V KK 86/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Wiliński
Dnia 14 maja 2026 r.
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 maja 2026 r.
sprawy M.K.
uniewinnionego
z powodu kasacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego,
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 19 września 2025 r., sygn. akt V Ka 1308/25,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Wejherowie
z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt II K 1829/23,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
Skarb Państwa;
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz M.K. 1200 zł, tytułem
zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem obrońcy i
prowadzoną przez niego obroną w postępowaniu kasacyjnym.
[WB]
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Wejherowie z dnia 18 marca 2025 r.
uniewinniono M.K. od popełnienia zarzucanego czynu z art. 284 § 2 k.k.
V KK 86/26
2
Po rozpoznaniu apelacji prokuratora, wyrokiem Sądu Okręgowego w
Gdańsku z dnia 19 września 2025 r., sygn. akt V Ka 1308/25, utrzymano w mocy
zaskarżony wyrok.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł prokurator, zaskarżając go
w całości na niekorzyść oskarżonego i zarzucając:
„rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa
procesowego, a to art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. polegające na
zaniechaniu przeprowadzenia rzetelnej kontroli odwoławczej zaskarżonego
orzeczenia Sądu Rejonowego w Wejherowie z dnia 18 marca 2025 r. poprzez
nienależyte rozważenie zarzutów podniesionych w apelacji prokuratora, co
skutkowało utrzymaniem w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Wejherowie
uniewinniającego M.K. od popełnienia zarzucanego mu czynu”.
W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie
zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w
Gdańsku do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na kasację obrońca oskarżonego wniósł o oddalenie kasacji
jako oczywiście bezzasadnej i zasądzenie na rzecz M.K. kosztów zastępstwa
procesowego przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji
rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a
zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że
postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego
naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w
której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK
6/14). Takich rażących wad zaskarżonego orzeczenia nie wykazano we wniesionej
kasacji.
Nie można zgodzić się z postawionym przez prokuratora zarzutem
rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa
V KK 86/26
3
procesowego, a to art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., mającego polegać
na zaniechaniu przeprowadzenia rzetelnej kontroli odwoławczej. Sąd odwoławczy
odniósł się bowiem do zarzutu prokuratora sformułowanego w apelacji, wskazując
powody, dla których nie dostrzegł uchybień w rozstrzygnięciu uniewinniającym
Sądu I instancji i jego argumentacji, a odniesienie się to uznać należy za konkretne,
rzetelne, spełniające standardy kontroli odwoławczej. Nie jest prawdą, że Sąd II
instancji podał powody nieuwzględnienia apelacji „w sposób wysoce ogólnikowy”.
Sąd odwoławczy wskazał na okoliczności, które zostały prawidłowo ocenione przez
Sąd Rejonowy, w tym ustalenia faktyczne, odniósł się do kwestionowanych
wyjaśnień oskarżonego w zakresie zezłomowania przyczepki, zeznań
pokrzywdzonego i świadka, ocenił wszystkie pozostałe zgromadzone dowody, a
także odniósł się do faktu, że podstawą uniewinnienia było przyjęcie zasady z art. 5
§ 2 k.p.k., gdyż dowody nie wykazują w sposób niewątpliwy, że oskarżony popełnił
zarzucany mu czyn. W świetle szczegółowego uzasadnienia Sądu I instancji w tym
zakresie Sąd odwoławczy nie naruszył standardu kontroli, podzielając stanowisko
Sad I instancji, miał bowiem prawo się do niego odwoływać. Kasacja nie dostarcza
innych argumentów niż próba ponownego przedstawienia punktu widzenia
oskarżyciela publicznego, nie wykazuje naruszenia kontroli odwoławczej i jej
rzetelności, błędów w ocenie dowodów i naruszenia art. 7 k.p.k.
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie
zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 k.p.k. bezwzględnych
przyczyn odwoławczych, ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535
§ 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu złożonej kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z
regułą, o której mowa w art. 636 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.
Na wniosek zgłoszony w odpowiedzi na kasację zasądzono na rzecz M.K.
1200 zł tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem obrońcy i prowadzoną
przez niego obroną w postępowaniu kasacyjnym, mając na uwadze § 11 ust. 2 pkt
6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w
sprawie opłat za czynności adwokackie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
V KK 86/26
4
[WB]
[a.ł]
