I CSK 3344/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Łodko
30 września 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 30 września 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa H. B. i B. B.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 14 kwietnia 2023 r., I ACa 1736/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od Banku spółki akcyjnej w W. na rzecz H. B. i B. B.
po 1 350 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych
za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
pozwanej odpisu niniejszego postanowienia.
UZASADNIENIE
Pozwany Bank spółka akcyjna w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku
Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 14 kwietnia 2023 r. Wniosek o jej przyjęcie do
rozpoznania uzasadnił nieważnością postępowania przed Sądem drugiej instancji
(art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.) z uwagi na rozpoznanie sprawy przez Sąd Apelacyjny w
niewłaściwym składzie. Powołał się również na oczywistą zasadnością skargi
I CSK 3344/23
2
kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), w związku z naruszeniem przez Sąd drugiej
instancji art. 455 w zw. z art. 481 § 1 k.c.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powodowie H. B. i B. B. wnieśli o
wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Nieważność postępowania z powodu rozpoznanie sprawy przez sąd drugiej
instancji w składzie jednego sędziego, zgodnie z wykładnią prawa przyjętą
w uchwale składu siedmiu sędziów SN z 26 kwietnia 2023 r. (III PZP 6/22, OSNP
2023, Nr 10, poz. 104), może dotyczyć sytuacji, które miały miejsce po dacie jej
podjęcia. Zaskarżony wyrok został natomiast wydany 14 kwietnia 2023 r.
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego
prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –
w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na
uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.
Zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, gdy dostrzegalny prima vista i bez
przeprowadzania wnikliwej analizy uzasadniony jest wniosek, że zaskarżone
orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (zob. postanowienie SN z 15 lipca 2015 r.,
IV CSK 17/15). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy
wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w
zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym
ocenom (zob. postanowienia SN: z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00; z 22 marca
2001 r., V CZ 131/00, i z 10 kwietnia 2018 r., I CSK 730/17). Przy czym, o ile dla
uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona,
to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanego
naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, dostrzegalnego w sposób oczywisty
dla każdego prawnika (zob. postanowienie SN z 28 stycznia 2022 r., I CSK 947/22).
Przedstawione w skardze kasacyjnej argumenty nie przekonują, że Sąd
Apelacyjny naruszył prawo materialne w taki sposób, który przekłada się na
konieczność uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Niedozwolone
postanowienia umowne (art. 3851 k.c.) to konstrukcja przeniesiona do polskiego
I CSK 3344/23
3
systemu z dyrektywy 93/13. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku
z 7 grudnia 2023 r. (C-140/22), wyjaśnił, że zgodnie z wykładnią Trybunału art. 6
ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13, sformalizowane i złożone przed sądem
oświadczenie konsumenta nie może być odczytywane jako pozytywna przesłanka
ochrony wynikającej z dyrektywy, gdyż wyrażona w niej sankcja bezskuteczności
abuzywności powstaje z mocy prawa i ex tunc. Bezwarunkowa i działająca ex tunc
bezskuteczność abuzywna niedozwolonej klauzuli w rozumieniu art. 6 ust.
1 dyrektywy 93/13 skutkuje tym, że ewentualne oświadczenie konsumenta może
prowadzić jedynie do zrzeczenia się ochrony na jej podstawie (pkt 57). Należy też
zwrócić uwagę, że stwierdzenie przez sąd meriti w umowie niedozwolonych
postanowień, także z urzędu, nie ma charakteru rozstrzygnięcia konstytutywnego,
lecz deklaratywny. Sąd stwierdza niedozwolony charakter ocenianego
postanowienia ze skutkiem wynikającym z ustawy (zob. uchwałę siedmiu sędziów
SN z 20 czerwca 2018 r., III CZP 29/17, OSNC 2019, nr 1, poz. 2 i uchwałę SN
z 6 kwietnia 2018 r., III CZP 114/17). Niedozwolone postanowienie umowne
w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c. jest ex lege pozbawione mocy wiążącej od samego
początku i każdy organ orzekający w sprawie dotyczącej roszczenia z umowy
z udziałem konsumenta jest obowiązany uwzględnić ten stan z urzędu, chyba że
konsument temu się sprzeciwi, wyrażając następczo świadomą, wyraźną i wolną
zgodę na związanie tym postanowieniem. Uprawnienie zostało zastrzeżone na
korzyść konsumenta.
Powodowie wnosząc pozew o zapłatą spełnionego przez nich świadczenia
z umowy kredytu, której sens podważali istnieniem w umowie niedozwolonych
postanowień, niewątpliwie sygnalizowali, że nie wyrażają zgody na związanie
niedozwolonymi postanowieniami. Sąd Najwyższy w uchwale całej Izby Cywilnej
SN z 25 kwietnia 2024 r. (III CZP 25/22) wyjaśnił, że oświadczenie konsumenta co
do braku woli związania niedozwolonym postanowieniem, rygorystycznie ujęte
w uchwale Sądu Najwyższego z 7 maja 2021 r. (III CZP 6/21), nie wymaga dla swej
skuteczności żadnej szczególnej formy, sformułowania go w określony sposób ani
złożenia w jakichś określonych okolicznościach, w szczególności przed sądem.
Wystarczające jest spełnienie wymagań określonych w art. 60 k.c. określającego
ogólne warunki wyrażania oświadczeń woli. Odmienne wnioski doprowadzić mogą
I CSK 3344/23
4
w praktyce do sytuacji sprzecznej z założeniami dyrektywy 93/13 bowiem
nadmierny formalizm wymagany dla oświadczenia konsumenta co do braku woli
związania niedozwolonymi postanowieniami umownymi działałby na jego
niekorzyść, uniemożliwiając lub znacznie utrudniając dochodzenie praw.
Postawienie wierzytelności w stan wymagalności nie wymagało zatem wyrażenia
przez powodów w toku procesu – po uprzednim poinformowaniu przez sąd o
związanych z tym skutkach – dobrowolnej i świadomej zgody na objęcie ochroną
przed skutkami dostrzeżonej abuzywności postanowień umowy kredytu. Realizacja
uprawnień wynikających z abuzywności klauzuli i niezwiązania umową w całości
może nastąpić również przez wystosowanie wezwania banku do zwrotu kwot
uiszczonych rat kredytu powołaniem się na niedozwolony charakter tych
postanowień. Od tej chwili niedozwolone postanowienie lub umowa w całości stają
się trwale bezskuteczne, a bezterminowe roszczenie konsumenta o zwrot
spełnionych świadczeń staje się wymagalne (art. 455 k.c.). Opóźnienie się dłużnika
ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, uprawnia natomiast wierzyciela żądania
odsetek za opóźnienie (art. 481 k.c.).
Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie znajdując również
okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie
art. 98 § 1, 11 i 3 w zw. z art. 99 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 w zw. z
§ 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.
w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
[wr]
[a.ł]
