V KK 290/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 20 sierpnia 2026 r.
SSN Dariusz Świecki
w sprawie P.O.
ukaranego z art. 119 § 1 k.w.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.
w dniu 20 sierpnia 2026 r.,
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść ukaranego
od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa
w Łodzi
z dnia 4 maja 2026 r., sygn. akt III W 1335/25,
1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o
karze i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu dla
Łodzi-Widzewa w Łodzi do ponownego rozpoznania;
2. wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa.
[WB]
UZASADNIENIE
V KK 290/26
2
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi wyrokiem nakazowym z dnia 4 maja
2026 r., sygn. akt III W 1335/25, uznał P.O. za winnego popełnienia wykroczenia z
art. 119 § 1 k.w. i wymierzył mu za to karę grzywny w „wysokości 50 (pięciuset)
złotych” oraz orzekł o kosztach sądowych.
Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 3 czerwca 2026 r.
Kasację od prawomocnego wyroku nakazowego wniósł Prokurator Generalny,
zaskarżając go w zakresie rozstrzygnięcia o karze, na niekorzyść ukaranego.
Skarżący zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie
przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 504 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 94
§ 1 k.p.w., polegające na orzeczeniu - za popełnione w dniu 17 września 2025 r.
wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. - kary grzywny w wysokości „50 (pięciuset) złotych”,
czyli w sposób, który z racji rozbieżności zapisu słownego i cyfrowego uniemożliwia
wykonanie wyroku nakazowego, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia
orzeczenia, przewidzianą w dyspozycji art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku nakazowego w zaskarżonej
części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Widzewa
w Łodzi do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
Kasacja ta jest w całości oczywiście zasadna i dlatego mogła zostać
uwzględniona na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112
k.p.w.
Trafnie podnosi skarżący, że z uwagi na zawarte w zaskarżonym wyroku
nakazowym rozstrzygnięcie o karze, zgodnie z którym obwinionemu została
wymierzona kara grzywny „w wysokości 50 (pięciuset) złotych”, nie można stwierdzić,
w jakiej wysokości kara ta została rzeczywiście orzeczona. Taki zaś sposób
określenia kary nie tylko godzi we wskazany w art. 504 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art.
94 § 1 k.p.w. obowiązek zredagowania wyroku nakazowego w sposób zrozumiały i
jednoznaczny, ale także powoduje wewnętrzną sprzeczność, uniemożliwiającą jego
wykonanie.
W świetle uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28
czerwca 2018 r., I KZP 2/18 nie można potraktować uchybienia, jakiego dopuścił się
Sąd Rejonowy jako oczywistej omyłki pisarskiej, o jakiej mowa w art. 105 § 1 k.p.k.
V KK 290/26
3
P.O. został bowiem uznany za winnego popełnienia wykroczenia wyczerpującego
znamiona art. 119 § 1 k.w. i na podstawie tego przepisu wymierzono obwinionemu
karę grzywny. Z uwagi na to, że wskazany przepis przewiduje zagrożenie karą
aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny, natomiast zgodnie z dyspozycją art. 24
§ 1 k.w. grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5000 zł, chyba że ustawa
stanowi inaczej, uznać należy, że grzywna mogła zostać wymierzona obwinionemu
zarówno w wysokości 50, jak i pięciuset złotych. Sąd Rejonowy orzekł zatem karę w
sposób uniemożliwiający wykonanie zaskarżonego wyroku nakazowego, co stanowi
bezwzględną przyczynę jego uchylenia, wskazaną w art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w.
Kierując się powyższym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części
dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi
Rejonowemu dla Łodzi-Widzewa w Łodzi do ponownego rozpoznania. W
postępowaniu ponownym – nakazowym Sąd ten raz jeszcze rozstrzygnie o karze i w
prawidłowy sposób ukształtuje swe orzeczenie w tym zakresie.
Na marginesie zauważyć należy, że nie ma ustawowego obowiązku
opisywania cyfr słownie. Dlatego też wystarczające jest określenie wymiaru kary i
kwot pieniężnych tylko w formie cyfrowej. W orzecznictwie zaleca się taki sposób
redagowania wyroku. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 września 2025 r., IV KK
167/25 wskazał, że prawdzie zgodnie z § 30 ust. 2 Zarządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie organizacji i zakresu działania
sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej
(Dz.Urz.MS.2019.138) liczby wymienione w orzeczeniach określające wymiar kary i
kwoty pieniężne oznacza się cyframi arabskimi i określa się słownie, jednak wobec
podlegania sędziów jedynie Konstytucji i ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP) nie
jawiłoby się jako uchybienie określenie wymiaru kary lub środków karnych albo kwot
pieniężnych jedynie przy użyciu cyfr arabskich, co w wielu przypadkach pozwoliłoby
uniknąć nieporozumień związanych z omawianą problematyką.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w wyroku.
[WB]
[a.ł]
V KK 290/26
4
