Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Postanowieniem z dnia 13 września 2019 r., sygn. akt III Nsm 992/19, adwokat A. J. została ustanowiona kuratorem dla małoletniej pokrzywdzonej K. K., celem reprezentowania interesów małoletniej w postępowaniu karnym „nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową w Kaliszu w sprawie o sygnaturze akt […]”.

Ww. adwokat reprezentowała małoletnią pokrzywdzoną jako kurator w toku postępowania przed sądem I i II instancji za co otrzymała stosowne, orzekane na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2023 r., poz. 2631), wynagrodzenie.

W toku postępowania kasacyjnego, zainicjowanego kasacją wywiedzioną przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 4 października 2022 r., sygn., akt II AKa 207/22, kurator pokrzywdzonej nie podejmowała jednak żadnych czynności procesowych, za które zgodnie z ww. rozporządzeniem należałoby się jej wynagrodzenie. Nie złożyła bowiem odpowiedzi na kasację, a nadto – w związku z ukończeniem przez małoletnią w dniu 1 lutego 2024 r. 18 roku życia – nie reprezentowała jej na rozprawie kasacyjnej w dniu 8 lutego 2024 r. Zgodnie zaś z utrwalonym poglądem, przepis § 17 ust. 2 pkt 6 ww. rozporządzenia statuujący prawo do opłaty za „obronę przed Sądem Najwyższym”, który stosuje się odpowiednio do pełnomocnika pokrzywdzonego, oskarżyciela posiłkowego i prywatnego, dotyczy opłaty należnej za „faktyczne występowanie” przed Sądem Najwyższym, a nie podejmowanie jakichkolwiek innych czynności dokonywanych poza samym postępowaniem, choć mających z nim związek, takich jak zapoznanie się z kasacją czy odpowiedzią na kasację, czy też rozmowy z matką małoletniej (por. A. Partyk, T. Partyk, Rozporządzenie w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Komentarz, LEX/el. 2016, komentarz do § 17). Podstawą do przyznania wynagrodzenia z tego tytułu nie może być również przepis § 18 ust. 1 rozporządzenia stanowiący, że opłaty wynoszą za dokonanie określonej czynności procesowej w toku postępowania sądowego - 25% opłaty przewidzianej za obronę w sprawie, w której ta czynność ma być dokonana.

Kierując się powyższą argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.