V KZ 21/26

V KZ 21/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński Dnia 2 lipca 2026 r. w sprawie M. P. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 2 lipca 2026 r. zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie upoważnionego sędziego Wydziału II Karnego Sądu Okręgowego we Włocławku z dnia 27 kwietnia 2026 r., sygn. akt II 1 Ka 228/24, o odmowie przyjęcia zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Włocławku z dnia 30 marca 2026 r., sygn. akt II 1 Ka 228/24 o nieuwzględnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE [J.J.] Pismem z dnia 21 maja 2026 r. (data wpływu) obrońca skazanego złożył zażalenie na zarządzenie upoważnionego sędziego Wydziału II Karnego Sądu Okręgowego we Włocławku z dnia 27 kwietnia 2026 r., sygn. akt II 1 Ka 228/24, o odmowie przyjęcia zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Włocławku z dnia 30 marca 2026 r., sygn. akt II 1 Ka 228/24 o nieuwzględnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji. V KZ 21/26 2 Wskazał w nim, że doszło do naruszenia art. 429 § 1 k.p.k. poprzez przyjęcie, że w realiach sprawy na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia kasacji nie przysługuje środek odwoławczy oraz naruszenia art. 94 § 1 pkt. 1 k.p.k. w zw. z art. 94 § 2 k.p.k. poprzez niedochowanie wymogów formalnych zarządzenia poprzez zaniechanie oznaczenia osoby wydającej zaskarżone zarządzenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie obrońcy skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu Najwyższego jest w niniejszej sprawie kwestia prawidłowości postępowania w przedmiocie zażalenia na zarządzenie upoważnionego sędziego o odmowie przyjęcia zażalenia na postanowienie sądu właściwego o nieuwzględnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji. Zauważyć należy na wstępie, że wbrew twierdzeniom obrońcy skazanego zasadniczym powodem odmowy przywrócenia terminu do wniesienia kasacji nie była w tej sprawie kwestia oceny uchybienia przez niego obowiązkowi załączenia do wniosku o przywrócenie terminu także treści samej kasacji. Było nim uznanie przez Sąd Okręgowey we Włocławku, że obrońca nie uprawdopodobnił w swoim wniosku, by uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od skazanego, a stanowisko swoje Sąd jasno uzasadnił. Była to główna, a więc samoistna podstawa negatywnej oceny wniosku i odmowy przywrócenia terminu. Jako dodatkową okoliczność trafnie wskazano w postanowieniu na uchybienie wniosku w postaci braku załączenia do niego kasacji, co zgodnie z art. 126 § 1 k.p.k. jest warunkiem koniecznym do skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Na konieczność dopełnienia tego obowiązku i to jednocześnie ze złożeniem wniosku wskazuje wprost wskazany art. 126 §1 k.p.k., oraz podkreślał to sam obrońca skazanego w treści własnego wniosku, do którego jednak kasacji nie dołączył. Także zatem druga ze wskazanych okoliczności została prawidłowo ustalona, a samo dopełnienie obowiązku dołączenia treści kasacji nie obciążało sądu – jak twierdzi obrońca – lecz wnioskodawcę. Co jednak zasadnicze, zauważyć należy, że zgodnie z art. 528 § 1 pkt. 3 k.p.k. nie przysługuje środek odwoławczy na postanowienie o odmowie V KZ 21/26 3 przywrócenia terminu do wniesienia kasacji. Treść tego przepisu jest jednoznaczna i wskazuje na prawidłowość rozstrzygnięcia upoważnionego sędziego Wydziału II Sądu Okręgowego we Włocławku, który odmówił przyjęcia niedopuszczalnego środka odwoławczego. Z pewnością także sam fakt pomijania w zażaleniu obrońcy zasadniczej podstawy odmowy przywrócenia terminu, a kwestionowanie tylko drugiej z nich nie pozwala na przełamanie jednoznacznej wykładni wskazanego wyżej przepisu i przyjęcia dopuszczalności środka odwoławczego. Na marginesie zatem jedynie za pozbawiony podstaw w stopniu oczywistym uznać należało podniesiony w zażaleniu zarzut braku dochowania wymogów formalnych zarządzenia poprzez zaniechanie oznaczenia osoby wydającej zaskarżone zarządzenie, skoro w jego treści pismem maszynowym oznaczono osobę „Upoważniony sędzia w Wydziale II Karnym Sądu Okręgowego we Włocławku”, upoważnienie ma swoje podstawy w obowiązujących przepisach prawa, a na oryginale naniesiony jest własny odręczny podpis sędziego. Identyfikacja osoby sędziego i jego upoważnienia do wydania zarządzenia są jednoznaczne i nie mogą być kwestionowane. Nie istnieją zatem żadne podstawy by twierdzić, że zarządzenia tego nie wydała osoba oznaczona w rozumieniu art. 94 § 1 pkt. 1 k.p.k. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. [J.J.] [a.ł]