IV KZ 20/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 6 sierpnia 2025 r.
SSN Jerzy Grubba
w sprawie K.H.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 6 sierpnia 2025r.
zażalenia pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
na zarządzenie upoważnionego sędziego Wydziału VII Karnego Odwoławczego
Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 7 marca 2025r., sygn. akt VII Ka 741/24, o
odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 29
listopada 2024r. w sprawie VII Ka 741/24.
na podstawie art. 437§1 k.p.k.
postanowił:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego A.P. złożył w Sądzie Okręgowym w
Olsztynie kasację od wyroku tego Sądu z dnia 29 listopada 2024r. w sprawie VII Ka
741/24.
Upoważniony sędzia Wydziału VII Karnego Odwoławczego Sądu
Okręgowego w Olsztynie zarządzeniem z dnia 7 marca 2025r., sygn. akt VII Ka
741/24, na podstawie art. 530§2 k.p.k. w zw. z art. 429§1 k.p.k. odmówił przyjęcia
tej kasacji jako niedopuszczalnej z mocy ustawy.
Pełnomocnik oskarżyciela prywatnego zaskarżył to zarządzenie podnosząc,
że w wydanym zarządzeniu błędnie zinterpretowana jego intencje, gdyż niesłusznie
IV KZ 20/25
2
przypisano mu chęć kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie,
gdy jego intencją było podniesienia bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art.
439§1 pkt 5 k.p.k. – „kwestionuje jedynie niekompletność kary orzeczonej wobec
oskarżonego” poprzez brak nałożenia na niego obowiązku naprawienia szkody albo
orzeczenia nawiązki.
Zarzuty podniesiony w zażaleniu nie jest zasadny i to niezależnie od
poprawności argumentacji przedstawionej w zaskarżonym zarządzeniu, która
rzeczywiści nasuwa wątpliwości co do swej trafności.
Rzecz jednak w tym, że skarżący jednoznacznie wskazuje, że nie
kwestionuje tego, iż w realiach niniejszej sprawy, w kasacji strony, możliwe było
jedynie podniesienie zarzutu z art. 439 k.p.k. i jego intencją było zarzucenie
wystąpienia bezwzględnej przesłanki odwoławczej z ar 439§1 pkt 5 k.p.k. Skarżący
dostrzega ją w niekompletności określenia kary orzeczonej wobec oskarżonego, w
orzeczeniu warunkowo umarzającym postępowanie brak jest bowiem nałożenia na
oskarżonego obowiązku naprawienia szkody albo orzeczenia nawiązki.
Nie kwestionując powyższego zauważyć jednak trzeba, że przesłankę
z art. 439§1 pkt 5 k.p.k. wyczerpuje jedynie sytuacja, gdy „orzeczono karę, środek
karny, środek kompensacyjny lub środek zabezpieczający nieznane ustawie”. A
więc, gdy skazanemu wymierzono sankcję, której orzeczenia nie przewidują
obowiązujące ustawy. W niniejszej sprawie natomiast skarżący zarzuca, że wobec
oskarżonego nie orzeczono obligatoryjnych środków kompensacyjnych, a więc
obrazę prawa materialnego. Jest to zatem błąd braku, nie zaś orzeczenia kar czy
środków nieznanych ustawie.
Skarżący zatem nie stawia w kasacji zarzutu wyczerpującego znamiona
bezwzględnej przesłanki odwoławczej.
Kasację natomiast opartą na względnych przesłankach odwoławczych,
w zaistniałym układzie procesowym, wywieść może jedynie jeden z podmiotów
szczególnych wskazanych w art. 521 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
[WB]
[a.ł]
IV KZ 20/25
3
