IV KK 524/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 14 stycznia 2026 r.
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r.
sprawy D.S.,
skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 279 § 1 k.k.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w Łomży,
z dnia 25 czerwca 2025 r., sygn. akt II Ka 110/25,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Zambrowie,
z dnia 24 stycznia 2025 r., sygn. akt II K 244/24,
postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego D.S. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
[WB]
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Zambrowie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2025 r., sygn. akt
II K 244/24, uznał oskarżonego D.S. za winnego tego, że:
„w dniu 18 września 2023 r. przy ul. [...] w Z., woj. […], działając wspólnie i w
porozumieniu z R.T. oraz z inną nieustaloną osobą, co do której materiały
IV KK 524/25
2
wyłączono do odrębnego postępowania, dokonali kradzieży z włamaniem
sejfu znajdującego się w budynku firmy A. w ten sposób, że po uprzednim
wejściu w posiadanie kluczy do ww. budynku dostali się do jego wnętrza,
gdzie dokonali demontażu znajdującego się na ścianie sejfu, a następnie
dokonali jego zaboru w celu przywłaszczenia wraz ze znajdującymi się w nim
pieniędzmi w łącznej wysokości 466.603 zł, z tego 8.000 euro, tj. 37.280 zł,
21.000 funtów brytyjskich, tj. 113.400 zł, stanowiły własność B.B., zaś 27.650
dolarów amerykańskich, tj. 120.554 zł, 176.962 zł, 3.950 euro, tj. 18.407 zł,
stanowiły własność B.K.”,
tj. przestępstwa z art. 279 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia
wolności. Tym samym wyrokiem Sąd orzekł również w przedmiocie
odpowiedzialności karnej oskarżonego R.T., który był oskarżony o popełnienie tego
samego czynu.
Po rozpoznaniu apelacji obrońców oskarżonych D.S. i R.T., Sąd Okręgowy w
Łomży wyrokiem z dnia 25 czerwca 2025 r., sygn. akt II Ka 110/25, zaskarżony
wyrok utrzymał w mocy.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego D.S.,
zaskarżając go w całości, zarzucając:
„rażącą obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść
orzeczenia, tj. poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami logiki,
wiedzy oraz doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego, a w
szczególności:
1. notatki urzędowej z dnia 8 stycznia 2024 r. (k. 306) oraz zeznań
świadka K.P. (k. 724v-725) - poprzez ich bezkrytyczne uznanie za w pełni
wiarygodne, podczas gdy z treści tych dowodów nie wynika, które nagrania
monitoringu były analizowane, ani na którym z nich i w jakim momencie
miałby być widoczny fragment tablicy rejestracyjnej białego M., przy czym
należy podkreślić, iż wcześniejsze szczegółowe analizy tych samych nagrań,
przeprowadzone jeszcze przed uzyskaniem od świadka M.S. zdjęcia pojazdu
z numerem rejestracyjnym (k. 288), nie pozwoliły na odczytanie żadnego
IV KK 524/25
3
fragmentu tablic, co podważa możliwość weryfikacji twierdzeń świadka K.P. i
powinno prowadzić do odmowy uznania ich za wiarygodne,
2. nagrania z kamery monitoringu (k. 101) oraz notatki z odtworzenia
utrwalonego zapisu z dnia 23 września 2023 r. (k. 109-110v) - poprzez
pominięcie w ocenie tego dowodu faktu, iż w treści notatki wyraźnie
wskazano, że tablic rejestracyjnych pojazdu nie da się odczytać, a jej
wiarygodność nie była kwestionowana ani przez Sąd, ani przez strony, przy
czym omawiana notatka dotyczyła tego samego nagrania, z którego kadr
został dołączony do notatki urzędowej z 8 stycznia 2024 r. (k. 306) jako
dowód rzekomego odczytania numeru rejestracyjnego pojazdu marki M.
