I CSK 443/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Łodko
12 sierpnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 12 sierpnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa K.Ł.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku
z 3 października 2024 r., I ACa 1594/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2.
zasądza
od
Banku
spółki
akcyjnej
w W. na rzecz K.Ł. 2 700 złotych tytułem zwrotu kosztów
postępowania
kasacyjnego
wraz
z
odsetkami
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu odpisu
niniejszego postanowienia.
UZASADNIENIE
Bank spółka akcyjna w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Białymstoku z 3 października 2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do
rozpoznania uzasadnił potrzebą wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt
2 k.p.c.), tj.: art. 56 oraz art. 65 § 2 w zw. z art. 3851 § 1 i 2 oraz art. 3852 k.c. w zw.
I CSK 443/25
2
z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 w zw. z art. 288 TFUE oraz art. 2
i 54 Traktatu akcesyjnego w zw. z art. 2 i 9 w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący powołał się również na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989
§
1
pkt
4
k.p.c.),
wynikającą
z naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 455 w zw. z art. 481 § 1 w zw.
z art. 358 § 2 k.c.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód K.Ł. wniósł o wydanie
postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparty na potrzebie
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) powinien zawierać
wyjaśnienie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest
przedmiotem rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega,
co wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie
zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa,
zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego,
z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny
i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,
podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej
w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu
Najwyższego wykładnią prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego (zob. np.
postanowienia SN: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r.,
I CSK 980/14; z 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18).
Skarga kasacyjna pozwanego kryteriów tych nie spełnia. Skarżący potrzebę
wykładni powołanych w skardze kasacyjnej przepisów, połączył z problemem, czy
ocena zgodności z prawem postanowień umowy kredytu zawartej przed akcesją
Polski do Unii Europejskiej (1 maja 2004 r.), możliwa jest przez odwołanie się do
dyrektywy 93/13 oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W ocenie
skarżącego umowa kredytu zawarta przed tą datą, powinna być oceniana
I CSK 443/25
3
z uwzględnieniem stanu prawnego z dnia jej zawarcia. Z ustaleń faktycznych Sądu
meriti wynika, że łącząca strony umowa kredytu została zawarta 6 kwietnia 2004 r.
W tej dacie obowiązywał już art. 3851 k.c., który – w obecnym brzmieniu – wszedł
w życie 1 lipca 2000 r., w związku z implementacją przez Polskę dyrektywy 93/13
(zob. art. 18 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw
konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt
niebezpieczny). Sąd meriti powołując podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał
m.in. art. 3851 i nast. k.c. Związek między tymi przepisami, dotyczącymi
niedozwolonych postanowień umownych, a dyrektywą 93/13 jest tak ścisły, że
zastosowanie i wykładnia art. 3851 k.c. nie może różnić się od wykładni
postanowień dyrektywy 93/13, w tym wymaga uwzględnienia orzecznictwa
Trybunału Sprawiedliwości UE ukształtowanego na gruncie tej dyrektywy (zob.
postanowienia SN z 25 listopada 2025 r., I CSK 1501/25, i z 25 marca 2026 r.,
I CSK 1710/24).
W uchwale całej Izby Cywilnej z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22
(OSNC 2024, nr 12, poz. 118), Sąd Najwyższy wyjaśnił natomiast, jaki jest skutek
stwierdzenia abuzywności postanowień umowy kredytu, który odnosi się również do
umów kredytu zawartych przed 1 maja 2004 r., do których mają zastosowanie
przypisy Kodeksu cywilnego dotyczące niedozwolonych postanowień umownych
(art. 3851-3853 k.c.). Uznanie, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub
denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi
niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie
prawnym nie pozwala na przyjęcie, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny
sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub
zwyczajów. Skutkiem niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej
w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego jest niezwiązanie stron
umową także w pozostałym zakresie.
Oznacza to, że nie jest możliwe wypełnienie powstałych w umowie luk po
usunięciu z niej abuzywnej klauzuli waloryzacyjnej przez odwołanie się m.in. do
art. 358 § 2 k.c. (zob. wyrok SN z 10 października 2025 r., II CSKP 471/24).
Ponadto przepis ten wszedł w życie 24 stycznia 2009 r. (zob. ustawę z dnia
23 października 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz ustawy - Prawo
I CSK 443/25
4
dewizowe, Dz.U. 2008 r. Nr 228, poz. 1506). Niedopuszczalne byłoby więc
stosowanie tego przepisu w odniesieniu do przedmiotowej umowy kredytu zawartej
w 2004 r., a więc przed wejściem w życie tego przepisu (zob. wyrok SN
z 28 kwietnia 2022 r., II CSKP 40/22). Nie jest też możliwe wypełnienie powstałych
w umowie luk po usunięciu z niej abuzywnej klauzuli waloryzacyjnej przez
odwołanie się do art. 56 k.c., art. 65 k.c., art. 354 k.c. czy przepisów prawa
wekslowego (zob. wyroki SN: z 14 czerwca 2023 r., II CSKP 254/22; z 18 kwietnia
2023 r., II CSKP 1511/22, i z 4 czerwca 2024 r., II CSKP 1213/22).
Przedstawione przez pozwanego argumenty nie przekonują również
o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, uzasadnionej naruszeniem przez Sąd
meriti art. 455 w zw. z art. 481 § 1 w zw. z art. 358 § 2 k.c., w związku z błędnym
przyjęciem, że od świadczenia pieniężnego zasądzonego w walucie obcej (CHF),
należne są odsetki ustawowe za opóźnienie, obliczone według takiej samej stopy,
jak dla świadczeń pieniężnych w walucie krajowej. W orzecznictwie Sądu
Najwyższego utrwalony jest pogląd, że obowiązujące przepisy prawa,
w szczególności art. 481 k.c., nie różnicują wysokości ustawowych odsetek za
opóźnienie w zależności od waluty, w jakiej została zasądzona należność główna.
W każdym przypadku należy zatem stosować stawkę określoną w art. 481 § 2 k.c.,
gdyż przepisy nie przewidują odmiennej stawki w odniesieniu do waluty obcej (zob.
wyrok SN z 9 lutego 2026 r., II CSKP 269/24, oraz postanowienia SN:
z 22 lipca 2025 r., I CSK 964/25; z 29 maja 2025 r., I CSK 126/24;
z 31 lipca 2025 r., I CSK 1365/24; z 22 stycznia 2026 r., I CSK 2388/24;
z 25 lutego 2026 r., I CSK 405/24; z 16 kwietnia 2026 r., I CSK 513/26;
z 29 maja 2026 r., I CSK 3537/24).
Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie znajdując również
okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu,
w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie
art. 98 § 1, 11 i 3 w zw. z art. 99 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 w zw.
I CSK 443/25
5
z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października
2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
[wr]
[SOP]
