Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2013-08-13
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt V KO 58/13
POSTANOWIENIE
Dnia 13 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Stępka (przewodniczący)
SSN Andrzej Ryński
SSN Roman Sądej (sprawozdawca)
na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 13 sierpnia 2013r.
po rozpoznaniu w sprawie G. G. i Z. F.,
oskarżonych o przestępstwa określone w art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i in.,
wniosku Sądu Rejonowego w P. z dnia 21 czerwca 2013r.
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości (sygn. akt III K […])
na podstawie art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w P., postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013r., wystąpił z inicjatywą przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Rejonowy podniósł, że oskarżonemu G. G. zarzucono usiłowanie przerobienia oraz przerobienie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy Sądu Okręgowego w P.. W sprawie tej świadkami są sędziowie Sądu Okręgowego w P., który to Sąd jest dla występującego sądem odwoławczym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Argumentację Sądu Rejonowego w P., odnośnie do potrzeby przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, należało uznać za zasadną. Zgodzić należy się z występującym, że in concreto orzekanie przez sąd w tej sprawie, w której świadkami są sędziowie sądu będącego sądem odwoławczym dla sądu właściwego, może rodzić w odczuciu społecznym wątpliwości co do obiektywizmu i bezstronności sądu rozpoznającego sprawę, a także co do jego pełnej swobody orzeczniczej.
Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest zarzut przerobienia dokumentów znajdujących się w aktach sprawy prowadzonej przez Sąd Okręgowy. Nie jest odpowiednią dla dobra wymiaru sprawiedliwości sytuacja, kiedy sąd rozpoznający sprawę zobligowany jest również w pewnym zakresie do oceny działania sądu instancyjnie przełożonego, a zeznania sędziów tego sądu mogą mieć istotne znaczenie dla odpowiedzialności karnej oskarżonego.
Nadto należy dodać, że w analogicznej sytuacji procesowej, dotyczącej także G. G., oskarżonego wówczas o czyn z art. 276 k.k. i in., Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2012r., V KO 48/12, przekazał jego sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K. w trybie art. 37 k.p.k. (postępowanie jurysdykcyjne dotychczas nie zostało zakończone). Nie ma wystarczających racji, aby obecną inicjatywę Sądu występującego ocenić odmiennie w świetle przesłanek dotyczących dobra wymiaru sprawiedliwości.
Implikacją przedstawionego stanowiska Sądu Najwyższego było orzeczenie wyrażone w części dyspozytywnej postanowienia.
aw
