I CSK 4390/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
30 października 2025 r.
SSN Grzegorz Misiurek
na posiedzeniu niejawnym 30 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku A. M. i M. Z.
z udziałem S. K., I. S. i Z. K.
o stwierdzenie nabycia spadku,
na skutek skargi kasacyjnej S. K. i Z. K.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Szczecinie
z 29 czerwca 2023 r., II Ca 523/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
i zasądza od S. K. i Z. K. na rzecz wnioskodawców tytułem zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego 360,00 (trzysta
sześćdziesiąt) zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych
za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia skarżącym uczestniczkom
odpisu postanowienia do dnia zapłaty.
(A.T.)
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
I CSK 4390/23
2
Skarżące wniosły o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z
wymienionych przesłanek.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża
się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga
jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci
naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości
widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.
m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem
sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa
materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało
wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6
listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).
Skarżące przesłankę tą odniosły do naruszenia art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z
art. 286 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 2352 § 1 pkt 5 k.p.c. w zw. z art.
391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oraz do naruszenia
art. 278 w zw. z art. 286 k.p.c. Nie wykazały jednak, że przesłanka ta została
spełniona w kontekście ustalonego przez Sąd drugiej instancji stanu faktycznego.
Oparły ją bowiem na innych założeniach faktycznych. Ustawodawca wyraźnie
zastrzegł w art. 39813 § 2 k.p.c., że w postępowaniu kasacyjnym nie jest
dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest
związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego
orzeczenia; ponadto podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące
ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
(M.M.)
[r.g.]
I CSK 4390/23
3
