V KO 176/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 17 listopada 2025 r.
SSN Jarosław Matras
w sprawie skazanego B.D.
sygnalizacji wznowienia postępowania wznowieniowego oraz wniosku o
wznowienie
po rozpoznaniu
w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron
w dniu 17 listopada 2025 r.
kwestii dopuszczalności wniosku o wznowienie oraz sygnalizacji wznowienia z
urzędu postępowania wznowieniowego
w sprawach zakończonych: postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia
31 października 2024 r., II AKzw 2047/24 oraz postanowieniem Sądu Najwyższego
z dnia 13 sierpnia 2025 r., V KO 94/25
na podstawie art. 547 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
pozostawić bez rozpoznania wniosek skazanego o wznowienie
postępowania zakończonego postanowieniem Sądu
Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 października 2024 r., II AKzw
2047/24 oraz sygnalizację podstaw do wznowienia z urzędu
postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego
z dnia 13 sierpnia 2025 r., V KO 94/25, wobec niedopuszczalności
prowadzenia tego postępowania.
[WB]
V KO 176/25
2
UZASADNIENIE
W treści pisma skazanego z dnia 13 sierpnia 2025 r. zawarto żądanie uchylenia
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 sierpnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt
V KO 94/25 r. oraz wznowienia postępowania w sprawie zakończonej
postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 października 2024 r. w
sprawie o sygn. akt II AKzw 2047/24. Skazany domagając się uchylenia
postanowienia Sądu Najwyższego wskazał, że wydał go tzw. neo-sędzia, a
ponadto, podkreślił, iż w tej sprawie (chodziło o sygnalizację wznowienia
postępowania w przedmiocie przerwy w karze – uw. SN) nie badano istoty jego
wniosku, gdy wskazywał on także na stan swojego zdrowia, warunki pobytu w celi i
nie przebadanie stanu jego zdrowia przez odpowiednich lekarzy. Podniósł także, że
orzekał w Sądzie Apelacyjnym w Gdańsku również tzw. neo-sędzia (k. 34). Pismo
to potraktowano jako „wniosek o wznowienie postępowania z urzędu” (k. 1) i tak
zarejestrowano go w Sądzie Najwyższym (jako sygnalizację wznowienia z urzędu
postępowania) nie wskazując w zarządzeniu jakiego to postępowania sygnalizacja
ta dotyczy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Treść pisma skazanego wskazuje, że w istocie domaga się on uruchomienia
dwóch procedur wznowieniowych - jedna miałaby dotyczyć postępowania
wznowieniowego zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 13
sierpnia 2025 r. w sprawie V KO 94/25, a druga postępowania zakończonego
postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 października 2024 r., w
sprawie II AKzw 2047/24. Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2025 r. Sąd
Najwyższy badając - na skutek pisma skazanego - istnienie podstaw do
wznowienia z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Sądu
Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 października 2024 r., w sprawie II AKzw
2047/24, stwierdził brak podstaw do wznowienia takiego postępowania. Z kolei,
postanowieniem z dnia 31 października 2024 r., II AKzw 2047/24 Sąd Apelacyjny w
Gdańsku utrzymał w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy o
odmowie udzielenie przerwy w karze (k. 115 akt II AKzw 2047/24). Nietrudno
dostrzec, że oba postępowania toczyły się w przedmiocie przerwy w karze, przy
V KO 176/25
3
czym o ile Sąd Apelacyjny w Gdańsku rozpoznawał środek odwoławczy od
postanowienie o odmowie udzielenia przerwy w karze, a tyle Sąd Najwyższy badał
istnienie podstaw do wznowienia postępowania w przedmiocie przerwy w karze.
Tymczasem, ograniczeniem możliwości wznowienia postępowania toczącego się w
ramach postępowania wykonawczego jest wymóg, aby dotyczyło ono orzeczenia
kończącego postępowanie sądowe, a więc takiego postępowania, które
definitywnie zamyka rozpoznanie danej kwestii w postępowaniu wykonawczym i
przez to ma cechy trwałości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 3 września
2015 r., V KO 43/15, OSNKW 2016, z. 1, poz. 3, z glosą aprobującą K.
Postulskiego, LEX 2015). Pogląd ten jest już utrwalony w orzecznictwie Sądu
Najwyższego. Generalnie rzyjmuje się, że w postępowaniu wykonawczym możliwe
jest wznowienie postępowania, ale tylko w takim zakresie, w jakim nie znajduje
zastosowania art. 24 § 1 k.k.w., a więc gdy postanowieniem kończącym
postępowanie jest takie, które spowodowało trwałe przekształcenie sposobu lub
trybu wykonywania kary lub innego środka karnego w formule pozytywnego
rozstrzygnięcia (np. udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia) lub
rozstrzygnięcia negatywnego (np. odwołanie warunkowego przedterminowego
zwolnienia - por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 25 września 2013 r., III
KK 231/13, OSNKW 2013, z. 12, poz. 103; z 3 września 2015 r., V KO 43/15,
OSNKW 2016, z. 1, poz. 3). Postępowanie w przedmiocie przerwy w karze nie ma
zaś takiego charakteru, albowiem w każdym czasie kwestia ta może stać się
przedmiotem ponownego postępowania, o ile ujawnią się nowe lub poprzednio
nieznane okoliczności (art. 24 § 1 k.k.w.). Skoro więc postępowanie w przedmiocie
przerwy w karze nie może być objęte w ogóle postępowaniem wznowieniowym, to
nie może się toczyć także postępowanie, którego celem ma być badanie, czy w
postępowaniu wznowieniowym wszczętym niezasadnie w zakresie postępowania
co do przerwy w karze (czyli w postępowaniu w sprawie V KO 94/25) doszło do
zaistnienia uchybienia z art. 542 § 3 k.p.k. Oczywiście pomija się tu zupełnie
chybione stwierdzenie co do wadliwego statusu sędziego SN W.W. W tym
kontekście pismo skazanego nie powinno być rejestrowane jako zmierzające do
wszczęcia procedury wznowieniowej w zakresie orzeczenia o przerwie w karze, ale
skazany powinien być o niemożności toczenia się takiego postępowania
V KO 176/25
4
poinformowany pismem. Skoro jednak pismo to zarejestrowano w Sądzie
Najwyższym – i to nie różnicując nawet, że dotyczy ono w istocie dwóch
postępowań (brak jakiejkolwiek analizy pisma przez przewodniczącego wydziału) –
to konieczne stało się pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wznowienie
postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 31 października 2024 r., II
AKzw 2047/24 Sądu Apelacyjnego w Gdańsku (w piśmie skazanego wskazywano
na pominięte okoliczności dotyczące oceny jego stanu zdrowia), jak też sygnalizacji
wadliwego składu Sądu Najwyższego, albowiem postępowania o wznowienie
postępowania w przedmiocie przerwy w karze nie ma charakteru postępowania, co
do którego może nastąpić wznowienie postępowania w trybie przepisów k.p.k.
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.
[WB]
[a.ł]
