I KK 177/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 11 sierpnia 2026 r.
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2026r.
w sprawie K. K.
skazanego za przestępstwo z art. 281 k.k. w zw. z art. 283 k.k. w zw. z art. 64§1
k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 30 stycznia 2026r., sygn. akt VII Ka
1143/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Głubczycach z dnia 14
października 2025r., sygn. akt II K 63/25
postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. G. – Kancelaria
Adwokacka w P. – kwotę 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych
i 60/100), w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia dla obrońcy
wyznaczonego z urzędu, za sporządzenie i wniesienie kasacji,
3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu
oczywistym.
I KK 177/26
2
W tym nadzwyczajnym środku odwoławczym postawiono zarzut rażącego
naruszenia prawa mającego istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. „naruszenie
dyrektywy wynikającej z art. 4 k.p.k. z którego wynika, że organy prowadzące
postępowanie karne są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności
przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz art. 366§1
k.p.k., który stanowi, że przewodniczący kieruje rozprawą i czuwa nad prawidłowym
jej przebiegiem, bacząc aby zostały wyjaśnione wszelkie istotne okoliczności sprawy,
co nastąpiło poprzez sprzeczne z dyrektywą wynikającą z art. 366 k.p.k. w zw. z
treścią art. 202§2 k.p.k. - nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłych psychiatrów,
połączonej z opinią biegłego neurologa oraz biegłego specjalisty z zakresu leczenia
uzależnień, względnie wspólnej opinii ww. biegłych”.
W zakresie, w jakim zarzut odwołuje się do naruszenia art. 4 k.p.k. wskazać
należy, że przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej,
gdyż sformułowano w nim jedną z generalnych zasad rządzących procesem karnym,
która to zasada znajduje następnie konkretyzację w części szczegółowej kodeksu.
Zatem treścią zarzutu może stać się jedynie naruszenie tych konkretnych,
szczegółowo wskazanych przepisów, nie zaś zasady generalnej.
Co zaś tyczy się naruszenia art. 366§1 k.p.k., w pierwszej kolejności należy
wskazać, że w toku rozprawy odwoławczej obrońca skazanego złożył wniosek
o dopuszczenie dowodu z dokumentacji medycznej K. K. i wniósł o dopuszczenie
opinii uzupełniającej lekarzy psychiatrów w oparciu o przedłożone dokumenty na
okoliczność poczytalności oskarżonego w chwili zarzucanego mu czynu (k. 188v akt
sprawy). Sąd II instancji dopuścił dowód z przedłożonej dokumentacji i oddalił drugi
z wniosków, stwierdzając jednocześnie, że biegli powołani w sprawie dysponowali
częścią dostarczonej dokumentacji, zaś dokumenty w postaci opinii psychologicznej
i orzeczenia o stopniu niepełnosprawności nie uzasadniają dopuszczenia dowodu z
kolejnej uzupełniającej opinii lekarzy psychiatrów.
W dalszej części rozprawy ani skazany ani obrona nie składali żadnych
wniosków dowodowych, w tym o przeprowadzenie opinii sądowo-psychiatrycznej
przy udziale lekarzy innych specjalności. Wniosek taki nie był składany również
w postępowaniu przed Sądem I instancji. Co więcej, biegli lekarze psychiatrzy
powołani w sprawie nie wskazywali na zasadność czy konieczność udziału w
wydaniu opinii lekarzy innych specjalizacji.
I KK 177/26
3
W tej sytuacji trudno jest zatem skutecznie zarzucić Sądowi Odwoławczemu
naruszenie przepisów procedury karnej dotyczących prowadzenia postępowania
dowodowego, a konkretnie zarzucać brak inicjatywy dowodowej (która stanowi
uprawnienie, a nie bezwzględny obowiązek Sądu), przy jednoczesnym braku
inicjatywy dowodowej stron postępowania.
W tej sytuacji należało uznać, że autor kasacji nie wykazał, by Sąd
Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia, a tym bardziej takiego o
charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść
orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.
Z tych wszystkich przyczyn wywiedzioną kasację należało uznać za
bezzasadną w stopniu oczywistym.
Obrońcy wyznaczonemu z urzędu przyznano wynagrodzenie według norm
przypisanych. Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono
natomiast od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
[J.J.]
[r.g.]
