IV KO 38/17

Sygn. akt IV KO 38/17

POSTANOWIENIE

Dnia 17 maja 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Włodzimierz Wróbel

w sprawie A. G.
‎skazanego z 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k.
‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 maja 2017 r.,

wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 24 czerwca 2004 r. (sygn. akt II AKa (…)) utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia 12 czerwca 2003 r. (sygn. akt III K (…)),

na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.,

p o s t a n o w i ł:

odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

A.G. złożył wniosek o wznowienie postępowania, w którym zapadł wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia 12 czerwca 2003 r. (sygn. akt III K (…)). Uzasadnił swój wniosek tym, że w jego ocenie błędnie zastosowano przepis prawa materialnego (art. 197 § 2 k.k.) i skazano za czyn, który nie wypełniał znamion tego typu czyny zabronionego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. należało odmówić przyjęcia wniosku, bez wzywania skazanego do usunięcia jego braków formalnych. Wymieniony na wstępie przepis nakazuje podjęcie takiej decyzji wtedy, gdy z treści wniosku niepochodzącego od podmiotu fachowego wynika jego oczywista bezzasadność. W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja. Skazany nie wskazuje w swoich pismach żadnych nowych okoliczności ani twierdzeń. Lektura pisma wnioskodawcy, pomimo uznania go formalnie za wniosek o wznowienie postępowania, nie pozwala na odnalezienie w nim jakichkolwiek argumentów za wznowieniem sprawy zakończonej orzeczeniem Sądu Okręgowego w B., o których mowa w art. 540 k.p.k. Skazany w swoim piśmie skierowanym do Sądu wyraża jedynie przekonanie o błędach popełnionych w związku ze sprawą nie precyzując czytelnie, na czym błędy te miałyby polegać. Nie jest to wystarczające dla wzruszenia prawomocnego wyroku.

Wobec powyższego należało odmówić przyjęcia przedmiotowego wniosku.

l.n