IV KZ 30/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 27 sierpnia 2026 r.
SSN Piotr Mirek
w sprawie M.J.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 sierpnia 2026 r.
zażalenia na zarządzenie Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2026 r., IV KO
62/26, o odmowie przyjęcia wniosku pełnomocnika M.J. o wznowienie
postępowania Sądu Apelacyjnego w Katowicach w przedmiocie skargi na
przewlekłość postępowania, sygn. akt II S 11/25
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 3 kwietnia 2025 r. (data wpływu) pełnomocnik M.J. złożył
skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym w
Katowicach w sprawie o sygn. akt V Kp 890/24. Sąd Apelacyjny w Katowicach
postanowieniem z dnia 28 maja 2025 r., sygn. II S 11/25, pozostawił skargę bez
rozpoznania.
Pismem z dnia 6 maja 2026 r. pełnomocnik M.J. wniósł o wznowienie
postępowania w sprawie skargi na przewlekłość postępowania, toczącego się
przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach, sygn. akt II S 11/25.
Sąd Najwyższy zarządzeniem z dnia 1 czerwca 2026, IV KO 62/26, mając na
względzie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. oraz art. 545 § 1 k.p.k.
IV KZ 30/26
2
odmówił przyjęcia wniosku pełnomocnika skarżącego M.J. o wznowienie
postępowania przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania ze względu na
jego niedopuszczalność.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł pełnomocnik M.J., zaskarżając je
w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz skierowanie sprawy do ponownego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż zasadnie odmówiono
przyjęcia wniosku. Wznowienie postępowania w sprawie skargi na przewlekłość
postępowania jest w świetle obowiązujących przepisów niedopuszczalne.
Przywołany przez skarżącego art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej stanowi, że do uchylenia rozstrzygnięcia wydanego na podstawie
przepisów uznanych za sprzeczne z Konstytucją dochodzi: „na zasadach i w trybie
określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania”. Rzecz jednak w
tym, że przepisy regulujące postępowanie skargowe nie przewidują wznowienia
postępowania. Przepisów o wznowieniu postępowania nie stosuje się zatem do
postępowania w sprawie skargi na przewlekłość, zarówno w sprawach karnych, jak
i cywilnych. Powyższe nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Sądu Najwyższego.
Wypracowana w tym zakresie linia orzecznicza jest jednolita i utrwalona (por. np.:
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2005 r., III SPZP 1/05;
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 maja 2007 r., V KZ 24/07; z dnia 8
października 2014 r., III KZ 65/14; z dnia 9 lipca 2013 r., II KZ 23/13; z dnia 26
marca 2010 r., VI KZ 21/10; z dnia 29 grudnia 2014 r., III KZ 130/14; z dnia 26
lutego 2015 r., III KZ 5/15; z dnia 23 września 2016 r., KSP 4/16). Podzielając
pogląd wyrażony chociażby w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego
2015 r., III KZ 5/15) przypomnieć należy, że postępowanie uregulowane ustawą z
dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania
sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez
prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn.: Dz.
U. z 2023 r. poz. 1725) zawiera odrębne i całościowe uregulowanie zasad i trybu
wnoszenia oraz rozpoznawania tej skargi, w których brak regulacji dotyczących
wznowienia postępowania. Żaden też z artykułów wskazanej ustawy nie odsyła do
IV KZ 30/26
3
odpowiedniego stosowania przepisów innych ustaw regulujących ten nadzwyczajny
środek zaskarżenia, w tym przepisów rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego.
Z powyższych względów zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, zaś
zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy.
[WB]
[a.ł]
