I CSK 2722/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Łodko
22 maja 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 22 maja 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa P. P.
przeciwko T. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
o zapłatę,
oraz z powództwa wzajemnego T. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
przeciwko P. P.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej T. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 28 lipca 2022 r., VI ACa 720/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od T. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w
W. na rzecz P. P. 5400 złotych tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego
UZASADNIENIE
T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniósł skargę kasacyjną
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 28 lipca 2022 r. Wniosek o jej
przyjęcie do rozpoznania skarżący uzasadnił oczywistą zasadnością skargi (art.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), która w ocenie skarżącej związana jest z dopuszczalnością
przyjmowania przez sąd drugiej instancji za własne ustaleń sądu pierwszej
I CSK 2722/23
2
instancji, w sytuacji, gdy podstawowym zarzutem apelacji jest kwestionowanie
ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego
prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –
w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na
uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.
Zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, gdy dostrzegalny prima vista i bez
przeprowadzania wnikliwej analizy uzasadniony jest wniosek, że zaskarżone
orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (zob. postanowienie SN z 15 lipca 2015 r.,
IV CSK 17/15). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy
wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia
w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym
ocenom (zob. postanowienia SN: z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00; z 22 marca
2001 r., V CZ 131/00, i z 10 kwietnia 2018 r., I CSK 730/17). Przy czym, o ile dla
uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona,
to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanego
naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, dostrzegalnego w sposób oczywisty
dla każdego prawnika (zob. postanowienie SN z 28 stycznia 2022 r., I CSK 947/22).
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,
skarżący poza odwołaniem się do przesłanek tej przyczyny kasacyjnej i poglądów
orzeczniczych Sądu Najwyższego wyjaśniających, jakie okoliczności mogą
decydować o oczywistej zasadności skargi, nie przedstawił uzasadnionego prawnie
i faktycznie poglądu, że skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na jego korzyść.
Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
przekonuje o jej oczywistej zasadności. Okoliczności wskazane przez skarżącą nie
usprawiedliwiają takiej oceny zaskarżonego orzeczenia. Sąd Najwyższy nie
dopatrzył się rażącego naruszenia przepisów, widocznego prima facie.
Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie
doszło do oczywistego naruszenia prawa, w szczególności, że podstawy skargi
kasacyjnej koncentrują się wokół zakwestionowania oceny dowodów dokonanej
I CSK 2722/23
3
przez Sąd Apelacyjny, akcentując odmienne wnioski skarżącego na gruncie
dokonanych ustaleń faktycznych. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3983 § 3
k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów
lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi
stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Ze
względu na tę regulację zarzuty naruszenia art. 233 § 1 i 2 k.p.c. nie mogą być w
ogóle podstawą skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 23 listopada 2005 r., III
CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76 oraz wyroki SN: z 26 kwietnia 2006 r., V
CSK 11/06, nie publ.; z 8 maja 2008 r., V CSK 579/07, nie publ.; z 16 listopada
2012 r., III CSK 73/12, nie publ.; z 14 lutego 2013 r., II CSK 292/12, nie publ., z 23
czerwca 2016 r., V CSK 536/15, nie publ.; z 13 kwietnia 2017 r., I CSK 93/17, nie
publ.). Za oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej nie może więc przemawiać
argumentacja skarżącego odwołująca się do niedopuszczalnego w postępowaniu
kasacyjnym kwestionowania przez skarżącego oceny dowodów, na której oparty
został wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Tym samym zarzut
naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie może uzasadniać tezy o oczywistej zasadności
skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 30 stycznia 2025 r., I CSK 366/24, nie
publ.).
Niesposób uznać, że sposób formułowania przez skarżącego zarzutów,
koncentrujących się wokół oceny dowodów dokonanej w wyroku, może świadczyć
o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej z uwagi na kwalifikowany charakter
naruszeń. Powołane przez skarżącego uchybienia związane z oceną dowodów nie
mogą nie tylko być dostrzegalne wprost dla każdego prawnika, ale też z istoty
postępowania dowodowego, mogą podlegać różnym ocenom. Postępowanie
kasacyjne nie jest forum dla rozstrząsania argumentów dotyczących oceny
dowodów i stanu faktycznego sprawy. Ocena dowodów jest zabiegiem złożonym,
której prawidłowość nie może podlegać ocenie w warunkach „oczywistej
zasadności” w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Należy też zwrócić uwagę, że Sąd Apelacyjny stwierdził, iż ocena dowodów
dokonana przez Sąd Okręgowy nie narusza kryteriów wskazanych w art. 233
§ 1 k.p.c., a zarzuty apelacji skutecznie jej nie podważają. W szczególności uznał,
że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, iż przelew z 18 września 2017 r.
I CSK 2722/23
4
dotyczył spłaty przez R. K. na rzecz P. P. części pożyczki z 21 kwietnia 2016 r., a
nie spłaty pożyczki udzielonej pozwanej spółce; wprawdzie spłata kredytu spółki S.
sp. z o.o. przez powoda stanowiła pożyczkę udzieloną pierwotnie tej spółce, ale w
wyniku zawartych przez spółki S. sp. z o.o. i T. oraz R. K. umów i dokonanych
przeksięgowań finansowych, zobowiązanym do zapłaty tych kwot stał się
ostatecznie R. K., co potwierdza umowa zawarta między nim a powodem.
Przedstawione w skardze kasacyjnej argumenty nie przekonują więc, że Sąd
Okręgowy naruszył prawo procesowe w taki sposób, który przekłada się na
konieczność uchylenia lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Ocena i stanowisko
Sądu drugiej instancji mieści się w granicach przyznanej swobody i nie prowadzi do
wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest oczywiście sprzeczne z prawem, a skarga
kasacyjna oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 w zw.
z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
znajdując również okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać
pod uwagę z urzędu, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt
3 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie
art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 7 w zw. z § 10
ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.
w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
[wr]
[r.g.]
