I CSK 1587/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
30 października 2025 r.
SSN Adam Doliwa
na posiedzeniu niejawnym 30 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa D.P.
przeciwko Skarbowi Państwa – R. […] w B.
o odszkodowanie,
na skutek skargi kasacyjnej Skarbu Państwa – R. […] w B.
od wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu
z 4 grudnia 2023 r., I Ca 509/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
(P.H.)
UZASADNIENIE
Pozwany Skarb Państwa – R. […] w B., reprezentowany przez Prokuratorię
Generalną Rzeczypospolitej Polskiej, wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Okręgowego w Sieradzu z 4 grudnia 2023 r., wydanego w sprawie z powództwa
D.P. o odszkodowanie.
Skarżący występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego
uzasadnił koniecznością udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy właścicielowi
nieruchomości, której wartość zmniejszyła się na skutek wprowadzenia obszaru
ograniczonego użytkowania (oou), jednak bez związku ze szczegółowymi
ograniczeniami wynikającymi z art. 135 ust. 3a Prawa ochrony środowiska,
przysługuje odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 2 p.o.ś.
I CSK 1587/24
2
Skarżący wskazał, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych,
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 136 ust. 3 p.o.ś. w zw.
z art. 129 ust. 2 p.o.ś.
Zdaniem skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona ze
względu na naruszenie przez Sąd drugiej instancji art. 321 § 1 k.p.c. w zw.
z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 378 § 1 k.p.c. i art. 379 pkt 5 k.p.c. i zasądzenia
roszczenia odsetkowego ponad żądanie powódki.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych
przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Zgodnie z aktualnym stanowiskiem Sądu Najwyższego właścicielowi
nieruchomości, której wartość zmniejszyła się na skutek wprowadzenia obszaru
ograniczonego użytkowania, przysługuje odszkodowanie na podstawie
art. 129 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, chociażby zmniejszenie to nie miało
związku z ograniczeniami wynikającymi z art. 135 ust. 3a tej ustawy (zob. uchwałę
składu siedmiu sędziów SN z 6 listopada 2024 r., III CZP 27/24, OSNC 2025 nr 5,
poz. 49). W uzasadnieniu powołanej uchwały wskazano, że w świetle
przeprowadzonej wykładni systemowej art. 129 ust. 2 p.o.ś. właścicielowi
nieruchomości objętej oou przysługuje odszkodowanie już z samego faktu objęcia
jego nieruchomości takim obszarem, jeśli tylko wykaże doznanie szkody,
pozostającej w adekwatnym związku przyczynowym z utworzeniem oou
(art. 361 § 1 k.c.), choćby w postaci obniżenia wartości jego nieruchomości.
Oznacza to, że przedstawiony przez skarżącego problem został wyjaśniony
w orzecznictwie, w związku z czym nie została spełniona przesłanka
z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
I CSK 1587/24
3
W niniejszej sprawie Sądy meriti prawidłowo oceniły zgromadzony w sprawie
materiał dowodowy i uznały, że okoliczności faktyczne, istotne dla rozstrzygnięcia
sporu, uzasadniają wniosek powódki o zasądzenie na jej rzecz kwot tytułem
nakładów na rewitalizację akustyczną nieruchomości.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżący nie sformułował
żadnych zagadnień prawnych, a jego wywód nie zawiera przekonującej
argumentacji prawnej. Powołane przez skarżącego zagadnienia prawne stanowią
polemikę ze stanowiskiem Sądu Okręgowego wyrażonym w związku
z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. W związku z tym należy uznać, że
skarżący sformułował w istocie pytania, których kazuistyczny sposób ujęcia
wskazuje, iż nie mają one charakteru abstrakcyjnego, syntetycznego
i uniwersalnego.
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego
prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –
w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na
uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.
Zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, gdy dostrzegalny prima vista i bez
przeprowadzania wnikliwej analizy uzasadniony jest wniosek, że zaskarżone
orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (zob. postanowienie SN z 15 lipca 2015 r.,
IV CSK 17/15). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy
wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia
w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym
ocenom (zob. postanowienia SN: z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00;
z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, i z 10 kwietnia 2018 r., I CSK 730/17). Przy czym,
o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest
usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie
kwalifikowanego naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, dostrzegalnego
w sposób oczywisty dla każdego prawnika (zob. postanowienie SN
z 28 stycznia 2022 r., I CSK 947/22).
Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być
zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Sąd Najwyższy jest
I CSK 1587/24
4
związany dokonanymi przez sądy meriti ustaleniami faktycznymi stanowiącymi
podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Zawarty
w art. 3983 § 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących
ustalenia faktów lub oceny dowodów oraz związanie Sądu Najwyższego
ustaleniami faktycznymi, stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia,
oznacza niedopuszczalność powoływania się przez skarżącego na wadliwość
wyroku sądu drugiej instancji, polegającą na ustaleniu faktów lub niewłaściwie
przeprowadzonej ocenie dowodów również we wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania.
Przedstawione przez skarżącego argumenty nie przekonują o oczywistej
zasadności skargi kasacyjnej. Opisowo ujęte w uzasadnieniu przyczyny kasacyjnej
argumenty nie przekonują, że Sąd Okręgowy naruszył przepisy prawa w sposób
uzasadniający konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Wniosek
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania odwołując się do przesłanki
oczywistego naruszenia prawa, powinien koncentrować się na wykazaniu
kwalifikowanego charakteru tego naruszenia, a skarga pozwanego takich
argumentów nie zawiera.
Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności
postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., odmówił
przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej.
SSN Adam Doliwa
(P.H.)
[a.ł]
