V KO 28/26
ZARZĄDZENIE
SSN Dariusz Kala
Dnia 2 kwietnia 2026 r.
w związku z pismem skazanego Z.B. z dnia 20 stycznia 2026 r., sygnalizującym
potrzebę wznowienia z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Sądu
Najwyższego z dnia 1 grudnia 2022 r., sygn. akt V KZ 45 /22, utrzymującym w
mocy postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2022 r., sygn. akt V KO
14/22
na podstawie art. 542 § 3 k.p.k.
zarządza:
stwierdzić niedopuszczalność wznowienia z urzędu wyżej
opisanego postępowania.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 20 stycznia 2026 r., uzupełnionym pismem z dnia 2 marca
2026 r., skazany zwrócił się o wyznaczenie obrońcy z urzędu w celu sporządzenia
wniosku o wznowienie postępowania. Jako podstawę wystąpienia z ww. wnioskiem
skazany wskazał okoliczność, że w przedmiocie jego poprzednio złożonego
wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego
w Gdańsku z dnia 11 czerwca 1997 r., sygn. akt II AKa 116/97, w postępowaniu
przed Sądem Najwyższym, toczącym się pod sygnaturą V KO 14/22 i V KZ 45/22,
orzekali sędziowie powołani na swój urząd na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa
ukształtowanej na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o
Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz.
3). Wniosek ten został potraktowany jako pismo sygnalizujące potrzebę wznowienia
z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 1
V KO 28/26
2
grudnia 2022 r., sygn. akt V KZ 45/22, utrzymującym w mocy postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 12 lipca 2022 r., sygn. akt V KO 14/22.
Powyższa inicjatywa skazanego nie mogła przynieść oczekiwanego przez niego
rezultatu. Należy bowiem podzielić trafny pogląd, który od lat prezentowany jest w
orzecznictwie, że nie jest możliwe wznowienie, zarówno na wniosek strony, jak i z urzędu,
samego postępowania o wznowienie, zakończonego uprzednio prawomocnym
orzeczeniem sądu o oddaleniu wniosku strony lub orzeczeniem o braku podstaw do
wznowienia ex officio (zob. szerzej postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2010
r., sygn. V KO 47/10; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. III
KO 99/10; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. II KO 17/13;
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2021 r., sygn. I KO 10/21;
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2023 r., sygn. I KZP 17/22 i
argumentację przywołaną w tych judykatach). To samo dotyczy postępowań zakończonych
utrzymaniem w mocy postanowienia o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie
postepowania wobec jego oczywistej bezzasadności (art. 545 § 3 k.p.k.) – zob.
zarządzenie sędziego Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2019 r., II KO 86/19,
zarządzenie sędziego Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2022 r., III KO 80/22.
Mając powyższe na uwadze - mimo świadomości, że w ostatnich latach w
orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowany jest również pogląd stanowiący odejście
od wskazanej wyżej, utrwalonej linii orzeczniczej - zarządzono jak wyżej.
Z opisanych wyżej względów, rozpoznanie wniosku skazanego o wyznaczenie mu
obrońcy z urzędu, było bezprzedmiotowe.
[WB]
[a.ł]
Dariusz Kala
