IV KO 209/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 kwietnia 2026 r.
SSN Michał Laskowski
w sprawie Z. Ł.
skazanego za popełnienie czynu z art. 148 § 2 pkt 3 i 4 k.k. w zw. z art. 65 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 532 § 3 k.p.k.)
w dniu 16 kwietnia 2026 r.,
wniosku obrońcy o wstrzymanie wykonania
wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt II AKa 33/19,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt V K 72/10,
p o s t a n o w i ł:
oddalić wniosek
UZASADNIENIE
Instytucja wstrzymania wykonania wyroku ma charakter wyjątkowy, dlatego
potrzeby zastosowania wstrzymania wykonania kary nie może uzasadniać sama
czynność procesowa - wniesienie wniosku o wznowienie postępowania. Potrzeba
ta aktualizuje się po pierwsze dopiero wówczas, gdy po wstępnym zapoznaniu się z
argumentami uzasadniającymi złożenie takiego wniosku, a jeszcze przed jego
rozpoznaniem na posiedzeniu w trybie art. 544 § 1 k.p.k., w perspektywie
rysowałoby się choćby i hipotetyczne prawdopodobieństwo, że prawomocny wyrok
skazujący zostanie obalony wskutek stwierdzenia tak poważnych błędów, że już na
IV KO 209/25
2
obecnym etapie można mówić by o tym, że w obrocie prawnym funkcjonuje
niesprawiedliwy wyrok i skazany został niewinny człowiek i po drugie wystąpiłyby
szczególne, wyjątkowe okoliczności pozwalające przyjąć, iż wykonanie orzeczenia
mogłoby spowodować nieodwracalne, niekorzystne dla skazanego skutki.
Analizując treść poszczególnych podniesionych w postulacie obrońcy argumentów,
w kontekście treści uzasadnienia wyroków Sądów pierwszej i drugiej instancji, nie
można obecnie - niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia w przedmiocie
zasadności kasacji - przyjąć, że zostaną one uwzględnione. Tego stanu rzeczy nie
zmienia fakt powołania we wniosku bezwzględnej przyczyny odwoławczej, którą w
niniejszej sprawie jest art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Jeżeli nawet rozpoznanie sprawy
potwierdzi zasadność podniesionej sygnalizacji, to nie można tego poczytać za
argument do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania prawomocnego
orzeczenia Sądu Apelacyjnego skazującego Z. Ł. na karę dożywotniego
pozbawienia wolności za popełnienie zbrodni zabójstwa, albowiem ewentualne
stwierdzenie wadliwości składu sędziowskiego Sądu Najwyższego orzekającego co
do kasacji nie ma najmniejszego wpływu na winę skazanego.
Stan zdrowia skazanego nie jest podstawą do zastosowania instytucji z art.
532 k.p.k. W sytuacji gdy ciężka choroba uniemożliwia mu wykonywanie kary
pozbawienia wolności rozwiązaniem jest skorzystanie z przepisów Oddziału 10
kodeksu wykonawczego (art. 150 i 151 k.k.w.).
Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.
[J.J.]
[r.g.]
