IV KO 22/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 12 marca 2025 r.
SSN Jacek Błaszczyk
w sprawie z wniosku M.A.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
w dniu 12 marca 2025 r.
wniosku skazanego o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym postanowieniem
Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II Akzw 2405/24
utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej
z dnia 26 listopada 2024 r., sygn. akt IV Kow 944/24/wz,
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
odmówić przyjęcia wniosku wobec
bezzasadności.
jego
oczywistej
UZASADNIENIE
Do Sądu Najwyższego wpłynął osobisty wniosek M.A. o wznowienie
postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu
Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II Akzw 2405/24,
utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Bielsku – Białej z dnia
26 listopada 2024 r., sygn. akt IV Kow 944/24/wz. W piśmie skazany podniósł, że w
IV KO 22/25
2
postępowaniu odwoławczym nie powołano biegłego tłumacza i nie doręczono mu
pisemnego uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Wniosek skazanego jest oczywiście bezzasadny i dlatego Sąd Najwyższy
odmówił jego przyjęcia do rozpoznania.
W pierwszej kolejności trzeba podkreślić, że Sąd Najwyższy zakwalifikował
tę sprawę jako sprawę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
postanowieniem o utrzymaniu w mocy orzeczenia w przedmiocie odmowy
warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia
wolności. To wznowienia tego postępowania domaga się skazany w piśmie
inicjującym postępowanie (przez wskazanie, że wnosi o wznowienie postpowania
odwoławczego odwołując się do wskazanych w petitum pisma sygnatur spraw II
Akzw 2405/24 oraz IV Kow 944/24).
Z uwagi na powyższe trzeba odnieść się do dopuszczalności wznowienia
postepowania w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia in
genere.
Dopuszczalne jest wznowienie postępowania wykonawczego w zakresie
przekraczającym możliwość zmiany postanowienia na podstawie art. 24 § 1 k.k.w.
Mając na względzie to kryterium, w orzecznictwie słusznie przyjmuje się,
że postanowienie w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia jest
orzeczeniem, którym zakończono postępowanie sądowe w rozumieniu art. 540 §
1 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 września 2015 r., V KO
43/15 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2021 r., V KO
21/21).
Tym samym złożenie wniosku o wznowienie postępowania było w tej
sprawie dopuszczalne. Jednocześnie, jako że zakres wznowienia
postępowania musi przekraczać możliwość orzekania na podstawie art. 24 §
1 k.k.w., wznowienie postępowania wykonawczego w trybie przewidzianym w
Rozdziale 56 k.p.k. jest możliwe jedynie w przypadku wystąpienia przesłanek
prawnych, o których mowa w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., art. 540 §§ 2 lub 3 k.p.k. albo
w art. 542 § 3 k.p.k., tj. ujawnienia się uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k.
IV KO 22/25
3
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2010 r., III KO 33/10;
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2004 r., IV KO 35/04).
Argumentacja przedstawiona przez skazanego nie odnosi się do żadnej z
ww. podstaw wznowieniowych. M.A. nie wykazał, aby w związku z postępowaniem
dopuszczono się przestępstwa (art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k.), albo że potrzeba
wznowienia nastąpiła w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub organu
międzynarodowego (art. 540 §§ 2 lub 3 k.p.k.). Autor wniosku nie wskazuje także
na tzw. bezwzględną przyczynę odwoławczą zaistniałą w postępowaniu objętym
wnioskiem (art. 542 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 k.p.k.). Skazany kwestionuje fakt,
że w sprawie nie powołano biegłego tłumacza, a także, że uzasadnienie orzeczenia
Sądu I instancji nie zostało mu doręczone. Odnosząc się do pierwszej kwestii,
wskazać należy, co też zaznaczył Sąd Apelacyjny, że skazany nie zgłaszał wniosku
o powołanie biegłego tłumacza. Wszystkie kierowane do Sądu pisma składał w
języku polskim, posługując się przy tym szerokim zasobem słownictwa, a potrzebę
taką zasygnalizował dopiero w zażaleniu. Nie można też uznać, aby Sąd uchybił
przepisom proceduralnym odnoszącym się do kwestii doręczeń. Przypomnieć
wypada, że skazany osobiście uczestniczył w posiedzeniu Sądu Okręgowego w
dniu 26 listopada 2024 r., na którym wypowiedział swoje stanowisko (k. 16 akt IV
Kow 944/24/wz), a także został pouczony o terminie i sposobie zażalenia oraz o
najważniejszych motywach orzeczenia, które w sytuacji obecności skazanego nie
było doręczone w formie pisemnej, gdyż takiego obowiązku nie ma. O tym zaś, że
skazany wiedział, jakie są motywy orzeczenia Sądu I instancji, świadczy choćby
złożone w terminie zażalenie, w którym w obszernym uzasadnieniu przedstawił
swoje stanowisko procesowe (k. 22-26 w/w akt).
Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. sąd, orzekając jednoosobowo, odmawia
przyjęcia wniosku niepochodzącego od adwokata lub radcy prawnego bez
wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w
szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w
postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista
bezzasadność. Z uwagi na to, że argumentacja wniosku skazanego jest oczywiście
bezzasadna i skazany nie odnosi się do żadnej z podstaw wznowieniowych,
należało procedować właśnie w trybie art. 545 § 3 k.p.k.
IV KO 22/25
4
Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej
postanowienia.
[WB]
[a.ł]
