Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
Aktualizacja: 19 sierpnia 2026
§ 1.Sąd odwoławczy pozostawia bez rozpoznania przyjęty środek odwoławczy, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 429 § 1 albo jeżeli przyjęcie tego środka nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu.
§ 2.Na postanowienie przysługuje zażalenie do innego równorzędnego składu sądu odwoławczego, chyba że zostało wydane przez Sąd Najwyższy.
Art. 430 KPK reguluje sytuację, w której środek odwoławczy został już przyjęty, ale sąd odwoławczy nie będzie go rozpoznawał. Zgodnie z § 1 sąd odwoławczy pozostawia taki środek bez rozpoznania, gdy występują okoliczności określone w art. 429 § 1 KPK. Taki sam skutek następuje także wtedy, gdy środek został przyjęty dlatego, że niezasadnie przywrócono termin do jego wniesienia. Przepis nie opisuje samodzielnie treści okoliczności wskazanych w art. 429 § 1 KPK, lecz odsyła w tym zakresie do tego przepisu. Art. 430 KPK wskazuje zatem, że wcześniejsze przyjęcie środka odwoławczego nie wyklucza późniejszego pozostawienia go bez rozpoznania.
Przepis ma zastosowanie przed sądem odwoławczym, czyli sądem zajmującym się środkiem odwoławczym od rozstrzygnięcia. Warunkiem jest to, aby środek odwoławczy został wcześniej przyjęty. Następnie sąd stwierdza wystąpienie jednej z dwóch podstaw wymienionych w art. 430 § 1 KPK. Pierwsza podstawa polega na zaistnieniu okoliczności, do których odwołuje się art. 429 § 1 KPK. Druga dotyczy sytuacji, gdy przyjęcie środka było następstwem niezasadnego przywrócenia terminu. W obu przypadkach ustawodawca posługuje się sformułowaniem, że sąd pozostawia środek bez rozpoznania.
Strona składa środek odwoławczy, który zostaje przyjęty, ponieważ wcześniej przywrócono jej termin do jego wniesienia. Sprawa trafia następnie do sądu odwoławczego. Sąd ten ocenia, że przywrócenie terminu było niezasadne. W takiej sytuacji art. 430 § 1 KPK przewiduje pozostawienie przyjętego środka odwoławczego bez rozpoznania. Jeżeli postanowienie wydał sąd odwoławczy inny niż Sąd Najwyższy, § 2 przewiduje możliwość wniesienia zażalenia do innego równorzędnego składu tego sądu.
Częstym nieporozumieniem jest założenie, że przyjęty środek odwoławczy zawsze musi zostać merytorycznie rozpoznany. Art. 430 KPK wyraźnie przewiduje przypadki, w których sąd odwoławczy pozostawia go bez rozpoznania mimo wcześniejszego przyjęcia. Nie należy też utożsamiać przesłanek z art. 430 § 1 KPK wyłącznie z niezasadnym przywróceniem terminu, ponieważ przepis odsyła również do okoliczności z art. 429 § 1 KPK. Kolejny błąd polega na przyjęciu, że zażalenie rozpoznaje ten sam skład sądu, który wydał postanowienie. § 2 wskazuje bowiem na inny równorzędny skład sądu odwoławczego, a zarazem wyłącza tę drogę, gdy postanowienie zostało wydane przez Sąd Najwyższy.
W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Tak. Art. 430 § 1 KPK przewiduje pozostawienie go bez rozpoznania w przypadkach wskazanych w tym przepisie.
Jest to jedna z podstaw pozostawienia środka odwoławczego bez rozpoznania. Przepis wiąże ten skutek z przyjęciem środka na skutek takiego przywrócenia terminu.
Tak. § 1 odsyła do okoliczności określonych w art. 429 § 1 KPK.
Co do zasady tak, ponieważ § 2 przewiduje zażalenie do innego równorzędnego składu sądu odwoławczego. Wyjątek dotyczy postanowienia wydanego przez Sąd Najwyższy.
Zażalenie przysługuje do innego równorzędnego składu sądu odwoławczego. Nie rozpoznaje go ten sam skład, który wydał postanowienie.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI