V CSK 628/15

Sygn. akt V CSK 628/15

POSTANOWIENIE

Dnia 14 kwietnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Karol Weitz

w sprawie z wniosku M. R.
‎przy uczestnictwie J. C., B. W.

i T. W.
‎o rozgraniczenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 kwietnia 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego w L.
‎z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II Ca […], II Cz […],

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestniczki B. W. oraz uczestnika T. W. solidarnie kwotę 180 zł ( sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 25  czerwca 2015 r. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołano się na występowanie w niej istotnego zagadnienia prawnego. Przesłanka ta nie występuje jednak w sprawie.

Jak wyjaśniono w judykaturze Sądu Najwyższego, przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na tę przesłankę polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej (por. postanowienia z dnia 10 maja 2001  r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Problem sformułowany w tym zakresie przez skarżącą sprowadza się do pytania o możliwość uznania konkretnej decyzji administracyjnej za podstawę dokonania rozgraniczenia nieruchomości, czy też – w  razie uznania jej wadliwości – oparcia się na ostatnim spokojnym stanie posiadania, stosownie do art. 153 k.c. Sformułowany w ten sposób problem nie odpowiada przesłance istotnego zagadnienia prawnego z dwóch przyczyn. Po  pierwsze, jego treść odwzorowuje zarzut sformułowany w skardze kasacyjnej, nie wskazując jakiegokolwiek ogólnego problemu prawnego. Z tego powodu przedstawienie tej kwestii zmierza do uzyskania odpowiedzi co do sposobu rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, a nie do sformułowania przez Sąd Najwyższy ogólnego poglądu, który mógłby w istotnym stopniu przyczynić się do rozwoju prawa.

Po drugie, zakres i sposób weryfikowania przez sąd powszechny decyzji administracyjnych nie został określony w generalny sposób przez ustawodawcę – a  w konsekwencji, uzależniony jest od ustaleń i ocen dokonywanych na gruncie poszczególnych spraw. W zaskarżonym orzeczeniu Sąd Okręgowy odniósł się obszernie do tej kwestii, badając konkretną decyzję administracyjną, w oparciu o  którą sformułowany został problem prezentowany w skardze jako istotne zagadnienie prawne. W konsekwencji, także z tej perspektywy trudno wskazać jakiekolwiek problemy ogólne, których wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy miałoby znaczenie z perspektywy systemu prawa, nie zaś konkretnej sprawy, w której wniesiono skargę kasacyjną.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c.

db