I CSK 1165/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marta Romańska
10 września 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 10 września 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa I.Ś. i M.Ś.
przeciwko O. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w N.
i Powiatowi N.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej I.Ś. i M.Ś.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
z 9 grudnia 2022 r., I ACa 843/21,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[dr]
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest
sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
w nawiązaniu do przytoczonych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego
w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym,
o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.
I CSK 1165/25
2
Powodowie wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze
względu na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), mającą
wynikać z naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego, tj.: art. 31
k.r.o., art. 66 ust. 4 pkt 6, art. 81 ust. 15 oraz art. 83 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z 20
czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz.1251), art. 417 § 1 i
2 k.c., art. 379 pkt 5 k.p.c. w zw. z art. 378 § 1 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c., 232 k.p.c.
w zw. z art. 2352 § 1 pkt 5 i w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c., art.
378 § 1 k.p.c., art. 382 k.p.c. w zw. art. 391 § 1 k.p.c., art. 227 k.p.c. w zw. z art.
2352 § 25 k.p.c. oraz w zw. z art. 20512 § 2 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391
k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c. w zw. art. 391 § 1 k.p.c., art. 322 k.p.c.
oraz art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c. w
zw. art. 391 § 1 k.p.c., art. 5 § 1 k.p.c. w zw. z art. 212 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. w
zw. z art. 391 k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c., art. 382 k.p.c. w zw. art. 391 § 1 k.p.c., art.
2432 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c., w zw. z art. 391 k.p.c., oraz art. 378 § 1
k.p.c., i art. 382 k.p.c., w zw. art. 391 § 1 k.p.c., których to naruszeń – jak stwierdzili
– dotyczą zarzuty podniesione w ramach podstaw kasacyjnych.
Skarżący powołali się też na nieważność postępowania ze względu na
pozbawienie ich możliwości działania w postępowaniu przed sądem pierwszej
instancji wskutek pominięcia ich wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego przesłanki
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie stanowi ewentualna nieważność
postępowania przed sądem pierwszej instancji, a jedynie przed sądem drugiej
instancji (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 maja 2009 r., II CSK
80/09). Zaniechanie powtórzenia dowodów czy uzupełnienia postępowania
dowodowego przez sąd drugiej instancji nie jest okolicznością wskazującą na
nieważność postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że strona zostaje
pozbawiona możności działania w rozumieniu art. 379 pkt 5 k.p.c. tylko w sytuacji,
gdy doszło do całkowitego pozbawienia jej możności obrony jej praw, a zatem
w przypadku, gdy znalazła się w sytuacji uniemożliwiającej, a nie tylko utrudniającej
lub ograniczającej popieranie przed sądem dochodzonych żądań (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z 28 października 1999 r., II UKN 174/00, OSNP
2001, nr 4, poz. 133 oraz z 25 lipca 2013 r., II CZ 19/13).
I CSK 1165/25
3
Zarzut dotyczący pominięcia wniosku dowodowego powodów
o przesłuchanie świadków został podniesiony przez powodów w apelacji i został
rozpoznany przez sąd drugiej instancji. Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że pominięcie tego
wniosku dowodowego było uzasadnione, gdyż stan faktyczny sprawy w kwestiach
istotnych dla wyrokowania został ustalony w dostatecznym stopniu.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do
rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia
zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego
i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość
naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia
w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę
przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Uzasadnienie wniosku oparte na tej
przesłance wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do
wykazania kwalifikowanego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa,
możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia
oraz podstaw kasacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 stycznia
2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z 5 października 2007 r., III CSK
216/07 i z 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11). Uzasadnienie wniosku nie może
sprowadzać się do powtórzenia uzasadnienia podstaw kasacyjnych albo wprost
odwołania się do niego, gdyż na tym etapie postępowania przed Sądem
Najwyższym nie podlegają one badaniu.
Uzasadnienie wniosku skarżących nie odpowiada powyższym
wymaganiom, gdyż jest tożsame z uzasadnieniem podstaw skargi kasacyjnej i nie
zawiera argumentacji wykazującej oczywisty charakter zarzuconych naruszeń
prawa, które mogłoby ewentualnie świadczyć o oczywistej zasadności skargi.
Zarzuty skarżących nie uwzględniają dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych
lub stanowią wprost polemikę z nimi, chociaż ustawodawca wyłączył możliwość
oparcia skargi na zarzutach dotyczących błędów w ustaleniach faktycznych lub
ocenie dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.) i przyjął, że Sąd Najwyższy dokonanymi
ustaleniami byłby związany przy rozpoznawaniu sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.).
I CSK 1165/25
4
Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu
Apelacyjnego oddalającego apelację powodów od wyroku Sądu Okręgowego
oddalającego powództwo skierowane przeciwko spółce prowadzącej stację
diagnostyczną i Powiatowi N., którego starosta wykonuje zadania z zakresu
nadzoru nad stacjami diagnostycznymi, nie został przez powodów sprecyzowany
po cofnięciu skargi w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego spółki. Tymczasem
odpowiedzialność Powiatu w stosunku do powodów oczywiście nie może być
wywodzona z tej samej podstawy prawnej co odpowiedzialność spółki i oczywiście
nie mogą jej dotyczyć te same podstawy skargi kasacyjnej.
Jakkolwiek ustawodawca w art. 83b ust. 1 i 2 pr. r. dr. przewidział objęcie
działania stacji kontroli pojazdów nadzorem starosty, a w zakres kompetencji
nadzorczych włączył: 1) przeprowadzanie co najmniej raz w roku kontroli stacji
kontroli pojazdów w zakresie: a) zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa
w art. 83 ust. 3 ustawy, b) prawidłowości wykonywania badań technicznych
pojazdów, c) prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji; 2) wydawanie
zaleceń pokontrolnych i wyznaczenie terminu usunięcia naruszeń warunków
wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli
pojazdów; 3) wydawanie decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji
kontroli pojazdów i skreślenie przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej
w sytuacjach określonych w tym przepisie, lecz w ustalonych okolicznościach
faktycznych sprawy nie można wnioskować o istnieniu podstaw do wykonania
przez organ pozwanego Powiatu kompetencji nadzorczych w stosunku do
pozwanej spółki i to w sposób prowadzący do zmiany postawy diagnosty wobec
przedstawionego mu do przeglądu pojazdu powodów.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. w zw.
z art. 13 § 2 k.p.c.
[dr]
[SOP]
I CSK 1165/25
5