koloru białego,
3. nagrań i protokołów odtworzenia utrwalonych zapisów z kamer w
pobliżu miejsca zdarzenia - poprzez pominięcie ich rzeczywistej treści
pomimo uznania ich za wiarygodne, podczas gdy:
1. zapis z monitoringu na myjni obok stacji (k. 20) ukazuje jedynie połowę
pojazdu koloru białego, bez możliwości odczytu tablic ani identyfikacji marki,
2. zapis z monitoringu przy ul. […] w Z. (k. 97-98) ukazuje wyłącznie biały
pojazd bez tablic i bez widocznych osób,
3. zapis z monitoringu w W. (k. 221-222) ukazuje biały pojazd bez cech
szczególnych, w tym bez czarnego dachu wskazywanego jako
charakterystyczny element samochodu wynajętego przez skazanego, bez
możliwości odczytania tablic czy identyfikacji kierującego (k. 316) - poprzez
przypisanie im znaczenia dowodzącego winy skazanego, podczas gdy
wskazują one jedynie na obecność białego M. w ruchu drogowym w obrębie
stacji MOP C., ponad 30 km od miejsca zdarzenia, przy czym przedmiotowy
pojazd nie został ujawniony na żadnej kamerze znajdującej się bliżej miejsca
zdarzenia, a nadto żadna z kamer nie utrwaliła wizerunku skazanego, a
zatem dowody te nie potwierdzają, iż przedmiotowy pojazd jechał do Z. i był
prowadzony przez D.S.,
1. materiałów zgromadzonych w trybie art. 20c ustawy o Policji (k. 400-
404) - poprzez błędne uznanie, że pozwalają one na stwierdzenie winy
skazanego, podczas gdy ich analiza nie daje podstaw do takiego wniosku,
IV KK 524/25
4
2. opinii z badań genetycznych (k. 291-302, k. 607-609) oraz opinii
traseologicznej (k. 246-248) - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że
potwierdzają one sprawstwo skazanego, podczas gdy ani na miejscu
zdarzenia, ani na zabezpieczonych narzędziach nie ujawniono jego
materiału genetycznego, a obecność licznych cech genetycznych innych
osób nie stanowi dowodu na posługiwanie się narzędziami przez skazanego,
3. protokołów przeszukań: mieszkania przy ul. [...] w B. (k. 444-449), osoby
skazanego (k. 457-461), mieszkania przy ul. [...] (k. 475-476) - poprzez
pominięcie faktu, że w toku przeszukań nie ujawniono żadnych przedmiotów
więżących skazanego z popełnieniem zarzucanego czynu, podczas gdy
dowód ten wzmacnia przekonanie o braku winy po stronie skazanego, a
tymczasem został wskazany jako jeden z dowodów jego winy, co świadczy o
całkowitym braku logiki we wnioskowaniu Sądu, zarówno I, jak i II instancji,
4. umowy o kredyt gotówkowy nr [...] wraz z dokumentacją (k. 513, 530-
534) - poprzez nieprawidłowe uznanie, iż skoro umowa kredytowa została
zawarta w czerwcu 2024 r. na kwotę 72.331,28 zł, a nie na kwotę 466.603,00
zł, to oznacza, iż zabezpieczone od skazanego środki pieniężne nie
pochodziły z kredytu bankowego, podczas gdy tego rodzaju twierdzenie
Sądu II instancji jest całkowicie pozbawione logiki, gdyż zabezpieczenie
majątkowe zostało dokonane właśnie w czerwcu 2024 r., a zatem w tym
samym czasie, w którym skazany otrzymał 466.603,00 zł, w tym kwota
zabezpieczenia 72.331,28 zł pochodziła z zaciągniętego kredytu”.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o „uchylenie w całości
zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w
Zambrowie z dnia 24 stycznia 2025 r., sygn. akt II K 244/24, i uniewinnienie D.S. w
całości od zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego
wyroku oraz, ewentualnie, poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w
Zambrowie z dnia 24 stycznia 2025 r., sygn. akt II K 244/24 i przekazanie sprawy
do ponownego rozpoznania, odpowiednio, Sądowi I lub II instancji”.
