I CO 122/21

Sygn. akt I CO 122/21

POSTANOWIENIE

Dnia 5 listopada 2021 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Monika Koba

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 listopada 2021 r.,

na skutek wniosku powódki o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu (art. 44¹ k.p.c.)

z powództwa J. M. P.

o zadośćuczynienie,
‎prowadzonej przez Sąd Okręgowy w W. (sygn. akt II C […])

odrzuca wniosek.

UZASADNIENIE

Powódka J. M. P. wystąpiła o przekazanie sprawy toczącej się przed Sądem Okręgowym w W. (sygn. akt II C […]) innemu sądowi  równorzędnemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego. O przekazanie sprawy może wystąpić sąd właściwy (art. 44¹ k.p.c.).

Podmiotem uprawnionym do wystąpienia do Sądu Najwyższego z  wnioskiem o przekazanie sprawy sądowi równorzędnemu jest zatem wyłącznie sąd przed którym toczy się postępowanie, uprawnienie to nie przysługuje natomiast stronie, jak również Sąd Najwyższy nie może działać w tym zakresie z urzędu. Jest  to ograniczenie istotne ponieważ decyzja o zastosowaniu art. 44¹   § 2 k.p.c., jako prowadząca do możliwej ingerencji w zakres jurysdykcji sędziego, każdorazowo należy wyłącznie do składu orzekającego w danej sprawie (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2020 r., V CO 84/20, niepubl., z  dnia 24 lutego 2021 r., IV CO 11/21, niepubl., i z dnia 23 kwietnia 2021 r., I CO 37/21, niepubl.). Strona (uczestnik) może natomiast zwrócić sądowi - przed którym toczy się postępowanie - uwagę na okoliczności mogące przemawiać za potrzebą skorzystania z kompetencji przyznanej mu w art. 44¹  § 2 k.p.c.

Ponadto, w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a w sprawach własności intelektualnej także przez rzeczników patentowych (art. 87¹     § 1 k.p.c.). Wniosek  został sporządzony bez zachowania tego wymogu, co skutkowałoby jego zwrotem bez wzywania do usunięcia braków (art. 130 § 5 k.p.c.), gdyby nie to, że  jest on - z przyczyn wyżej podniesionych - niedopuszczalny, co uzasadniało jego odrzucenie (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2021 r., II CZ 5/21, niepubl.).

Z przytoczonych względów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

ke