V KO 37/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 kwietnia 2026 r.
SSN Michał Laskowski
w sprawie T. P.
skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 258 § 2 k.k. i in.
na posiedzeniu bez udziału stron,
po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r.,
wniosku skazanego o wznowienie postępowania sądowego
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II AKa 381/09,
zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Słupsku
z dnia 5 stycznia 2009 r., sygn. akt II K 119/07,
p o s t a n o w i ł:
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. odmówić przyjęcia wniosku
wobec jego oczywistej bezzasadności.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Gdańsku, wyrokiem z 22 kwietnia 2010 r., po rozpoznaniu
apelacji m.in. obrońcy T. P. utrzymał w mocy, odnośnie tego skazanego, wyrok
Sądu Okręgowego w Słupsku z 5 stycznia 2009 r. i ostatecznie T. P. został skazany
na karę 10 lat pozbawienia wolności za popełnienie czterech czynów zabronionych
z Rozdziału XIX Kodeksu karnego o przestępstwach przeciwko życiu i zdrowiu w
tym z art. 158 § 3 k.k. w zw. z art. 159 k.k. w zb. z art. 263 § 2 k.k.; dwa czyny z art.
158 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 159 k.k. oraz
V KO 37/26
2
jeden czyn z Rozdziału XXXII o przestępstwach przeciwko porządkowi publicznemu
tj. o czyn z art. 258 § 2 k.k. Kasacja w sprawie T. P. nie został wywiedziona.
Na obecnym etapie postępowania skazany domagał się wznowienia
postępowania w jego sprawie argumentując wniosek tym, że zapadłe orzeczenie
skazujące jest niesprawiedliwe, albowiem oparte zostało na fałszywych zeznaniach
świadka.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 540 § 1 pkt 2a k.p.k., postępowanie zakończone
prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli po wydaniu orzeczenia ujawnią się
nowe fakty lub dowody nieznane przedtem sądowi wskazujące na to, że skazany
nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze.
W judykaturze utrwalony jest pogląd, że wznowienie postępowania propter nova
możliwe jest wyłącznie wtedy, gdy nowe fakty i dowody z bardzo wysokim stopniem
prawdopodobieństwa podważają ustalenia faktyczne dokonane w prawomocnie
zakończonym procesie i rysują perspektywę uniewinnienia skazanego w ponownym
postępowaniu albo skazania go za przestępstwo zagrożone karą łagodniejszą. Co
więcej, ich wartość dowodowa powinna być oceniana w ścisłym powiązaniu z
materiałem dowodowym będącym podstawą orzeczenia kwestionowanego w
postępowaniu wznowieniowym (por. post. SN: z 8 maja 2013r., V KO 21/13, z 16
lipca 2013r., III KO 19/13, z 21 listopada 2012r., IV KO 59/12). Ponadto to na
wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania istnienia podstaw wznowieniowych (por.
post. SN z 21 listopada 2012r., IV KO 62/12).
Wskazanych wymogów nie dopełnił T. P. w osobiście złożonym wniosku
wznowieniowym. Skazany nie wykazał żadnych okoliczności, które mogłyby być
choćby hipotetycznie rozważane jako podstawy wznowienia postępowania. Podane
przez wnioskodawcę uchybienie było próbą zakwestionowania prawidłowości
procedowania organów wymiaru sprawiedliwości i wyrażały niezadowolenie z
zapadłego rozstrzygnięcia. Podważenie przez wnioskodawcę faktu własnego
sprawstwa przez ogólnikowe podanie, że nieskonkretyzowany bliżej świadek
składał fałszywe zeznania, nie mogła się powieść. Uznanie, że T. P. jest winny
zarzucanych mu czynów było efektem badania szerokiego materiału dowodowego,
w tym wyjaśnień samych skazanych, opinii biegłych oraz wielu świadków. Sąd
V KO 37/26
3
Okręgowy na blisko 285 kartach uzasadnienia dokonał oceny bardzo szerokiego
materiału dowodowego zarówno osobowego jak i rzeczowego i wyjaśnił, że T. P.
dopuścił się pięciu opisanych szczegółowo w wyroku przestępstw, a Sąd
Apelacyjny w wyniku kontroli instancyjnej, zainicjowanej m.in. przez obrońcę T. P.,
zaaprobował w całości procedowanie Sądu meriti co do tego skazanego.
W związku ze stwierdzeniem oczywistej bezzasadności wniosku skazanego
odmówiono jego przyjęcia w trybie art. 545 § 3 k.p.k.
Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[J.J.]
[r.g.]
Michał Laskowski
[r.g.]
