Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2013-04-11
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt V KZ 25/13
POSTANOWIENIE
Dnia 11 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras
w sprawie R. D.
skazanego z art. 226 § 1 k.k. i in
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 11 kwietnia 2013 r.
zażalenia skazanego na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt II AKo […]
o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postepowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 września 2012 r., sygn. akt V Ka […]
na podstawie art. 17 § 1 pkt pkt 8 k.p.k. w zw. z art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 w zw. z art. 545 §1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
umorzyć postępowanie odwoławcze dotyczące zarządzenia wydanego w dniu 19 lutego 2013 r., w sprawie II AKo […] wobec niewniesienia zażalenia (brak skargi osoby uprawnionej).
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt II AKo […] upoważniony sędzia Sądu Apelacyjnego w […] odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 września 2012 r., sygn. akt V Ka […]. W terminie do wniesienia zażalenia na to zarządzenie skazany złożył dwa pisma procesowe (k. 38 i 39 akt II AKo […]), które adresowane były do Sądu Apelacyjnego w […]. W żadnym z nich skazany nie wskazywał, że chce to zarządzenie zaskarżyć. Wyraźnie natomiast podkreślał, że nie składał wniosku o wznowienie postępowania, natomiast oczekiwał działania sądu „z urzędu” ; podniósł również, że o ile zarządzenie to jest zaskarżalne, to sąd winien ustanowić obrońcę z urzędu z uwagi na przymus adwokacki (k. 39). Jedno z tych pism zostało potraktowane jako zażalenie, i przyjmując to zażalenie wszczęto postępowanie zażaleniowe w odniesieniu do zarządzenia z dnia 19 lutego 2013 r., kierując następnie to zażalenie do Sądu Najwyższego w dniu 7 marca 2013 r. W dniu 28 marca 2013 r. do Sądu Apelacyjnego w […] wpłynęły dwa pisma procesowe skazanego sporządzone w dniu 13 marca 2013 r. (pisma te nie są ponumerowane). W treści pierwszego z nich skazany wyraźnie oświadczył, że nie składał zażalenia na zarządzenie z dnia 19 lutego 2013 r.; nadto podtrzymał swoje twierdzenia, że nie składał wniosku o wznowienie postępowania.
Mając zatem na uwadze, że z wyraźnego oświadczenia skazanego wynika, iż nie składał on środka odwoławczego od zarządzenia z dnia 19 lutego 2013 r., należało uznać, że w sprawie brak jest wniesionego środka odwoławczego (brak skargi odwoławczej).
W tej sytuacji procesowej nie można było zażalenia pozostawić bez rozpoznania, albowiem przecież w ogóle zażalenie nie zostało wniesione, a zatem postępowanie odwoławcze zostało wszczęte niezasadnie. Konieczne stało się zatem umorzenie wszczętego postępowania odwoławczego odnoszącego się do zarządzenia z dnia 19 lutego 2013 r., a to z uwagi na brak wniesionego środka odwoławczego, który uruchamiałby to postępowanie odwoławcze.
Z tych przyczyn należało orzec jak w postanowieniu. Nadmienić należy, że skoro z treści pism skazanego wyraźnie wynika, iż oczekuje on działania sądu z urzędu, w przedmiocie wzruszenia prawomocnego wyroku, to jedynym trybem jest ten określony w art. 542 § 3 k.p.k., a więc kontrola istnienia podstaw do wznowienia postępowania z urzędu.
aw
