V KK 86/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Kołodziejski
Dnia 7 maja 2025 r.
w sprawie W. G.
skazanego z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 7 maja 2025 r.,
wniosku obrońcy skazanego
o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu
z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt IV Ka 769/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Kępnie,
z dnia 21 marca 2024 r., sygn. akt II K 54/23,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario,
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W dniu 3 marca 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy
skazanego W. G. od wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 14 listopada 2024
r., sygn. akt IV Ka 769/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w
Kępnie z dnia 21 marca 2024 r., sygn. akt II K 54/23, na mocy którego ww. został
uznany winnym popełnienia czynu stanowiącego występek z art. 288 § 1 k.k. w zw.
z art. 57a § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności
oraz orzeczono obowiązek naprawienia szkody. Ten nadzwyczajny środek
zaskarżenia został oparty na zarzutach rażącego naruszenia prawa, tj. art. 433 § 2
V KK 86/25
2
k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., a także art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 458
k.p.k., jak również art. 452 § 2 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art.
452 § 3 k.p.k. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania
zaskarżonego wyroku do czasu rozpoznania kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może
wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego
wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Norma ta nie wskazuje wprawdzie
przesłanek, od spełnienia których zależy wstrzymanie wykonalności zaskarżonego
orzeczenia, niemniej jednak winna ona mieć zastosowanie do sytuacji wyjątkowych,
uzasadnionych szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami
(zob. postanowienie SN z dnia 6 marca 2025 r., III KK 619/24 i przywołane tam
orzecznictwo). Rozwiązanie przewidziane w art. 532 § 1 k.p.k. stanowi bowiem
odstępstwo od zasady natychmiastowej wykonalności wyroków (vide art. 9 § 2
k.k.w.). W judykaturze podkreśla się przy tym, że Sąd Najwyższy może skorzystać
z tej instytucji wówczas, gdy ranga zarzutów kasacyjnych i wysoki stopień ich
uprawdopodobnienia prowadzi do wniosku, że wykonywanie kary przed
rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w
zasadzie nieodwracalne skutki i tym samym łączyłoby się z wyraźnym,
nieuzasadnionym pokrzywdzeniem skazanego (vide m.in. postanowienie SN z dnia
24 stycznia 2023 r., III KK 645/22).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że
wstępna analiza podstaw oraz motywacji tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia
dokonana w ograniczonym zakresie, bowiem tylko w zakresie niezbędnym dla
rozpoznania przedmiotowego wniosku, nie wskazuje na to, aby taka sytuacja
zaistniała w niniejszej sprawie. Podniesione przez wnioskodawcę argumenty nie
pozwalają na uznanie ewidentnej, niejako „rzucającej się w oczy” wadliwości
rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w Kaliszu. Skarżący nie podnosi uchybień z art.
439 § 1 k.p.k., a wyłącznie zarzuty innego rażącego naruszenia prawa, które nie są
na tyle oczywiste, aby na tym etapie – bez szczegółowej analizy akt sprawy –
przesądzać o ich zasadności czy niezasadności. Ponadto postanowieniem Sądu
V KK 86/25
3
Rejonowego w Kępnie z dnia 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II Ko 771/24, na
podstawie art. 9 § 3 k.k.w. wstrzymano wykonanie kary 6 miesięcy pozbawienia
wolności orzeczonej w przedmiotowej sprawie wobec skazanego, co czyni wniosek
w tej zasadniczej jego części bezprzedmiotowym (vide postanowienie SN z dnia 25
października 2024 r., V KK 393/24; postanowienie SN z dnia 12 czerwca 2024 r., I
KK 180/24).
Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy doszedł do
przekonania, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą wystarczające podstawy
do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k.
Podkreślenia wymaga, że niniejsze orzeczenie w żadnej mierze nie przesądza o
treści przyszłego rozstrzygnięcia co do wniesionej kasacji. Co więcej, nie wyklucza
nawet uznania zarzutów postawionych w kasacji za oczywiście zasadne (zob.
postanowienie SN z dnia 11 marca 2022 r., III KO 12/22).
Z tych też względów orzeczono jak w sentencji.
[PŁ]
[a.ł]
