IV KZ 37/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 20 stycznia 2026 r.
SSN Zbigniew Puszkarski
procedując w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 20 stycznia 2026 r.
w przedmiocie zażalenia oskarżyciela posiłkowego T. K.
na zarządzenie Przewodniczącego VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu
Okręgowego w Katowicach
z dnia 31 października 2025 r., sygn. akt VI WKK 24/25, VI Kz 261/25
o odmowie przyjęcia kasacji od postanowienia Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 17 lipca 2025 r., sygn. akt VI Kz 261/25
na podstawie art. 430 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
zażalenie pozostawić bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy Katowice - Zachód w Katowicach postanowieniem z dnia 16
kwietnia 2025 r., sygn. akt III W 6/25, na podstawie art. 59 § 2 i 3 k.p.w. w zw. z art.
5 § 1 pkt 1 k.p.w. odmówił wszczęcia postępowania o czyn z art. 51 § 1 k.w.
zarzucany K. S. przez oskarżyciela posiłkowego T. K. we wniosku o ukaranie –
wobec stwierdzenia, że brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie
popełnienia czynu zabronionego. Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez
oskarżyciela posiłkowego Sąd Okręgowy w Katowicach postanowieniem z dnia 17
lipca 2025 r., sygn. akt VI Kz 261/25 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
IV KZ 37/25
2
W reakcji na to oskarżyciel posiłkowy skierował do Sądu Okręgowego w
Katowicach pismo datowane 18 lipca 2025 r., w którym wskazał, że po decyzji tego
Sądu czuje się „szczególnie jako pokrzywdzony, jako nie do końca zrozumiały,
oszukany niesprawiedliwym wyrokiem, moralnie zawiedziony” i „czyni odwołanie do
Sądu Najwyższego (…) prosząc o obiektywizm sprawy”.
T. K. pismem z dnia 8 sierpnia 2025 r. zawiadomiono, że jego pismo nie może
otrzymać dalszego biegu, bowiem zgodnie z art. 110 § 1 k.p.w. kasację w sprawach
o wykroczenie może wnieść wyłącznie Prokurator Generalny lub Rzecznik Praw
Obywatelskich, co oznacza, że w takich sprawach sama strona nie jest uprawniona
do wniesienia kasacji. Następnie jednak pismo oskarżyciela posiłkowego z 18 lipca
2025 r. zostało potraktowane jako jego „kasacja osobista” i zarządzeniem z dnia 31
października 2025 r. Przewodniczący VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu
Okręgowego w Katowicach na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. i
w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. odmówił przyjęcia kasacji jako wniesionej przez osobę
nieuprawnioną. W uzasadnieniu ponownie nawiązał do art. 110 § 1 k.p.w.,
określającego podmioty uprawnione do wniesienia kasacji w sprawach o
wykroczenie.
Zażalenie na powyższe zarządzenie, wskazując jako adresata Sąd Okręgowy w
Katowicach, wniósł oskarżyciel posiłkowy T. K. . Zostało ono przyjęte i wraz z
aktami sprawy przedstawione Sądowi Najwyższemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Procedowanie odnośnie do pisma oskarżyciela posiłkowego z 18 lipca 2025 r.
powinno zostać zakończone w Sądzie Okręgowym w Katowicach po udzieleniu mu
informacji słusznie wskazującej, że wspomniane pismo nie może otrzymać
dalszego biegu. W razie ewentualnego ponowienia korespondencji przez
zainteresowanego, najwyraźniej bardzo zaangażowanego w dochodzenie swoich
racji, w grę wchodziło wydanie zarządzenia (niezaskarżalnego) o charakterze
administracyjno-porządkowym, np. o pozostawieniu pisma bez podejmowania
czynności procesowych. Wobec tego nieprawidłowe było wydanie zarządzenia o
odmowie przyjęcia „kasacji osobistej” i następnie o przyjęciu zażalenia na to
zarządzenie.
IV KZ 37/25
3
Jak to odnotowano w pismach kierowanych do oskarżyciela posiłkowego, przepis
art. 110 § 1 k.p.w. stanowi, że kasację w sprawach o wykroczenia mogą wnieść
wyłącznie wskazane w tym przepisie podmioty szczególne: Prokurator Generalny,
Rzecznik Praw Obywatelskich, także – co w pismach pominięto – Zastępca
Prokuratora Generalnego do Spraw Wojskowych w sprawach podlegających
orzecznictwu sądów wojskowych oraz Rzecznik Praw Dziecka w sprawach
naruszenia praw dziecka. W takim razie złożenie w sprawie o wykroczenie przez
stronę pisma zatytułowanego, względnie interpretowanego jako kasacja, nie
obliguje prezesa sądu (upoważnionego sędziego) do podjęcia jakichkolwiek
czynności prawnych. W szczególności w odniesieniu do prezesa sądu
odwoławczego obowiązek przeprowadzenia kontroli przesłanek decydujących o
przyjęciu, bądź odmowie przyjęcia nadzwyczajnego środka zaskarżenia w
sprawach o wykroczenia nie wynika z przepisu art. 530 § 2 k.p.k., mającego w
postępowaniu w przedmiocie kasacji w sprawach o wykroczenia odpowiednie
zastosowanie (art. 112 k.p.w.). Przepis ten adresowany jest do prezesa sądu, do
którego wniesiono kasację, jednak chodzi o sąd właściwy, wskazany przez ustawę
procesową. Zatem jeżeli art. 110 § 3 k.p.w. stanowi, że kasację w sprawach o
wykroczenia wnosi się bezpośrednio do Sądu Najwyższego, to prezesem
uprawnionym do podjęcia decyzji, o której mowa w art. 530 § 2 k.p.k. (odmowa
przyjęcia kasacji), jest Prezes Sądu Najwyższego, a nie prezes sądu, który wydał
skarżone orzeczenie. W konsekwencji rozpoznanie przedstawionego Sądowi
Najwyższemu zażalenia sporządzonego przez oskarżyciela posiłkowego nie jest
dopuszczalne, bowiem przyjęcie tego środka odwoławczego było poprzedzone
dokonaniem oceny dopuszczalności kasacji przez nieuprawniony do tego organ, z
naruszeniem art. 530 § 2 k.p.k. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 24
maja 2016 r., WZ 5/16; z dnia 6 grudnia 2023 r. II KZ 64/23).
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
[J.J.]
[a.ł]
IV KZ 37/25
4
