IV KO 200/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Kala
Dnia 15 maja 2026 r.
w sprawie D.S.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 maja 2026 r.
z urzędu kwestii wyłączenia SSN R.W. od udziału w sprawie IV KO 200/25
na podstawie art. 41 § 1 k.p.k., art. 42 § 1 i 4 k.p.k.
postanowił
wyłączyć sędziego Sądu Najwyższego R.W. od udziału w sprawie
wznowieniowej IV KO 200/25.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 13 listopada 2025 r. D.S. zwrócił się o wznowienie
postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w
Białymstoku z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II AKa 82/21, utrzymującym w
mocy wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt II K
169/20. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazał fakt, że wyrok w ww.
sprawie wydał sędzia B.G., powołany na swój urząd na wniosek Krajowej Rady
Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8
grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych
innych ustaw. Sprawa ta została w Sądzie Najwyższym zarejestrowana w
repertorium KO pod numerem 200/25 i przydzielona do rozpoznania Sądowi
Najwyższemu w składzie SSN W.P. (sprawozdawca), SSN P.W. i SSN R.W.
IV KO 200/25
2
Pismem z dnia 14 kwietnia 2026 r. SSN W.P., na podstawie art. 42 § 1
k.p.k., wniósł o wszczęcie postępowania z urzędu i wyłączenie, na podstawie art.
40 § 1 pkt 1 k.p.k., sędziego R.W. od udziału w sprawie IV KO 200/25. W
uzasadnieniu ww. wystąpienia wskazano m.in., że mając na uwadze
zasygnalizowaną w piśmie D.S. podstawę wznowienia postępowania, zasiadanie w
składzie Sądu Najwyższego, rozpoznającego zainicjowaną tym pismem sprawę
wznowieniową, SSN R. ., równałaby się orzekaniu przez sędziego we własnej
sprawie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Sygnalizacja okazała się zasadna w tym sensie, że doprowadziła do
wyłączenia SSN R.W. od udziału w sprawie wznowieniowej IV KO 200/25.
Przepis art. 41 § 1 k.p.k. stanowi, iż sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli
istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co
do jego bezstronności w danej sprawie. Bez wątpienia sytuacja, w której sędziego
Sądu Najwyższego, wyznaczonego do rozpoznania sprawy wznowieniowej,
dotyczyłaby ta sama okoliczność, która została przywołana jako uzasadniająca
wznowienie z urzędu postępowania w ww. sprawie, nie tylko mogłaby wywołać tak
u stron, jak i w odbiorze społecznym, uzasadnione wątpliwości co do bezstronności
Sądu Najwyższego, ale nadto pozostawałaby w kolizji z zakazem nemo iudex in
causa sua. Taki pogląd należy uznać za ugruntowany w dotychczasowym
orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z
dnia 5 lutego 2025 r. IV KK 130/24 oraz z dnia 3 lipca 2024 r., III KO 61/24).
Wzgląd na konieczność urzeczywistnienia standardu bezstronności w
aspekcie obiektywnym, nakazywał zatem rozstrzygnąć, jak w części dyspozytywnej
postanowienia.
[WB]
[a.ł]
IV KO 200/25
3
