I CSK 513/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Łochowski
16 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 16 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa I.S. i Z.S.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 30 stycznia 2025 r., VI ACa 2491/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2025 r., zaskarżając ten wyrok w części,
wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku
w zaskarżonym zakresie i orzeczenie co do istoty sprawy.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w świetle
naruszenia art. 455 w zw. z art. 481 § 1 w zw. z art. 358 § 2 k.c.
Skarżący powołał się również na występujące w sprawie istotne zagadnienie
prawne związane z wykładnią art. 455 w zw. z art. 481 § 1 w zw. z art. 358 § 2 k.c.
I CSK 513/26
2
oraz w zw. z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1011
z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie wskaźników referencyjnych w zw.
z Rozporządzeniem (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r.: Czy w przypadku
zobowiązania pieniężnego wyrażonego w walucie obcej, w którym termin spełnienia
świadczenia nie został określony, dłużnik pozostaje w opóźnieniu w rozumieniu art.
455 k.c., a wskaźnik referencyjny istotny dla obliczenia świadczenia odsetkowego
(np. LIBOR) przestał być publikowany, wierzyciel może naliczać odsetki za
opóźnienie na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c.?
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią
orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste
naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby
dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania
prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.
Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa
materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu
podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna
już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.
Skarżący nie wykazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Po
pierwsze, nie może być skuteczny zabieg, sprowadzający się do powielenia treści
zarzutu podniesionego w ramach podstawy kasacyjnych (s. 2 skargi kasacyjnej),
w ramach uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (s. 3 skargi
kasacyjnej). Są to przecież dwa odrębne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej.
Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste
naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz
sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego
orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu
(przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona.
Po drugie, w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd,
zgodnie z którym odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości wynikającej z art.
I CSK 513/26
3
481 § 2 k.c. mogą być zasądzane również od świadczenia wyrażonego w walucie
obcej (zob. uchwałę połączonych Izb Cywilnej i Administracyjnej oraz Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych z 12 czerwca 1981 r., V PZP 3/81, OSNCP 1982, nr 7,
poz. 92, oraz m.in. postanowienia: z 19 grudnia 2024 r., I CSK 171/24; z 29 maja
2025 r., I CSK 126/24; z 22 lipca 2025 r., I CSK 964/25; z 31 lipca 2025 r., I CSK
1365/24). Obowiązujące przepisy nie różnicują obecnie stopy odsetek ustawowych
za opóźnienie względem zobowiązań ze świadczeniem pieniężnym w walucie
polskiej i w walutach obcych. Nie ma też znaczenia czy między datą
(bezpodstawnego) świadczenia kwoty wyrażonej we franku szwajcarskim (CHF) lub
innej walucie obcej a datą wyrokowania doszło do wzrostu kursu waluty obcej w
stosunku do kursu waluty krajowej, gdyż zwrot nienależnych świadczeń na rzecz
każdej ze stron umowy kredytu zakłada zwrot świadczeń w wysokości wypłaconych
lub wpłaconych kwot pieniężnych (odpowiednio w złotych i CHF), bez względu na
rodzaj waluty. W każdym przypadku należy stosować stawkę określoną w art. 481 §
2 k.c., gdyż przepisy nie przewidują odmiennej stawki w odniesieniu do waluty
obcej (zob. np. postanowienie SN z 25 listopada 2025 r., I CSK 1771/25).
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie
wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania,
jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem
rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga
przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych
stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w
danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego
potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny i
orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,
podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią
prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego.
Z kolei istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego
wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno
I CSK 513/26
4
umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi,
niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.
Skarżący w sposób nieuprawny połączył obie przesłanki kasacyjne,
sporządzając uzasadnienie jedynie dla pierwszej przesłanki kasacyjnej (s. 6-7
skargi kasacyjnej). Niezależnie zaś od tego, że nie ma uzasadnionych podstaw do
dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni wskazanych przez skarżącego
przepisów, ani do udzielania odpowiedzi na przedstawione zagadnienie prawne,
gdyż kwestie te zostały już w dotychczasowym orzecznictwie wyjaśnione, to
łączenie przesłanki oczywistej zasadności skargi z występowaniem w sprawie
istotnego zagadnienia prawnego lub potrzebą wykładni przepisów jest wykluczone.
Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał już uwagę, że jednoczesne uzasadnienie
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania występującymi w sprawie
wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów)
generalnie wyklucza przyjęcie, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Nie jest
możliwa sytuacja, w której wyrok jest oczywiście wadliwy, a jednocześnie w sprawie
występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia
przez Sąd Najwyższy. Co jest sporne nie może być przecież oczywiste.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Marcin Łochowski
(D.Z.)
[SOP]
