IV KK 44/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 15 kwietnia 2026 r.
SSN Waldemar Płóciennik
w sprawie T.W.
skazanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 15 kwietnia 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 7 maja 2025 r. w sprawie VII Ka
34/25, po rozpoznaniu wniesionych apelacji, zmienił zaskarżony nimi wyrok Sądu
Rejonowego w Olsztynie z dnia 31 października 2024 r., II K 1074/23, orzekając
wobec T.W. m.in. karę łączną roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Kasację na korzyść skazanego wniósł obrońca zarzucając rażące
naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść
orzeczenia i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Olsztynie. Jednocześnie obrońca
wniósł o wstrzymanie wykonania orzeczonej wobec skazanego kary łącznej roku i 4
miesięcy pozbawienia wolności.
IV KK 44/26
2
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia oznacza,
że nie podlega ona wykładni rozszerzającej. Stąd też jej zastosowanie powinno
mieć miejsce tylko wówczas, gdy wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji
mogłoby spowodować dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie
nieodwracalne skutki, co w efekcie doprowadzi do jego pokrzywdzenia, ale także
winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie
okolicznościami, które swoje podstawy mają w treści zarzutów kasacyjnych (lub
podstaw kasacyjnych branych pod uwagę z urzędu).
Istota „rażącego naruszenia prawa” w rozumieniu art. 532 § 1 k.p.k., na które
wskazuje obrońca w kasacji, to naruszenie porównywalne, jeśli chodzi o wagę i
konsekwencje, z bezwzględnymi przyczynami odwoławczymi z art. 439 k.p.k. i
może być ocenione jako rażące w sytuacji, gdy sposób procedowania Sądu,
względnie przyjęta przez Sąd interpretacja przepisu albo sposób zastosowania
przez Sąd prawa, są w sposób oczywisty wadliwe.
Dokonując wstępnej kontroli wniesionej kasacji, Sąd Najwyższy nie znalazł
podstaw do jednoznacznego uznania zarzutów w niej podniesionych za oczywiście
zasadne. Nie dopatrzył się również okoliczności prowadzących do wniosku, że
wykonanie kary przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla
skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa. Dokonana na
tym etapie ocena nie przesądza jednak o kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia
sprawy, które musi być poprzedzone pogłębioną oceną podniesionych zarzutów.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[WB]
[r.g.]
IV KK 44/26
3
