Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2020-01-08
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt IV KO 155/19
POSTANOWIENIE
Dnia 8 stycznia 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jerzy Grubba
SSN Michał Laskowski
w sprawie T. S.
po rozpoznaniu na posiedzeniu,
w Izbie Karnej, w dniu 8 stycznia 2020 r.,
wniosku skazanego o wznowienie postępowania z urzędu postępowania
w sprawie Sądu Okręgowego w C.
z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II K (…),
i Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt II AKa (…),
p o s t a n o w i ł:
stwierdzić brak podstaw do wznowienia postępowania z urzędu.
UZASADNIENIE
T. S. pismem z dnia 8 października 2019 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w C. z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II K (…). Wskazał, że postępowanie toczyło się pod nieobecność przydzielonego mu z urzędu obrońcy, którego obecność była obowiązkowa. W kolejnym piśmie zatytułowanym: „Uzupełnienie wniosku o wznowienie” zwrócił uwagę na postawę obrońcy z urzędu w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji, zwłaszcza jeśli chodzi o kwestię niewniesienia apelacji w imieniu oskarżonego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Inicjatywa skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wskazuje się w orzecznictwie, wznowienie postępowania z powodu uchybień, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., możliwe jest wyłącznie z urzędu. Z tych względów strona - nie dysponując w tym zakresie własnym wnioskiem o wznowienie postępowania - może, w oparciu o treść art. 9 § 2 k.p.k., zasygnalizować organowi procesowemu potrzebę podjęcia czynności z urzędu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2016 r., III KO 66/16, LEX nr 2166384). Akcentowana przez wnioskodawcę okoliczność wpisuje się w jedną z tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., a zatem zagadnienie to może być badane przez Sąd Najwyższy jedynie z urzędu.
Z akt sprawy wynika, że T. S. został ustanowiony obrońca z urzędu w osobie adw. T. W. (k. 4007), co nastąpiło jeszcze w postępowaniu przygotowawczym, na podstawie art. 79 § 3 k.p.k. pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 81 § 1 k.p.k. Lektura protokołów rozprawy przed Sądem Okręgowym w C. oraz Sądem Apelacyjnym w (…) wskazuje jednak – wbrew temu, co podnosi wnioskodawca – że jego obrońca z urzędu był obecny na każdym z terminów rozpraw przed ww. Sądami. Nie wystąpiła zatem przesłanka określona w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.
Trzeba ponadto podkreślić, że poza zakresem rozpoznania w trybie badania zasadności niniejszej sygnalizacji pozostaje kwestia wywiązywania się obrońcy z urzędu z obowiązków względem reprezentowanego klienta, która zresztą była już badana przez sądy w toku postępowania o przywrócenie skazanemu terminu do wniesienia apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II K (...).
Mając na uwadze powyższe rozważania, nie stwierdzając pozostałych okoliczności z art. 439 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
