąd I instancji oceny materiału
dowodowego, a przede wszystkim przyjęciu jako własnych ustaleń i ocen
dowodów poczynionych przez Sąd I instancji, mimo że ustalenia te były błędne
albowiem sprzeczne z dowodami zgromadzonymi w sprawie i oparte na ich
dowolnej ocenie, dokonane przy tym z naruszeniem zasady in dubio pro reo,
jak również nieopartej na całokształcie dowodów, przy uwzględnieniu wyłącznie
okoliczności niekorzystnych dla skazanego i nie wzięciu pod uwagę tych, które
świadczą na jego korzyść, co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie
uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było
wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej,
12. naruszeniu art. 4 i 7, 5 kpk w zw z art. 410 kpk i art. 424 § 1 pkt 1 kpk
poprzez dokonanie przez Sąd Okręgowy dowolnej oceny zebranego w sprawie
materiału dowodowego i bezzasadne przyjęcie, iż pozbawione są one
przymiotu wiarygodności w zakresie okoliczności przemawiających na korzyść
oskarżonego, a także nie odniesienie się do kluczowych dowodów na korzyść
oskarżonego,
13. art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez nie zastosowanie zasady in
dubio pro reo i nierozstrzygnięcie przez Sąd Okręgowy wszelkich wątpliwości
na korzyść skazanego K. G. ,
14. art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez
nierozważenie w sposób należyty zarzutów apelacji dotyczących
rozstrzygnięcia przez Sąd Okręgowy nieusuwalnych wątpliwości wyłącznie na
niekorzyść K. G. w zakresie winy i sprawstwa, mimo iż istnieją wątpliwości co
do sprawstwa skazanego z uwagi na zebrany w sprawie materiał dowodowy,
15. art 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art.4 i art. 5 i art. 7 i 8
k.p.k., poprzez sporządzenie przez Sąd Okręgowy uzasadnienia wyroku
niezgodnie z wymogami ustawy, w sposób lakoniczny oraz pobieżny,
przyjmując za podstawę tylko i wyłącznie okoliczności przemawiające za
prawidłowością wersji aktu oskarżenia, przy jednoczesnym zaniechaniu
rozważenia okoliczności wersji przeciwnej i okoliczności oraz dowodów
korzystnych dla oskarżonego, a także wątpliwości wynikających z materiału
dowodowego na korzyść skazanego,
I KK 353/25
7
16. art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nienależytym
rozpoznaniu podniesionego w apelacji obrońcy skazanego K. G. zarzutu
dotyczącego rażącej niewspółmierności (surowości) kary i środka
kompensacyjnego wskazanego w art. 438 pkt 4 k.p.k. będącego następstwem
nieprawidłowego zastosowania przepisów art. 53 § 1 k.k. w zw. z art. 115 § 2
k.k. i art. 55 k.k., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na
wymierzeniu oskarżonemu kary przekraczającej stopień winy oskarżonego i
stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu, na skutek nie
uwzględnienia wszystkich okoliczności wiążących się z poszczególnymi
ustawowymi dyrektywami wymiaru kary, w szczególności odnoszących się na
korzyść skazanego K. G. ,
ewentualnie z ostrożności procesowej, zarzucamy rażące naruszenie prawa
procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj.:
17. art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. polegające na jego
niezastosowaniu i utrzymaniu przez Sąd Okręgowy w mocy wyroku Sądu I
Instancji, pomimo, iż z uwagi na zaistniałe w toku postępowania przed Sądem
meritii wskazane w apelacji obrońcy skazanego K. G. uchybienia przepisom
postępowania, orzeczenie Sądu I Instancji było rażąco niesprawiedliwe i
surowe oraz podlegało uchyleniu w całości”.
W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie obu
wyroków i uniewinnienie skazanego, ewentualnie uchylenie obu wyroków i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji, ewentualnie
uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania Sądowi odwoławczemu. Wniósł nadto o zasądzenie kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu
kasacyjnym, które nie zostały zapłacone przez skazanego w całości ani w części
według norm przepisanych w maksymalnej wysokości oraz nieobciążanie
skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej Poznań-Wilda
w Poznaniu wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
I KK 353/25
8
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania
spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i środkiem
kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że postępowanie kasacyjne
prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego naruszenia przepisów prawa przez
sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do
merytorycznego rozpoznania sprawy, w której kasacja została wniesiona (por.
postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK 6/14). Takich wad o rażącym charakterze we
wniesionej kasacji obrońca nie wykazał.
Odnosząc się do 1. zarzutu kasacji, mającego polegać na naruszeniu art.
451 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez niedoprowadzenie skazanego K. G. na
rozprawę przed Sądem odwoławczym, podkreślenia wymaga, że decyzja Sądu
wobec złożonego wniosku o doprowadzenie została umotywowana (postanowienie,
k. 187), a skazanego reprezentował na rozprawie odwoławczej obrońca. Apelacja
obrony złożona w sprawie dotyczyła naruszeń prawa procesowego i jednego
ogólnikowego błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu sprawstwa
oskarżonego. Nie wykazano konkretnych powodów, dla których osobisty udział
oskarżonego w postępowaniu odwoławczym był istotny i w jaki sposób wpłynąłby
na wynik sprawy.
