I KK 290/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 24 września 2025 r.
SSN Piotr Mirek
w sprawie A. B.
skazanej z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 24 września 2025 r.,
wniosku obrońcy skazanej o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia,
p o s t a n o w i ł
odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Rejonowego
w Nowym Tomyślu z dnia 9 września 2024 r., sygn. akt II K
642/17, utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w
Poznaniu z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt IV Ka 1244/24.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Nowym Tomyślu, wyrokiem z dnia 9 września 2024 r., sygn.
akt II K 642/17, uznał A. B. za winną przestępstwa z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 12
k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu z 11 lipca 2015 r., za które wymierzył jej karę
roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych
po 30 zł każda. Ponadto orzekł wobec oskarżonej obowiązek naprawienia szkody.
Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wniósł obrońca oskarżonej,
zaskarżając je w całości, podnosząc zarzuty naruszenia prawa procesowego,
skutkujące także błędami w ustaleniach faktycznych, naruszenia prawa
I KK 290/25
2
materialnego, a także – z ostrożności procesowej
niewspółmierności kary. Mając na względzie powyższe,
uniewinnienie oskarżonej lub o wymierzenie niższej kary.
– zarzut rażącej
skarżący wniósł o
Sąd Okręgowy w Poznaniu, wyrokiem z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt IV
Ka 1244/24, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Kasację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonej, zaskarżając
wyrok w całości i zarzucając mu:
1. rażące naruszenie przepisu prawa procesowego poprzez nienależyte
rozpoznanie zarzutów sformułowanych w pkt 1 - 11 apelacji obrońcy, tj.
naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k.;
2. rażące naruszenie przepisu prawa materialnego w innym wypadku niż
wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. poprzez nienależyte rozpoznanie zarzutu
sformułowanego w pkt 12 apelacji obrońcy, tj. naruszenie art. 433 § 2 k.p.k.
w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 46 § 1 k.k.;
3. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary poprzez nienależyte rozpoznanie
zarzutu sformułowanego w pkt 14 apelacji obrońcy, tj. naruszenie art. 433 §
2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 69 § 1 k.k.
Prócz wniosków głównych, kasacja zawierała także wniosek o wstrzymanie
wykonania zaskarżonego wyroku.
W ocenie Sądu Najwyższego nie zasługiwał on na uwzględnienie. Nie
istnieją żadne szczególne okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie
wykonania prawomocnego wyroku. Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy
może wstrzymać wykonanie zaskarżonego kasacją orzeczenia. Jest to uprawnienie
o charakterze fakultatywnym. Należy przy tym podkreślić, że zaskarżenie wyroku w
drodze kasacji, a więc nadzwyczajnego środka zaskarżenia, nie wstrzymuje
automatycznie jego wykonania. O sytuacji uzasadniającej wstrzymanie wykonania
orzeczenia w postępowaniu kasacyjnym można mówić wówczas, gdy dokonując
choćby pobieżnej analizy kasacji, można nabrać przekonania o jej zasadności ze
względu na rangę podniesionych zarzutów i ich oczywistą zasadność.
I KK 290/25
3
W realiach rozpoznawanej sprawy nie można mówić o oczywistej, wprost
rzucającej się oczy zasadności nadzwyczajnego środka zaskarżenia.
Zdaniem Sądu Najwyższego treść sformułowanych w kasacji zarzutów nie
pozwala na tym etapie stwierdzić, że z wysokim prawdopodobieństwem okażą się
one skuteczne. Oczywiście, w żadnym zakresie nie przesądza to o ostatecznym
rozstrzygnięciu, które zapadnie dopiero po pogłębionym rozważeniu podniesionych
zarzutów i merytorycznym rozpoznaniu kasacji.
Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej.
[J.J.]
[a.ł]
