V KZ 19/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 6 czerwca 2025 r.
SSN Igor Zgoliński
w sprawie T. Z. ,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 6 czerwca 2025 r.
zażalenia wniesionego przez oskarżyciela prywatnego R. Z.
na zarządzenie przewodniczącej VI Wydziału Karnego – Odwoławczego Sądu
Okręgowego w Elblągu z dnia 4 kwietnia 2025 r., sygn. akt VI Kz 354/24,
odmawiające przyjęcia kasacji pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od
postawienia Sądu Okręgowego w Elblągu
z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt VI Kz 354/24,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 466 § 1 i 2 k.p.k.
postanowił:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem, stosownie do art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429
§ 1 k.p.k. i art. 519 k.p.k., przewodnicząca VI Wydziału Karnego – Odwoławczego
Sądu Okręgowego w Elblągu odmówiła przyjęcia kasacji pełnomocnika
oskarżyciela prywatnego złożonej od postanowienia utrzymującego w mocy
postanowienie Sądu Rejonowego w Iławie z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. II K
521/24 o umorzeniu na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. postępowania karnego
skierowanego przeciwko T. Z. w sprawie czynu z art. 216 § 1 k.k.
V KZ 19/25
2
Na powyższe zarządzenie zażalenie złożył R. Z. . W środku odwoławczym
domagał się zmiany zarządzenia, względnie jego uchylenia
i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący podniósł, iż jest ono
obarczone obrazą przepisów prawa materialnego i procesowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Podstawą wydania
zaskarżonego zarządzenia był przepis art. 519 k.p.k., który określa katalog
orzeczeń podlegających kasacyjnemu zaskarżeniu. Nie od wszystkich bowiem
prawomocnych orzeczeń przysługuje nadzwyczajny środek zaskarżenia. Wedle
powyższego unormowania do katalogu orzeczeń podlegających zaskarżeniu
kasacją zalicza się prawomocne wyroki sądu odwoławczego kończące
postępowanie, a nadto - w drodze wyjątku - jedna kategoria prawomocnych
postanowień sądu odwoławczego - utrzymujących w mocy postanowienie o
umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w
art. 93a k.k. Jest to jednocześnie katalog zamknięty. Dodać można, że
ustawodawca w kolejnych przepisach Rozdziału 55 k.p.k. wręcz go jeszcze
ogranicza (vide: art. 523 § 2 i 3 k.p.k.). Kasacja jest dodatkowym, niejako
pozainstancyjnym środkiem zaskarżenia i jako taki z natury rzeczy nie może
dotyczyć wszystkich spraw i kategorii orzeczeń.
W świetle powyższego oczywiste jest, że postanowienie o umorzeniu
postępowania z powodu przyczyny określonej w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. nie należy
do przedmiotowego, limitowanego, katalogu. W konsekwencji nie przysługuje od
niego kasacja. Powyższe obligowało niewątpliwie do wydania zaskarżonego
zarządzenia o odmowie przyjęcia - niedopuszczalnego przez ustawę - środka
zaskarżenia. Zaprezentowane przez skarżącego w zażaleniu wywody nie mogły
zakwestionować dokonanej w zaskarżonym zarządzeniu oceny dopuszczalności
kasacji. Fakt niezadowolenia oskarżyciela ze sposobu prawomocnego zakończenia
postępowania karnego poprzez wydanie orzeczenia umarzającego owo
postępowanie i cytowane na tym tle różnorakie orzecznictwo wykładające reguły
prawidłowej oceny dowodów pozostawały natomiast w tej kwestii irrelewantne, gdyż
V KZ 19/25
3
istotnie wykraczały poza materię obecnego postępowania odwoławczego nie mając
związku z formalną kwestią dopuszczalności kasacji.
Z tych przyczyn, podzielając zasadność zaskarżonego zarządzenia, Sąd
Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.
[J.J.]
[a.ł]
