I CSK 4299/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Adam Doliwa
24 czerwca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 24 czerwca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku J.P.
z udziałem P.P.
o podział majątku wspólnego,
na skutek skargi kasacyjnej P.P.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach
z 16 czerwca 2023 r., II Ca 957/21,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
(R.N.)
UZASADNIENIE
P.P., uczestnik postępowania z wniosku J.P. o podział majątku wspólnego,
złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach z 16
czerwca 2023 r., uzasadniając wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oczywistą
zasadnością, wynikającą z naruszenia art. 278 § 1 w zw.
z art. 286 k.p.c., art. 382 i art. 391 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi
niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy,
sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni,
I CSK 4299/23
2
i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie
oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje
samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub
procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której
naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.
Skarżący kasacyjnie powinien uzasadnić tę przesłankę, wskazując jedynie na
argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc
powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na faktach innych, niż
stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN:
z 7 lutego 2025 r., I CSK 2763/23; z 14 stycznia 2025 r., I CSK 2983/23;
z 22 listopada 2024 r., I CSK 2112/23; z 8 października 2024 r., I CSK 1239/23;
z 7 grudnia 2023 r., I CSK 5630/22; z 8 listopada 2023 r., I CSK 3494/23;
z 20 października 2023 r., I CSK 1631/23 oraz z 25 września 2023 r.,
I CSK 903/23).
Skarżący zarzucił, że Sąd odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie na
metodzie dokonywania obliczeń wartości nakładów na nieruchomość, przyjętej
wyłącznie w drugiej z przeprowadzonych w sprawie opinii biegłych sądowych, nie
wyjaśniwszy przyczyn, dla których nie przychylił się wniosków wynikających z opinii
przeprowadzonej jako pierwsza. Sąd Najwyższy nie podziela poglądu skarżącego.
Po pierwsze bowiem przesłanka oczywistej zasadności skargi może dotyczyć tylko
naruszeń takich przepisów prawa, które zostały sformułowane w sposób
jednoznaczny i nie pozostawiają sadowi meriti marginesu ocennego (zob. np.
postanowienia SN: z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r.,
I CSK 5328/22). Po drugie Sąd Okręgowy w przejrzysty i wyczerpujący sposób
wyjaśnił przyczyny, dla których wykorzystał wnioski przedstawione przez drugiego
biegłego. Należały do nich m.in.: wygaśniecie daty ważności dotychczasowego
operatu szacunkowego, stosunkowa rzadkość występowania nieruchomości
podobnego typu w obrocie, co utrudnia dokonanie obliczeń poprzez porównanie do
innych podobnych nieruchomości, oraz działalność prowadzona na nieruchomości,
która przynosi dochód.
Należy podkreślić, że dowód z opinii biegłego jest jedynie szczególnym
rodzajem dowodu, podlegającym, jak każdy inny środek dowodowy, ocenie sądu.
I CSK 4299/23
3
W przypadku opinii biegłego, zadaniem sądu jest ocena logicznej spójności
wywodu przedstawionego przez biegłego oraz jego funkcji przekonującej (zob. np.
wyrok SN z 6 lutego 2025 r., II CSKP 1965/22 oraz postanowienia SN:
z 15 kwietnia 2025 r., I CSK 439/25 i z 20 sierpnia 2024 r., I CSK 3237/23).
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw.
z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
(P.H.)
[SOP]
SSN Adam Doliwa
