IV KO 18/26
ZARZĄDZENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 30 czerwca 2026 r.
Pierwszy Prezes SN Zbigniew Kapiński
po zapoznaniu się z wnioskiem sygnalizacyjnym obrońcy skazanej J. T. z dnia 16
lutego 2026 r. (art. 9 § 2 k.p.k.) w przedmiocie wznowienia postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 3
kwietnia 2017 r., sygn. akt II AKa 182/16, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w
Suwałkach z dnia 7 marca 2016 r., sygn. akt II K 82/13,
1. stwierdzić brak podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy
postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego wyżej
postępowania (art. 542 § 3 k.p.k.);
2. doręczyć odpis zarządzenia obrońcy i skazanej wraz z
pouczeniem, że nie przysługuje na nie żaden środek zaskarżenia;
3. zwrócić uiszczoną opłatę od wniosku w kwocie 150 zł
wniesioną przez obrońcę skazanej;
4. zakreślić sprawę w repertorium KO jako załatwioną w inny
sposób.
UZASADNIENIE
Obrońca skazanej J. T. pismem z dnia 16 lutego 2026 r. wniósł o
wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu
Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2017 r., sygn. akt II AKa
182/16, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 7 marca
2016 r., sygn. akt II K 82/13.
IV KO 18/26
2
W uzasadnieniu wniosku obrońca skazanej powołał się na
wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1
pkt 1 i 2 k.p.k., albowiem w składzie orzekającym Sądu Okręgowego w
Suwałkach zasiadała Sędzia X. Y., która została przez Ministra
Sprawiedliwości delegowana do Sądu Okręgowego w Suwałkach na okres od
1 grudnia 2013 r. do 31 grudnia 2014 r., a następnie kolejną decyzją Ministra
Sprawiedliwości z dnia 26 listopada 2014 r. na okres od 1 stycznia 2015 r. w
celu zakończenia rozpoznania sprawy o sygn. akt II K 82/13.
Zdaniem obrońcy – jak można wnioskować z analizy części
motywacyjnej wniosku - sformułowanie w decyzji Ministra Sprawiedliwości z
dnia 26 listopada 2014 r. okresu trwania delegacji do czasu zakończenia
rozpoznania sprawy II K 82/13 było sprzeczne z art. 77 § 1 pkt 1 Ustawy z
dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
Nie można uznać powyższego stanowiska za trafne. Wyraźnie
podkreślić należy, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie
wskazywano, że w ramach tzw. delegacji ministerialnej dopuszczalne jest
określenie terminu delegacji poprzez sformułowanie „do czasu zakończenia
sprawy” (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 26 lutego 1993 r., I
KZP 42/92; 2 grudnia 2004 r., II KK 72/04, 26 lutego 2016 r., III KK 336/15).
Jak wynika z powołanych orzeczeń taki sposób określenia czasu trwania
delegacji ministerialnej, czyli udzielonej na podstawie art. 77 § 1 Prawo o
ustroju sądów powszechnych, spełnia kryteria delegacji na czas nieokreślony.
Jednocześnie Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że określenie terminu delegacji
„do czasu zakończenia sprawy” nie jest dopuszczalne w ramach delegacji
„prezesowskiej”, czyli udzielanej na podstawie art. 77 § 8 Prawo o ustroju
sądów powszechnych przez prezesa sądu okręgowego lub apelacyjnego, co
jednak w realiach przedmiotowej sprawy nie miało miejsca.
Bezzasadne są również argumenty oparte na rozważaniach
zawartych w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 maja
2021 r., IV KK 70/21, w których Sąd Najwyższy odnosi się do zupełnie innego
zagadnienia, albowiem dotyczącego udzielania delegacji „na czas określonej
funkcji”, odnoszącej się do wykonywania obowiązków w innym sądzie na czas
IV KO 18/26
3
pełnienia określonej funkcji, np. prezesa sądu powszechnego określonego
szczebla. Tego typu sytuacji w przedmiotowej sprawie także nie odnotowano.
Ponadto w analizowanej sprawie nie sposób twierdzić, aby
delegowanie sędziego do czasu zakończenia sprawy, która była już w
referacie w czasie pierwszej delegacji, oznaczało brak spełnienia przez
orzekającego w sprawie sędziego standardu bezstronności i niezawisłości
wynikającego z Konstytucji RP, art. 6 EKPC i art. 47 Karty Praw
Podstawowych UE. W konsekwencji za zasadne uznać należało stanowisko
wyrażone przez Prokuraturę Krajową Departament Postępowania Sądowego
w opinii z dnia 25 maja 2026 r., w której wyraźnie wskazano, że z uwagi na
złożony charakter sprawy jej zakończenie w okresie pierwszej delegacji było
niemożliwe, a przy tym trafnie podkreślono, iż delegacja nie została określona
jako trwająca do orzekania w konkretnej sprawie lub do rozpoznania
określonego rodzaju spraw.
Mając zatem na uwadze, że delegacja udzielona Sędzi X. Y. była
delegacją ministerialną, dopuszczalną i prawidłową na gruncie
obowiązującego wówczas art. 77 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.
Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 427 t.j.), Sąd
Najwyższy w realiach niniejszej sprawy, nie stwierdził uchybień, o których
mowa w art. 439 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., ani innych bezwzględnych przesłanek
odwoławczych.
Biorąc powyższe pod uwagę, a także okoliczność, że inicjatywa
obrońcy skazanej należy kwalifikować jako wniosek, o którym mowa w art. 9 §
2 k.p.k., zarządzono jak na wstępie.
[J.J.]
[r.g.]
IV KO 18/26
4
