SNO 33/14

Sygn. akt SNO 33/14

POSTANOWIENIE

Dnia 18 lipca 2014 r.

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny w składzie:

Przewodniczący: SSN Wiesław Błuś (sprawozdawca)
‎ Sędziowie SN: Józef Iwulski
‎ Grzegorz Misiurek

po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 18 lipca 2014 r. zażalenia J.A. na zarządzenie Wiceprezesa Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w (…) z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt: ASDo (…), w przedmiocie odmowy przyjęcia zażalenia złożonego przez J.A. na zarządzenie Wiceprezesa Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w […]. z dnia 1 kwietnia 2014 r. o nieuwzględnieniu wniosku w przedmiocie wyznaczenia pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia wniosku do sądu dyscyplinarnego o pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziego - jako niedopuszczalnego z mocy ustawy,

p o s t a n o w i ł:

- wniosek o całkowite zwolnienie z kosztów sądowych w

postępowaniu przed Sądem Najwyższym pozostawić bez

rozpoznania,

- zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE

W dniu 7 marca 2014 r. do Sądu Rejonowego w I. wpłynął wniosek pochodzący od J. A. o ustanowienie adwokata z urzędu w celu napisania wniosku o pociągniecie do odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziego Sądu Rejonowego w W. .

Zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2014 r. Wiceprezes Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w […]., na podstawie art. 87 § 1 k.p.k., art. 88 k.p.k., art. 81 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.) odmówił wyznaczenia pełnomocnika z urzędu dla J.A. w celu sporządzenia wniosku do sądu dyscyplinarnego o pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziego .

Powyższe zarządzenie zaskarżyła w drodze zażalenia J. A..

Zarządzeniem z dnia 8 maja 2014 r. Wiceprezes Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w […]., na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 466 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.), odmówił przyjęcia powyższego środka odwoławczego jako niedopuszczalnego z mocy ustawy.

W dniu 2 czerwca 2014 r. do Sądu Apelacyjnego w (…) wpłynęło zażalenie J.A., w którym wniosła o „uchylenie w całości wydanego zaocznie zarządzenia z dnia 13 maja 2014 r. w sprawie ASDo (…) doręczonego 21.05.2014 wystawionego przez Wiceprezesa Sądu Apelacyjnego w (…) SSA M. G.". Jednocześnie, skarżąca na podstawie ustawy z 2005 r. wniosła o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych co do postępowania sądowego przed Sądem Najwyższym.

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należało orzec co do wniosku odwołującej się w przedmiocie zwolnienia od wszelkich kosztów sądowych w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Skarżąca powołała się w tej kwestii na ustawę z 2005 r., którą Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny odczytał jako ustawę z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 ze zm.). Stwierdzić trzeba, że ten akt prawny nie znajduje jednak zastosowania w tym postępowaniu. Kwestię tę reguluje bowiem art.128 u.s.p. w zw.z art. 623 i 624 k.p.k. Ze względu na to, że wniesione zażalenie nie podlega opłacie w myśl ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.), stosowanie art. 623 k.p.k. jest bezprzedmiotowe. Nie można też zwolnić J.A. z kosztów sądowych w trybie art. 624 k.p.k., ponieważ w postępowaniu tym nie odgrywa żadnej z ról procesowych określonych w tej regulacji. W związku z tym wniosek J. A. o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych należało postawić bez rozpoznania.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane w dniu 8 maja 2014 r., a z dnia 13 maja 2014 r. pochodzi jedynie pismo przesyłające odpis tego zarządzenia wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia zażalenia od tego zarządzenia.

Odnośnie odmowy przyjęcia środka odwoławczego jako niedopuszczalnego z mocy ustawy, to rozstrzygnięcie Wiceprezesa Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w (…) nie wymaga korekty. Rację ma bowiem Wiceprezes Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w (…) wywodząc, że w myśl art. 459 § 1 i 2 k.p.k. zażalenie przysługuje na postanowienia sądu zamykające drogę do wydania wyroku, chyba że ustawa stanowi inaczej, jak również zażalenie przysługuje także na postanowienia co do środka zabezpieczającego oraz na inne postanowienia w wypadkach przewidzianych w ustawie.

Skoro, według art. 466 § 1 k.p.k. przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia, a przepisy nie przewidują możliwości zaskarżenia rozstrzygnięć procesowych wydanych w oparciu o art. 87 § 1, 88 i 81 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny uznał zaskarżone zarządzenie za trafne i postanowił, jak na wstępie.