Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2020-02-27
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt V KO 17/20
POSTANOWIENIE
Dnia 27 lutego 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Eugeniusz Wildowicz
w sprawie P. W. ,
skazanego z art. 148 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 lutego 2020 r.
wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego (…)
z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II AKa (…),
utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w P.,
z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt XVI K (…),
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
postanowił
odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w P., wyrokiem z dnia 12 grudnia 2012 r., uznał P. W. za winnego popełnienia zbrodni zabójstwa i za to na podstawie art. 148 §1 k.k. skazał go na karę 25 lat pozbawienia wolności. Wyrokiem z dnia 19 marca 2013r. Sąd Apelacyjny w (…), po rozpoznaniu apelacji oskarżonego, powyższy wyrok utrzymał w mocy.
Po odmówieniu przyjęcia kasacji, jako złożonej po terminie, skazany wielokrotnie (dziewięciokrotnie) składał wnioski o wznowienie postępowania w tej sprawie. Ostatni został załatwiony przez Sąd Najwyższy w dniu 18 listopada 2019 r. w ten sposób, że odmówiono przyjęcia wniosku z powodu jego oczywistej bezzasadności (art. 545 § 3 k.p.k.) – postanowienie z 18 listopada 2018 r., sygn. V KO 80/19
Obecnie P. W. , ograniczył się do złożenia wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu w celu sporządzenia wniosku o wznowienia postępowania zakończonego wskazanym powyżej wyrokiem. Natomiast nie przedstawił w nim żadnych argumentów wskazujących na błędność tego orzeczenia, jak też przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Pismo skazanego, potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania, nie może przynieść spodziewanego przez niego rezultatu i prowadzić do zainicjowania postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania. Wniosek ten był bowiem oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k., skoro nie przytacza się w nim jakiejkolwiek argumentacji wskazującej na istnienie podstaw wznowienia postępowania wymienionych w art. 540 § 1 i 2 k.p.k., a także nie sygnalizuje się konieczności podjęcia działania z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.).
Konsekwencją powyższego była odmowa przyjęcia wniosku bez podejmowania dodatkowych czynności związanych z realizacją wymogów formalnych (rozpoznawanie wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu, wzywanie wnioskodawcy do usunięcia braku związanego z przymusem adwokacko-radcowskim - art. 545 § 2 k.p.k.).
Dlatego na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowiono, jak na wstępie.
