I CSK 995/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk
26 czerwca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 26 czerwca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku B.G. i M.J.
z udziałem Miasta P.
o zasiedzenie,
na skutek skargi kasacyjnej B.G. i M.J.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu
z 3 października 2023 r., XV Ca 2219/22,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od B.G. i M.J. na rzecz Miasta P. po 675 zł
(sześćset siedemdziesiąt pięć złotych) kosztów postępowania
kasacyjnego
z
odsetkami
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanym niniejszego
postanowienia do dnia zapłaty.
A.W.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 28 września 2022 r. Sąd Rejonowy Poznań-Nowe Miasto
i Wilda w Poznaniu oddalił wniosek B.G. i M.J. o zasiedzenie i obciążył
wnioskodawców kosztami postępowania, zasądzając je od każdego z nich na rzecz
I CSK 995/24
2
uczestnika Miasta P.
Postanowieniem z 3 października 2023 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu oddalił
apelację wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego Poznań-Nowe
Miasto i Wilda w Poznaniu (pkt 1) i zasądził od wnioskodawców na rzecz
uczestnika postępowania koszty postępowania apelacyjnego (pkt 2).
Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiedli wnioskodawcy,
zaskarżając je w całości. Skarżący wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., wskazując na jej oczywistą
zasadność. W ocenie wnioskodawców oczywista zasadność skargi kasacyjnej
dotyczy wszystkich sformułowanych podstaw kasacyjnych, a w szczególności
podstaw kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego.
Równocześnie skarżący we wniosku o przyjęcie nadzwyczajnego środka
zaskarżenia do rozpoznania w zasadzie skopiowali przytoczoną treść zarzutów,
obejmujących naruszenie przepisów art. 336 k.c. w zw. z art. 339 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając
na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do
zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia
prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne.
Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych
sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga
kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.
Oczywistą zasadność skargi kasacyjnej można stwierdzić, gdy naruszenie
przepisów prawa, którego dopuścił się Sąd meriti przy wydawaniu orzeczenia,
widoczne jest prima facie, czyli bez konieczności przeprowadzania wnikliwych
I CSK 995/24
3
analiz prawnych. Na skarżącym ciąży powinność przedstawienia we wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej uzasadnienia nie dowolnego kwalifikowanego
naruszenia przepisów prawa procesowego lub materialnego, lecz tylko takiego,
które prowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.
Skonstruowany przez skarżącego wywód prawny powinien wykazać,
że rozstrzygnięcie sądu obarczone jest szczególną wadą dostrzegalną dla osoby
dysponującej podstawową wiedzą prawniczą. O oczywistej zasadności skargi
kasacyjnej nie jest władna przesądzić sama strona, lecz kompetencję do tego ma
Sąd Najwyższy na etapie badania czy wystąpiły przesłanki tzw. przedsądu.
Przez przytoczoną w skardze argumentację wnioskodawcy zmierzali jedynie
do wykazania, że suma ich działań oraz ich poprzedników prawnych doprowadziła
ostatecznie do zasiedzenia części nieruchomości utworzonej z działki nr […],
sąsiadującej z działką, na której posadowione zostały domy mieszkalne. W toku
postępowania rozpoznawczego, bazując na zgromadzonym materiale dowodowym,
Sądy meriti ustaliły, że część działki objęta wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia
nie stanowiła jednak obiektu czynności, które pozwalałyby na ocenę prawną
posiadania przez nich jako samoistnego, czyli z definicji polegającego na władaniu
dla siebie rzeczą jak właściciel, przez wymagany – ze względu na złą wiarę
posiadaczy – okres 30 lat.
W uzasadnieniu wydanego w sprawie rozstrzygnięcia Sądy obu instancji
szczegółowo wyjaśniły okoliczności powiązane ze stosunkami władczymi
wnioskodawców, które nie nasuwały wątpliwości co zakresu świadomości
posiadaczy, że własność określonej części działki […] przysługuje Miastu P.
Równie trafnie przyjęły, że poprzednicy prawni nie dysponowali tzw. władztwem
(corpus) definiowanym jako związek posiadacza z rzeczą. Choć niewątpliwie
w 1990 r. rozpoczęli wykorzystywać pomocniczo fragment nieruchomości objęty
wnioskiem, to od początku wyraźnie oddzielili go od przysługującej im
nieruchomości, pozostającej w użytkowaniu wieczystym. Zgodzić się wypada ze
stanowiskiem, że sam fakt oddzielenia tej części nie musiałby przemawiać za
świadomością braku jakichkolwiek chęci władania i korzystania z nieruchomości,
jednakże w ogólnym odczuciu społeczności była ona dostępna dla wszystkich i bez
żadnych ograniczeń. Trwałe władztwo, determinujące posiadanie samoistne, nie
I CSK 995/24
4
było zatem dostrzegalne przez otoczenie. Nie było też realizowane w drodze
różnorodnych czynności, potwierdzających, że objęta wnioskiem część działki […]
pozostaje w swobodnej dyspozycji poprzedników prawnych skarżących
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 sierpnia 2022 r., I CSK 4118/22).
