I KK 304/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 19 listopada 2025 r.
SSN Paweł Wiliński
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 19 listopada 2025 r.
sprawy M.P.
uniewinnionego od czynu z art. 162 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocników oskarżycielki posiłkowej,
od wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze
z dnia 7 kwietnia 2025 r., sygn. akt VI Ka 697/24,
utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 14 sierpnia 2024 r., sygn. akt II K 1534/23,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć oskarżycielkę posiłkową A.Z. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego;
3. zasądzić od oskarżycielki posiłkowej A.Z. na rzecz
oskarżonego M.P. kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) zł tytułem
zwrotu wydatków poniesionych w związku z ustanowieniem
obrońcy w celu sporządzenia odpowiedzi na kasację.
[WB]
UZASADNIENIE
I KK 304/25
2
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 14 sierpnia 2024 r.,
sygn. akt II K 1534/23, uniewinniono oskarżonego M.P. od popełnienia czynu z art.
162 § 1 k.k.
Po rozpoznaniu apelacji prokuratora i pełnomocników oskarżycieli
posiłkowych, wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 7 kwietnia 2025
r., sygn. akt VI Ka 697/24, utrzymano w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wnieśli pełnomocnicy oskarżycielki
posiłkowej A.Z., zaskarżając go w całości, na niekorzyść oskarżonego i zarzucając:
„1. Rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść
orzeczenia, tj.: art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 i 410 k.p.k. - poprzez
bezpodstawne zastosowanie zasady in dubio pro reo przy ocenie materiału
dowodowego, w szczególności bilingów telefonicznych i zapisów rozmów
pomiędzy pokrzywdzonym a oskarżonym, który wbrew twierdzeniom Sądu w
sposób spójny i jednoznaczny wskazywał na świadomość oskarżonego co do
stanu zagrożenia życia Pokrzywdzonego, a mimo to został oceniony w sposób
wybiórczy i jednostronny, z rażącym pominięciem oczywistych dowodów zasad
logiki i doświadczenia życiowego.
2. Art. 167 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. poprzez
zaniechanie przez sąd przeprowadzenia z urzędu dowodu z przesłuchania
psychologa, który sporządził wpis w dokumentacji medycznej M.P. zawierający
istotne informacje o jego stanie psychicznym i relacji do zdarzenia, mimo że
dokument ten miał znaczenie dla oceny świadomości oskarżonego oraz
ustalenia, czy posiadał on wiedzę o stanie zagrożenia pokrzywdzonego, co
skutkowało niepełnym wyjaśnieniem okoliczności sprawy i błędną oceną
materiału dowodowego.
3. Rażące naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegające na
bezpodstawnym i dowolnym przyjęciu przez sąd odwoławczy, że dokument
pełnomocnictwa udzielonego obrońcy z datą 15 lutego 2023 r. zawiera
oczywistą omyłkę pisarską, mimo braku jakichkolwiek dowodów na jej
wystąpienie, co skutkowało pominięciem istotnego dowodu i naruszeniem
zasady swobodnej, ale rzetelnej oceny dowodów oraz całokształtu ujawnionych
okoliczności sprawy”.
I KK 304/25
3
W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego
rozpoznania.
W odpowiedziach na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w B. i
obrońca oskarżonego wnieśli o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, a
obrońca nadto o zasądzenie zwrotu kosztów obrony w postępowaniu kasacyjnym w
wysokości 2880 zł stanowiącej 4-krotność stawki minimalnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji
rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a
zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że
postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego
naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w
której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK
6/14).
Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji, zredagowanego jako
naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 i 410 k.p.k. poprzez bezpodstawne
zastosowanie zasady in dubio pro reo przy ocenie materiału dowodowego,
podkreślenia wymaga, że stanowi on powielenie zarzutu apelacyjnego, do którego
odniósł się trafnie i wyczerpująco Sąd II instancji, uznając, że Sąd Rejonowy
słusznie zastosował dyspozycję art. 5 § 2 k.p.k. wobec napotkanych wątpliwości
dowodowych, których nie dało się rozwiać. Sądy obu instancji przeanalizowały
akcentowane przez skarżących zapisy rozmów między pokrzywdzonym i
oskarżonym oraz pochyliły się nad zagadnieniem świadomości oskarżonego co do
stanu zagrożenia życia pokrzywdzonego. Sąd II instancji zweryfikował cały materiał
dowodowy, nie dochodząc do jednej, stanowczej i przekonującej wersji zdarzenia.
Przeanalizował możliwe warianty przebiegu zajścia, o którym mowa w akcie
I KK 304/25
4
oskarżenia, ale nie uznał żadnej z nich za prawdopodobną, co oznaczało
procesową konieczność uniewinnienia M.P.
Drugi z zarzutów kasacyjnych, sformułowany jako naruszenie przepisów
postępowania w postaci art. 167 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k.
poprzez zaniechanie przez sąd przeprowadzenia z urzędu dowodu z przesłuchania
psychologa, który sporządził wpis w dokumentacji medycznej M.P., również okazał
się oczywiście bezzasadny. Sąd Okręgowy odniósł się bowiem trafnie do zakazu
dowodowego dotyczącego dokumentacji medycznej (jak też innych zakazów
dowodowych obowiązujących w tym postępowaniu) w początkowej części swojego
uzasadnienia. Uzasadnienie w tym zakresie jest wystarczające do wykazania braku
zasadności podniesionego zarzutu kasacyjnego.
Ostatni z zarzutów, poddający pod rozwagę naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z
art. 410 k.p.k. w odniesieniu do dokumentu pełnomocnictwa udzielonego obrońcy
oskarżonego z datą 15 lutego 2023 r., również nie mógł skutkować
rozstrzygnięciem zgodnym z kierunkiem kasacji. Poprzez wskazany zarzut
skarżący zakwestionował ocenę dowodu, która pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k.
Sąd Okręgowy dokładnie wyjaśnił motywy, dla których datę wskazaną w
dokumencie należało uznać za omyłkową w kontekście pozostałych okoliczności
sprawy. Argumentacja Sądu w tym zakresie nie budzi zastrzeżeń.
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie
zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k. bezwzględnych
przyczyn odwoławczych, ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535
§ 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji pełnomocników oskarżycielki posiłkowej,
jako oczywiście bezzasadnej.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z
ogólną regułą, o której mowa w art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. Na
wniosek zgłoszony w odpowiedzi na kasację zasądzono również od oskarżycielki
posiłkowej na rzecz oskarżonego zwrot wydatków poniesionych przez niego w
związku z ustanowieniem obrońcy w celu sporządzenia odpowiedzi na kasację.
Biorąc pod uwagę nakład pracy adwokata w celu przygotowania ww. pisma
procesowego oraz wydanie rozstrzygnięcia na posiedzeniu bez udziału stron
I KK 304/25
5
wniosek uwzględniono w zakresie odpowiadającym stawce minimalnej, o której
mowa § 11 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[WB]
[r.g.]
