I CSK 3219/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
16 grudnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 16 grudnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku P. S.A. w P.
z udziałem E. sp. z o. o. w P.
o ustanowienie służebności przesyłu,
na skutek skargi kasacyjnej P. S.A. w P.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu II Wydział Cywilny Odwoławczy
z 16 maja 2025 r., II Ca 1246/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. oddala wniosek E. sp. z o. o. w P. o zwrot kosztów
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wnioskodawczyni P. S.A. z siedzibą w P. złożyła skargę kasacyjną od
postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu z 16 maja 2025 r., wydanego w
sprawie przy udziale E. sp. z o.o. z siedzibą w P. o ustanowienie służebności
przesyłu.
Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania strona wnioskująca uzasadniła
zaobserwowaną rozbieżnością orzeczniczą dotyczącą rozumienia pojęcia dobrej
wiary w kontekście zasiedzenia służebości przesyłu. Do konieczności zdefiniowania
tego pojęcia w sprawach, których przedmiotem jest służebność przesyłu sprowadza
się także występujące w sprawie zdaniem skarżącej istotne zagadnienie prawne.
I CSK 3219/25
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotne zagadnienie prawne jako podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania musi stanowić skomplikowany problem natury prawnej, niedający się
rozwiązać przy zastosowaniu podstawowych metod wykładni i rozumowania
prawniczego, a także mieć charakter doniosły z punktu widzenia rozstrzygnięcia
sprawy. Wyjaśnienie takiego problemu powinno przyczynić się do rozwoju prawa
(zob. np. postanowienia SN: z 5 września 2025 r., I CSK 1214/24; z 28 maja 2025
r., I CSK 289/25; z 26 października 2023 r., I CSK 76/23; z 20 października 2023 r.,
I CSK 1374/23; z 3 października 2023 r., I CSK 2591/23; z 15 września 2023 r., I
CSK 4360/22; z 18 sierpnia 2023 r., I CSK 4091/22; z 2 sierpnia 2023 r., I CSK
6585/22; z 13 lipca 2023 r., I CSK 2570/22; z 30 maja 2023 r., I CSK 5362/22).
Analogiczne wymaganie stawia się również potrzebie dokonania wykładni
wskazanego przepisu prawa. W ramach tej przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania należy przedstawić i uargumentować nierozwiązany jeszcze
problem lub nieujednoliconą jeszcze rozbieżność orzeczniczą (zob. np.
postanowienia SN: z 15 września 2025 r., I CSK 424/25; z 16 kwietnia 2025 r., I
CSK 582/25; z 25 października 2023 r., I CSK 2989/23; z 27 września 2023 r., I
CSK 4679/22, z 17 sierpnia 2023 r., I CSK 5668/22; z 2 sierpnia 2023 r., I CSK
6585/22; z 14 czerwca 2023 r., I CSK 1231/23).
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie spełnia
wymagań stawanych przesłankom z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Po pierwsze
problematyka pojęcia dobrej wiary zasiadującego służebność przesyłu została
przedstawiona w zbyt ogólny sposób. Skarżąca wskazała na rozbieżności
orzecznicze dotyczące innych stanów faktycznych niż bedący podstawą niniejszej
sprawy. Przedmiotem spraw wymienionych przez wnioskodawczynię była ocena
dobrej wiary Skarbu Państwa lub jego jednostki organizacyjnej wykonujących
działania właściwe dla podmiotów, którym przysługuje służebność przesyłu na
cudzym gruncie. Natomiast niniejsza sprawa odnosi się do okoliczności przejęcia
nieruchomości od Skarbu Państwa przez jego jednostkę, następczo przekształconą
w spółkę kapitałową. Trudno zatem powiedzieć, do jakiego problemu
I CSK 3219/25
3
występującego w niniejszej sprawie miałyby odnosić się ogólne rozważania
dotyczące dobrej wiary.
Po drugie, oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na
podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga sformułowania konkretnego problemu
natury prawnej, w oparciu o skonkretyzowany, wyraźnie wskazany przepis prawa
oraz zredagowanego w postaci przypominającej zagadnienie przedstawiane
Sądowi Najwyższemu z art. 390 k.p.c. (zob. np. postanowienia SN z 21 listopada
2024 r., I CSK 1556/23 i z 28 kwietnia 2022 r., I NSK 23/21 oraz wyrok SN z 7
lutego 2024 r., I USKP 3/23). Skarżąca nie uczyniła zadość temu wymaganiu.
Pomimo obszerności przedstawionego wywodu, zabrakło w nim sformułowania
skonkretyzowanej wątpliwości prawnej, a nawet w ogóle wskazania, na podstawie
których przepisów prawa skarżąca wątpliwość tę powzięła.
Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw.
z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach
postępowania kasacyjnego orzekł zaś na podstawie art. 520 § 1 k.p.c.
[SOP]
Mariusz Załucki