Sposób korzystania z tej dodatkowej powierzchni ziemskiej zmieniał się co
prawda z upływem czasu, a skarżący mniej więcej od 2007 r. zmodyfikowali zakres
swego posiadania, urządziwszy na tej części teren rekreacyjny. Pomimo to, nie
można zignorować wypowiedzi Sądów meriti, w których uwidoczniły one brak
manifestowania zachowania posiadaczy, które mogłoby definitywnie świadczyć
o tym, że objęty wnioskiem o zasiedzenie fragment działki rzeczywiście do nich
należy. Podejmowane przez posiadaczy działania nie stanowiły w istocie wyrazu
realizacji jakichkolwiek autonomicznych decyzji (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z 29 października 2021 r., IV CSKP 165/21). Równocześnie uczestnik
postępowania nigdy nie zrezygnował z uprawnień właścicielskich względem spornej
części nieruchomości.
Rozważania prawne zaprezentowane przez Sąd odwoławczy są w pełni
trafne. Kodeks cywilny w art. 336 k.c. rozróżnia dwa rodzaje posiadania –
samoistne oraz zależne. Przy rozróżnieniu między posiadaniem samoistnym
a zależnym fundamentalne znaczenie ma element wolitywny. W celu ustalenia czy
skarżącym przypisać można było status posiadaczy samoistnych miało
dostrzeżenie, że – jak podaje się w doktrynie – w przypadku posiadania
samoistnego posiadacz ma wolę władania jak właściciel (cum animo domini),
a w przypadku posiadania zależnego jego wola jest ograniczona zakresem
uprawnień wynikających ze stosunku prawnego będącego podstawą władztwa – jak
mający inne prawo (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2025 r.,
I CSK 440/24).
Nie sposób zgodzić się z twierdzeniami skarżących głównie z tego powodu,
że sporadyczne korzystanie z sąsiedniej nieruchomości nie było żadną formą
manifestowania woli władania tą częścią działki dla siebie i jak właściciel. Do
2007 r. przejawy woli właścicielskiej ograniczały się w zasadzie do zasadzenia
roślinności. Żadnych innych działań poprzednicy prawni wnioskodawców tak
I CSK 995/24
5
naprawdę nie podjęli, co znalazło odzwierciedlenie w zgromadzonym materialne
dowodowym, w tym ze źródeł osobowych, czyli zeznań świadków. Rozważania
Sądów meriti odpowiadają wymogom rozważenia okoliczności, o których
wspomniał Sąd Najwyższy w postanowieniu z 25 marca 2011 r., IV CK 1/11,
w którym wskazał, że ustalenie in concreto istnienia i treści zamiaru władania
rzeczą dla siebie, z wszystkimi odcieniami woli, wymaga uwzględnienia nie tylko
zewnętrznych, zamanifestowanych przejawów posiadania, lecz również dalszych
faktów, chociażby takich jak wypowiedzi posiadacza wobec otoczenia czy
wystąpienia wobec organów.
Rozważania te nie pozostają w sprzeczności również z poglądem
Sądu Najwyższego, który w postanowieniu z 9 grudnia 2014 r., III CSK 354/13,
wskazywał, że dla istoty posiadania jako przesłanki zasiedzenia jest niezbędne, by
wykonywane władztwo odpowiadało treści prawa, które posiadacz nabędzie przez
zasiedzenie. Konieczne jest przeto wykonywanie takich czynności faktycznych,
które wskazują na samodzielny niezależny od woli innej osoby stan władztwa.
Konieczne jest, by posiadanie, które ma doprowadzić do zasiedzenia, było jawne.
Władać bowiem jak właściciel można jedynie przez podejmowanie czynności
widocznych dla otoczenia. W niniejszej sprawie skarżący i jej poprzednicy prawni
nie ujawniali żadnego władztwa względem części nieruchomości objętej wnioskiem
wobec jej właściciela – Miasta P., które chociażby sugerowałoby samodzielność we
władaniu nieruchomością.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 520 § 2
k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z § 5 pkt 1, § 2 pkt 6
i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października
2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
A.W.
[SOP]
I CSK 995/24
6
