V KO 8/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 25 lutego 2025 r.
SSN Jarosław Matras
w sprawie O.L.
skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i in
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w trybie art. 545 § 3 k.p.k.
w dniu 25 lutego 2025 r.
wniosku skazanego
w przedmiocie wznowienia postępowania prawomocnie zakończonego wyrokiem
Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II AKa 43/12,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Płocku
z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II K 20/11,
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
odmówić przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie
postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności.
UZASADNIENIE
W dniu 9 stycznia 2025 r. do Sądu Najwyższego przekazano pismo
skazanego zatytułowane „wniosek”, w którym jego autor domagał się wznowienia
postępowania w dwóch sprawach, w tym w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu
Okręgowego w Płocku o sygn. akt II K 20/11 (wniosek w sprawie sygn. akt II K
166/09 zarejestrowano pod sygnaturą V KO 10/25). W uzasadnieniu wniosku
V KO 8/25
2
skazany zakwestionował ocenę materiału dowodowego i w tym zakresie
przedstawił własny pogląd, z którego wynikać ma jego niewinność.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wobec oczywistej bezzasadności wniosku skazanego należało odmówić jego przyjęcia.
Zgodnie z przepisem art. 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie
postępowania, bez wzywania strony do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku
wynika jego oczywista bezzasadność. Co istotne i co należy wyraźnie podkreślić, w trybie art. 545 §
3 k.p.k. sąd nie rozpoznaje merytorycznie wniosku i nie bada także jego zasadności pod kątem
ewentualnych podstaw wznowienia. Wskazana w tym przepisie możliwość odmowy przyjęcia
wniosku o wznowienie postępowania z powodu jego oczywistej bezzasadności, dotyczy zarówno
przypadków, gdy we wniosku podniesiono okoliczności będące już wcześniej przedmiotem
rozpoznawania w postępowaniu o wznowienie, jak i przypadków, gdy w sposób oczywisty, wniosek
ten oparty został na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56
Kodeksu postępowania karnego.
Analiza przedmiotowego wniosku pozwala stwierdzić, że żadna ze wskazanych w nim
okoliczności nie mieści się w katalogu przesłanek zawartych we wcześniej wspomnianych
przepisach, a podnoszone przez skazanego kwestie dotyczą tylko postępowania dowodowego.
Warto zwrócić uwagę, że w swoim piśmie skazany wprost odnosi się do depozycji świadków (m.in.
pokrzywdzonego P.L., M.M. czy E.Z.) oraz innych dowodów, które, w jego ocenie prawidłowo
ocenione, świadczą o braku jego sprawstwa. Rzecz w tym, że z uwagi na specyfikę postępowania
wznowieniowego sąd rozpoznający wniosek o wznowienie postępowania karnego nie dokonuje na
nowo oceny zebranych w toku procesu dowodów i poprawności poczynionych w oparciu o nie
ustaleń faktycznych będących podstawą prawomocnego wyroku skazującego, gdyż jego
obowiązkiem jest jedynie zweryfikowanie czy okoliczności podane we wniosku o wznowienie,
wskazują na znaczne prawdopodobieństwo wadliwości tego wyroku. Postępowanie wznowieniowe
nie może polegać na ponownej kontroli przeprowadzonego postępowania. Kontrola materiału
dowodowego dotychczas zebranego w sprawie może mieć miejsce tylko, gdy nowe fakty -
wynikające najczęściej z nowych dowodów – przeczą dotychczas zebranym dowodom i ustalonym
na ich podstawie faktom; wtedy zachodzi konieczność oceny tych dowodów w zestawieniu z
nowymi okolicznościami wynikającymi z nowych dowodów. Taka okoliczność nie zachodzi jednak w
tej sprawie, albowiem nie ma we wniosku skazanego informacji o jakichkolwiek nowych faktach lub
dowodach.
Podkreślić trzeba, że zagadnienia związane z oceną materiału dowodowego i ustaleń co do
sprawstwa skazanego, w szczególności okolicznością zmiany depozycji przez pokrzywdzonego P. L.,
były przedmiotem wywiedzionej w tej sprawie apelacji obrońcy (zarzut pkt 3 a obrazy przepisów
postępowania art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k., art. 410 k.p.k. a w konsekwencji błędu w
ustaleniach faktycznych). Zarzuty te w toku kontroli odwoławczej zostały ocenione przez Sąd
Apelacyjny w Łodzi jako bezzasadne, skutkiem czego zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. W
kwestii zaś oceny wiarygodności zeznań świadków E.Z. czy M.M. w szczególności co do kwestii
wykonanego przez tego świadka połączenia telefonicznego na telefon stacjonarny znajdujący się w
V KO 8/25
3
mieszkaniu rodziny L. i identyfikacji osoby, z którą świadek prowadził rozmowę, wypowiedział się
przecież sąd pierwszej instancji (por. str. 15-18 oraz 36 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w
Płocku sygn. akt II K 20/11). Jeśli zaś chodzi o drugie z połączeń wskazywanych przez skazanego na
str. 2 wniosku (numeracja SN) to kwestia identyfikacji właściciela numeru dzwoniącego oraz
ewentualnego rozmówcy, rozważana była przez Sąd Okręgowy w Płocku jeszcze w trakcie
pierwszego postępowania (sygn. akt II K 166/09 – protokół rozprawy z dnia 28 kwietnia 2010 r k.
801) w kontekście odpowiedzialności skazanego za czyn popełniony na szkodę E.Z., co do którego
prawomocnie rozstrzygnięto wyrokiem z dnia 8 lipca 2010 r. w sprawie II K 166/09, której to sprawy
dotyczy wniosek o wznowienie zarejestrowany pod sygn. V KO 10/25. Analogicznie rzecz się
przedstawia w sytuacji pozostałych dowodów wskazywanych przez skazanego na str. 3 wniosku
(połączeń i korespondencji sms, stanu czystości odzieży). Te dowody i wynikające z nich fakty
wiązać należy wyłącznie z czynem niebędącym przedmiotem postępowania w sprawie prowadzonej
pod sygn. II K 20/11, a jedynie z tym popełnionym na szkodę E.Z. (sygn. akt II K 166/09).
W takiej sytuacji, wobec stwierdzenia, że wniosek skazanego o wznowienie postępowania
nie został oparty o którąkolwiek z podstaw ustawowych, należało odmówić jego przyjęcia zgodnie z
art. 545 § 3 k.p.k.
Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
[WB]
[a.ł]
