V KZ 59/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 28 stycznia 2026 r.
SSN Małgorzata Bednarek
w sprawie W. R.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron
w dniu 28 stycznia 2026 r.,
zażalenia skazanego na zarządzenie sędziego Sądu Najwyższego
z 4 listopada 2025 r., V KO 110/25,
o uznaniu za bezskuteczny wniosek o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z 17 lutego 2021 r., sygn. akt II AKa 352/20
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
[J.J.]
UZASADNIENIE
W związku z informacją wyznaczonego przez Sąd Najwyższy obrońcy z
urzędu skazanego W. R. - o braku podstaw do złożenia wniosku o wznowienie
postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w
Gdańsku z 17 lutego 2021 r., sygn. akt II AKa 352/20, , zarządzeniem sędziego
Sądu Najwyższego z 17 września 2025 r. wezwano skazanego W. R. do
przedłożenia wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego i podpisanego
przez adwokata lub radcę prawnego z wyboru, w terminie 7 dni od daty otrzymania
wezwania pod rygorem odmowy przyjęcia jego osobistego wniosku.
V KZ 59/25
2
Wezwanie to W. R. osobiście odebrał 23 września 2025 r.
W zakreślonym terminie skazany nie uzupełnił braków formalnych, do
których usunięcia został wezwany, w związku z czym zaskarżonym zarządzeniem
uznano za bezskuteczny wniosek o wznowienie postępowania sporządzony przez
skazanego W. R. .
Powyższe zarządzenie zostało zaskarżone przez skazanego, który nie
formułując żadnych zarzutów, domaga się jak to ujął „uznania wniosku o
wznowienie postępowania” sporządzonego przez niego i wyznaczenie lub
sporządzenie tegoż wniosku przez adwokata z urzędu.
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
Wniesione zażalenie nie jest zasadne.
Analiza akt sprawy wskazuje, że - wobec złożenia przez wyznaczonego
skazanemu obrońcy z urzędu opinii o braku podstaw do wniesienia wniosku
o wznowienie postępowania – skazany został prawidłowo wezwany w trybie art.
120 § 1 k.p.k. do przedłożenia wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego
i podpisanego przez adwokata lub radcę prawnego z wyboru, w terminie 7 dni od
daty otrzymania wezwania pod rygorem uznania osobistego wniosku skazanego za
bezskuteczny. Wezwanie to skazany odebrał osobiście, jednak w zakreślonym mu
terminie wskazanych braków nie uzupełnił.
Przepis art. 120 § 2 k.p.k. przesądza bowiem wyraźnie, że w razie
nieuzupełnienia przez wnoszącego pismo braku formalnego tego pisma
w zakreślonym mu w wezwaniu terminie, pismo takie uznaje się za bezskuteczne,
co w realiach niniejszej sprawy oznaczało de facto odmowę przyjęcia osobistego
wniosku skazanego o wznowienie postępowania. O powyższym skutku skazany
został pouczony w wezwaniu. W tej sytuacji w pełni prawidłowo w zaskarżonym
zarządzeniu zastosowano unormowanie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1
k.p.k., nakazujące właśnie uznanie za bezskuteczne złożenie wniosku o
wznowienie postępowania, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 120
§ 2 k.p.k. Wniesione zażalenie tej oceny zmienić nie może, skoro nie przedstawia
ono jakichkolwiek argumentów wskazujących na nietrafność zaskarżonego
zarządzenia, przy czym wskazać należy, że Sąd Najwyższy jest uprawniony jedynie
do badania trafności decyzji o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie
V KZ 59/25
3
postępowania a nie badania merytorycznych podstaw do wznowienia postępowania
– do czego zmierza we wniesionym środku zaskarżenia skazany.
Mając powyższe okoliczności na uwadze orzeczono jak w części
dyspozytywnej niniejszego postanowienia.
[J.J.]
[a.ł]
Małgorzata Bednarek