Odnosząc się zbiorczo do zarzutów ponumerowanych od 2. do 8. w petitum
kasacji, albowiem wszystkie dotyczą kwestii rzetelności kontroli odwoławczej w
zakresie oceny dowodów i ustaleń faktycznych, zaznaczenia wymaga, że mimo ich
obszerności okazały się w swojej treści ogólnikowe i nie zostały rozwinięte również
w uzasadnieniu kasacji. Lektura uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dowodzi
także, że zarzuty te są bezpodstawne, ponieważ Sąd Okręgowy odniósł się do
wszystkich zarzutów apelacji skoncentrowanych wokół kwestionowania oceny
dowodów, a zatem i winy oskarżonego (na s. 2 uzasadnienia), rzetelnie i klarownie.
Sąd odwoławczy uczynił to w sposób zbiorczy, ponieważ treść apelacji, podobnie
jak treść kasacji, została sformułowana na zasadzie multiplikacji ogólnikowych,
podobnych do siebie zarzutów. Uzasadnienie w tym zakresie uznać należało za w
pełni wystarczające do wyjaśnienia niezasadności argumentacji obrony. Sąd
I KK 353/25
9
odwoławczy odniósł się także do okoliczności natury podmiotowej, w tym zamiaru
sprawcy na s. 3 uzasadnienia, wyraźnie tam również wskazując, że sprawstwo
oskarżonego w zakresie przypisanego mu przestępstwa oszustwa nie budzi w
sprawie żadnych wątpliwości.
Również 9. zarzut kasacji, w którym podniesiono nienależyte rozpoznanie
zarzutu apelacyjnego naruszenia art. 196 § 3 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. i art. 193
§ 1 k.p.k., okazał się oczywiście bezzasadny. Sąd II instancji odniósł się
wyczerpująco do tego zarzutu kwestionującego opinię biegłej z dziedziny badań
porównawczych sporządzonej w sprawie na s. 2-3 uzasadnienia. Wypowiedział się
także odnośnie do wniosku „o powołanie nowego biegłego z dziedziny grafologii”,
uznając go za niezasadny wobec zalegającej w aktach sprawy opinii D. M., której
rzetelność zweryfikował pozytywnie, zaznaczając, że materiał porównawczy biegła
uzyskała z akt sprawy.
Na aprobatę nie mogły zasługiwać również zarzuty kasacji ponumerowane
od 10. do 14. w petitum kasacji. Nie tylko są bardzo ogólnikowe, ale stanowią też
powielenie poprzednich zarzutów kasacji (2.-8.) negujących prawidłowość oceny
dowodów, ustaleń faktycznych sprawy i niezastosowania zasady in dubio pro reo.
Dość więc przypomnieć, że Sąd II instancji odniósł się trafnie do wszystkich
zarzutów skoncentrowanych wokół kwestionowania oceny dowodów, a zatem i winy
oskarżonego na s. 2 uzasadnienia, a ponadto również okoliczności natury
podmiotowej, w tym zamiaru sprawcy, wskazując wprost na istnienie braku
wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu.
Również zarzut 15. kasacji okazał się oczywiście bezzasadny, ponieważ
wbrew odmiennym twierdzeniom obrońcy w nim zawartym, uzasadnienie
sporządzone przez Sąd odwoławczy jest rzetelne i adekwatne do złożonego w
sprawie środka odwoławczego, który był bardzo ogólnikowy. Obrona nie
przedstawiła żadnej wersji alternatywnej wydarzeń analizowanych w sprawie, tylko
negowała istniejące w sprawie dowody, w sposób zresztą bardzo lakoniczny i
niekonkretny. Sąd odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji i jej
argumentacji (s. 2-3 uzasadnienia).
Podobnie należało ocenić zarzut 16. kasacji, w którym obrońca podniósł
nienależyte rozpoznanie podniesionego w apelacji zarzutu dotyczącego rażącej
I KK 353/25
10
niewspółmierności (surowości) kary i środka kompensacyjnego. Tymczasem Sąd
odwoławczy rzetelnie odniósł się do kwestii wymiaru kary na s. 3 uzasadnienia,
zwracając uwagę na liczne naruszenia porządku prawnego przez oskarżonego,
głównie w zakresie przestępstw przeciwko mieniu. Wykluczył możliwość orzeczenia
wobec K. G. kary nieizolacyjnej w realiach tej sprawy wobec stopnia zawinienia,
stopnia społecznej szkodliwości czynu i danych osobowych sprawcy.
Ostatni, 17. zarzut kasacji również nie mógł skutkować rozstrzygnięciem
zgodnym z kierunkiem kasacji. Obrona nie wykazała naruszeń po stronie Sądu
odwoławczego, w tym braku uwzględnienia rażącej niesprawiedliwości orzeczenia
Sądu I instancji. Sąd Okręgowy zweryfikował w sprawie wszystkie kluczowe
zagadnienia dla ustalenia odpowiedzialności karnoprawnej K. G., zarówno ocenę
materiału dowodowego, jak i ustalenia faktyczne, stronę podmiotową czynu i
wymiar kary.
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie
zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani też innej rażącej obrazy
prawa, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu
kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej.
Wobec sytuacji materialnej skazanego i konieczności ustanowienia dla
niego obrońcy z urzędu zwolniono K. G. z kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego oraz zasądzono na rzecz jego obrońcy od Skarbu Państwa koszty
nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postaci sporządzenia i
wniesienia kasacji na podstawie § 17 ust. 3 pkt 1 i § 4 ust. 1-3 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb
Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2024.763).
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[J.J.]
[r.g.]
I KK 353/25
11
