V KZ 11/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Ryszard Witkowski
Dnia 21 maja 2026 r.
w sprawie R. J. ,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 21 maja 2026 r.
zażalenia obrońcy na zarządzenie upoważnionego sędziego
z 23 lutego 2026 r., sygn. akt V WKK 4/26
o odmowie przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu
Okręgowego w Gdańsku z 24 października 2025 r. sygn. akt V Ka 1647/25
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem – na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art.
429 § 1 k.p.k. – odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
R. J. od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z 24 października 2025 r. sygn. akt
V Ka 1647/25 – wobec stwierdzenia, że kasacja jest niedopuszczalna z mocy
ustawy, albowiem R. J. został skazany na karę ograniczenia wolności, zaś we
wniesionej na jego korzyść kasacji nie podniesiono uchybień wymienionych w art.
439 § 1 k.p.k.
V KZ 11/26
2
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł obrońca skazanego, zarzucając
„naruszenie przepisów prawa procesowego ze względu, iż miało ono istotny wpływ
na treść orzeczenia, przez przyjęcie, że zarzuty obrazy przepisów postępowania
podniesione w kasacji złożonej przez obrońcę skazanego nie wchodzą w zakres
uchybień z art. 439 § 1 k.p.k. lub rażącego naruszenia prawa, gdy kasacja została
oparta jak wynika z zarzutu określonego w pkt II kasacji jak również z treści
uzasadnienia na naruszeniu prawa do obrony oskarżonego R. J. i uniemożliwienie
mu podjęcia obrony swoich praw oraz wykazania swojej niewinności, tego iż nie
popełnił zarzucanych mu czynów i oddalanie jego wniosków dowodowych
składanych już na etapie postępowania przygotowawczego, międzyinstancyjnego
oraz sądowego, na podstawie, że mają one zmierzać do przedłużenia przez
oskarżonego postępowania karnego, co stanowi rażące naruszenie jego prawa do
obrony w toku postępowania karnego, co stanowi rażące naruszenie prawa”.
Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o „zmianę zaskarżonego zarządzenia
i przekazanie kasacji Sądowi Najwyższemu do rozpoznania”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.
Stosownie do dyspozycji art. 523 § 1, § 2 oraz § 4 k.p.k., kasację na korzyść
oskarżonego można wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo lub
przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenie jej wykonania – bądź też z powodu wystąpienia uchybień
wymienionych w art. 439 k.p.k. Ograniczenie to nie dotyczy podmiotów specjalnych
wymienionych w art. 521 k.p.k.
W zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo wskazano, że R. J. za popełnione
przestępstwo został skazany na karę ograniczenia wolności, a wniesiona w jego
sprawie kasacja nie została oparta na zarzucie, który wskazywałby na zaistnienie
uchybienia przewidzianego w art. 439 k.p.k. Z treść przedmiotowej kasacji jasno
wynika bowiem, że „kasacja została oparta na rażącym naruszeniu prawa do
obrony oskarżonego R. J. w toku całego postępowania przygotowawczego oraz
sądowego uniemożliwienie mu podjęcia obrony swoich praw oraz wykazania swojej
niewinności, tego iż nie popełnił zarzucanych mu czynów i oddalanie jego wniosków
V KZ 11/26
3
dowodowych składanych już na etapie postępowania przygotowawczego,
międzyinstancyjnego oraz sądowego, na podstawie, że mają one zmierzać do
przedłużenia przez oskarżonego postępowania karnego, co stanowi rażące
naruszenie jego prawa do obrony w toku postępowania karnego”. Należało zatem
stwierdzić zasadność zaskarżonego zarządzenia. Zarówno zarzuty zażalenia, jak
również argumentacja przywołana w uzasadnieniu tego środka odwoławczego, nie
wskazują na naruszenie przepisów prawa, które skutkowałoby wadliwością
zaskarżonego zarządzenia.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[JJ.]
[a.ł]
Ryszard Witkowski
