V KZ 35/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 11 września 2025 r.
SSN Paweł Wiliński
w sprawie skazanego M. B.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 11 września 2025 r.
zażalenia skazanego na zarządzenie sędziego Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 7 stycznia 2025 r., sygn. akt V Ka 1153/24 (V WSU 7/24)
o odmowie przyjęcia skargi od wyroku sądu odwoławczego - Sądu Okręgowego
w Gdańsku z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. akt V Ka 1153/24
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy.
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2025 r., sygn. akt V Ka 1153/24, sędzia
Sądu Okręgowego w Gdańsku na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 539f
k.p.k. odmówił przyjęcia skargi na wyrok sądu odwoławczego, wskazując w
uzasadnieniu na nieuzupełnienie przez skazanego braku formalnego wniesionej
przez niego osobistej skargi poprzez jej sporządzenie i podpisanie przez adwokata
lub radcę prawnego. Wniesiona w wyznaczonym terminie skarga została bowiem
podpisana przez adwokata z wyboru, ale nie została przez niego sporządzona,
ponieważ stanowiła kopię uprzednio wniesionej osobistej skargi skazanego.
V KZ 35/25
2
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł skazany M. B., wskazując, że
nie zgadza się z decyzją sądu, ponieważ skarga została we właściwy sposób
sporządzona i podpisana. Wniósł o przekazanie skargi do rozpoznania Sądowi
Najwyższemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie okazało się niezasadne.
Zgodnie z art. 526 § 2 k.p.k., jeżeli kasacja – odpowiednio również na
podstawie art. 539f k.p.k. skarga na wyrok sądu odwoławczego – nie pochodzi od
prokuratora, Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich albo
Rzecznika Praw Dziecka, powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata,
radcę prawnego albo radcę Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. W
przypadku tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia obowiązuje więc tzw. przymus
adwokacko-radcowski, który jak słusznie wskazał Sąd wydający zaskarżone
zarządzenie obejmuje nie tylko wymóg podpisania, ale też i sporządzenia, skargi
przez podmiot profesjonalny. Zgodzić się należy, że co do zasady wymogu tego nie
spełnia podpisanie tekstu, który sporządziła sama strona, ani też wyrażona w
odrębnym piśmie akceptacja pisma sporządzonego przez stronę, jak również
odwołanie się do treści takiego pisma czy też jego przepisanie lub skopiowanie
pliku zawierającego takie pismo. Stanowisko takie ugruntowane jest zarówno w
orzecznictwie, jak i literaturze przedmiotu (tak m.in.: Świecki Dariusz (red.), Kodeks
postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, i powołane
tam orzeczenia), choć niewątpliwie każdy przypadek wymaga analizy in concreto.
W przedmiotowej sprawie po złożeniu przez oskarżonego skargi na wyrok
sądu odwoławczego sporządzonej i podpisanej osobiście oraz nieuwzględnieniu
wniosków o zwolnienie od opłaty i przyznanie mu obrońcy z urzędu, Sąd
odwoławczy wezwał oskarżonego M. B. do uzupełnienia braku formalnego przez jej
sporządzenie i podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego z wyboru w terminie
7 dni oraz jej opłacenie. Reprezentujący M. B. obrońca z wyboru – adw. B. T.
wniósł podpisaną kopię uprzednio wniesionej przez oskarżonego osobistej skargi
składającej się z 5 lakoniczych zdań, gdzie podniesiono nienależytą obsadę sądów
obu instancji wyrokujących w sprawie, bez powołania podstawy prawnej i
V KZ 35/25
3
argumentacji tego stanowiska. Nie sposób więc uznać, że obrońca samodzielnie
sporządził tę skargę, ani też, że pismo to spełnia cechy profesjonalnie
sporządzonego przez osobę wykonującą zawód prawniczy środka zaskarżenia.
Pismo uzupełniające obrońcy wniesione do ww. skargi również zawiera jedynie
krótkie, ogólnikowe ustosunkowanie się do treści tej skargi.
Wprowadzenie przez ustawodawcę przymusu adwokacko-radcowskiego w
postępowaniu karnym w odniesieniu m.in. do skargi na wyrok sądu odwoławczego
miało zaś służyć zapewnieniu i nadaniu odpowiedniego poziomu pism procesowych,
jak i ich merytorycznej i formalnej poprawności. Obrońca z powyższego obowiązku
się nie wywiązał i nie wykonał właściwie braku formalnego wniesionego środka, a
zatem słusznym było rozstrzygnięcie o odmowie przyjęcia skargi. Jednocześnie
wniesione zażalenie, poza wyrażeniem braku akceptacji dla takiej decyzji sądu, nie
zawiera żadnej uzasadnionej kontrargumentacji, do której można byłoby się
odnieść.
Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[J.J.]
[a.ł]
