V KZ 20/25

V KZ 20/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 30 czerwca 2025 r. SSN Małgorzata Bednarek w sprawie T.P. po rozpoznaniu na posiedzeniu dniu 30 czerwca 2025 r. w Izbie Karnej zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Elblągu z 3 kwietnia 2025 r. sygn. akt VI Ka 486/23 o uznaniu za bezskuteczny wniosku obrońcy T.P. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu z 9 maja 2024 roku, sygn. akt VI Ka 486/23 p o s t a n o w i ł: zmienić zaskarżone zarządzenie w ten sposób, że przywrócić obrońcy termin do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu z 9 maja 2024 roku, sygn. akt VI Ka 486/23 wraz z uzasadnieniem UZASADNIENIE Zarządzeniem z 3 kwietnia 2025 r., sygn. akt VI Ka 486/23 uznano za bezskuteczny wniosek obrońcy skazanego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia Sądu Okręgowego w Elblągu z 9 maja 2024 roku, sygn. akt VI Ka 486/23. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego zrządzenia, podstawą rozstrzygnięcia było przyjęcie, iż wniosek nie został złożony w zawitym terminie 7 V KZ 20/25 2 dni od daty ustania przeszkody, która uniemożliwiała dokonanie określonej czynności w ustawowym terminie. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Zażalenie zasługiwało na uwzględnianie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, bowiem jak wynika z akt sprawy, działający w toku postępowania odwoławczego obrońca skazanego nie stawił się na rozprawę apelacyjną, na skutek – jak wprost oświadczył ww. obrońca – błędu (k. 1171). Nie ulega natomiast wątpliwości, że zaniechanie obrońcy nie może wywołać negatywnych konsekwencji po stronie skazanego. Odnosząc się do argumentacji zawartej w zaskarżonym zarządzaniu, wskazać należy - na co słusznie zwrócił uwagę obrońca, iż w momencie przestąpienia do wykonywania kary pozbawienia wolności, skazany nie miał obrońcy, zaś osadzenie w zakładzie karnym również znacząco utrudniło skazanemu kontakt z potencjalnym obrońcą. Powyższe okoliczności należy wziąć pod uwagę, rozważając czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem pozostałych warunków formalnych określonych w art. 126 § 1 k.p.k. Zbadanie zasadności wniosku o przywrócenie terminu do dokonania wskazanej czynności procesowej musi być w pierwszej kolejności poprzedzone ustaleniem, że wniosek ten został złożony przez obrońcę z zachowaniem terminu zawitego określonego w art. 126 § 1 k.p.k., tj. przed upływem siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej jego zgłoszenie. Jest to warunek formalny, którego niezachowanie powoduje, że wniosek taki stanowi czynność prawnie bezskuteczną w rozumieniu art. 122 § 1 k.p.k. i nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu Najwyższego, uwzględniając szczególne okoliczności sprawy, a przede wszystkim fakt, że działający na etapie postępowania odwoławczego obrońca popełnił błąd, co do którego wprost się przyznał, uznać należało, że przyczyna niedotrzymania terminu zawitego ustała z chwilą udzielania porady prawnej i ustanowienia nowego obrońcy, tj. 21 lutego 2025 r., w związku z czym obrońca składając przedmiotowy wniosek 25 lutego 2025 r. uczynił to w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi. V KZ 20/25 3 Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz uwzględniając, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu nowy obrońca złożył pismo procesowe, co do którego strona uchybiła terminowi, należało orzec jak w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia [WB] [a.ł]