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Łomży
wniosła o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
IV KK 524/25
5
Kasacja podlegała oddaleniu na posiedzeniu ze względu na jej oczywistą
bezzasadność (art. 535 § 3 k.p.k.).
Zarzuty skarżącego sformułowane są w całości nieprawidłowo, co musi
budzić zdziwienie w kontekście faktu, że kasacja sporządzona jest przez
profesjonalnego obrońcę. Obrońca stwierdził bowiem, że doszło do „rażącej obrazy
przepisów postępowania, mającej istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. poprzez
dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami logiki, wiedzy oraz doświadczenia
życiowego oceny materiału dowodowego”, nie wskazując przy tym jakiegokolwiek
przepisu, który jego zdaniem miał naruszyć Sąd odwoławczy. Jest to znamienne,
skoro treść wszystkich zarzutów kasacyjnych to prawie w całości dosłowne
powtórzenie treści zarzutów apelacyjnych tego obrońcy. Uzasadnienie kasacji różni
się od uzasadnienia apelacji w zasadzie jedynie przytoczonymi in extenso cytatami
orzeczeń sądowych, a pozostała część to albo treść wprost przeniesiona z
uzasadnienia apelacji, albo zmieniona jedynie stylistycznie. Na stronach 6-11
kasacji (a zatem we fragmencie stanowiącym w zasadzie większość uzasadnienia)
można znaleźć całe akapity ze stron 5-12 apelacji. To, czym różni się treść
wskazanych fragmentów obu dokumentów, to nieliczne wtrącenia i modyfikacje
kolejności zdań, co prawdopodobnie miało ukryć (choć nieudolnie) fakt, że mowa o
pismach zawierających taką samą treść.
W zasadzie ten sposób prowadzenia wywodu dyskwalifikuje kasację jako
taką, nie tylko dlatego, że stanowi wyraźny dowód na zakwestionowanie po raz
kolejny argumentacji Sądu I instancji, nie zaś na wykazywanie naruszenia prawa
przez Sąd odwoławczy (co oczywiście wymagałoby całkowicie odmiennego
uzasadnienia, biorąc pod uwagę treść m.in. art. 523 § 1 k.p.k.). Przede wszystkim
sposób postępowania obrońcy skazanego jest niedopuszczalny i świadczy nie tylko
o braku należytej staranności w wykonywaniu obowiązków obrończych, ale również
wskazuje na poważne lekceważenia skazanego – jako swojego klienta – oraz Sądu
Najwyższego – jako adresata kasacji (zob. postanowienia SN: z dnia 24
października 2024 r., sygn. akt IV KK 231/24; z dnia 24 października 2024 r., sygn.
akt V KK 275/24). Na marginesie należy zatem jedynie wskazać, że Sąd
odwoławczy odniósł się do zarzutów apelacyjnych skarżącego na s. 18-20 wyroku z
uzasadnieniem, a także na s. 9-11, stwierdzając – co także warte odnotowania – że
IV KK 524/25
6
„apelacja obrońcy oskarżonego D.S. w swoich zarzutach jest praktycznie tożsama z
apelacją obrońcy oskarżonego R.T.”.
Nie może zatem dziwić, że argumenty kasacyjne są w całości
niedopuszczalne. Skoro bowiem w całości są tożsame z zarzutami apelacyjnymi,
które opierały się na tezie o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 7 k.p.k. oraz błędu
w ustaleniach faktycznych, to obecne ich powtórzenie stanowi nic innego jak próbę
modyfikacji stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Jest to, jak wspomniano,
oczywiście niedopuszczalne w świetle art. 523 § 1 k.p.k. Poza tym wypada
przypomnieć, że postępowanie kasacyjne nie ma charakteru postępowania
„trzecioinstancyjnego” (zob. np. postanowienie SN z dnia 5 września 2024 r., sygn.
akt II KZ 32/24).
Tym samym kasacja nie wykazała jakichkolwiek naruszeń prawa na etapie
postępowania odwoławczego, co prowadziło do uznania jej za oczywiście
bezzasadną.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.
[WB]
[r.g.]
